Δευτέρα, 21 Αύγουστος 2017
Karekos728x90
Βαγγέλης Παπαντώνης

Βαγγέλης Παπαντώνης

URL Ιστότοπου:

Επτά χρόνια… φαγούρα!

Πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια από την έναρξη της ανοδικής πορείας της ΠΑΕ ΑΕΛΚ στις εθνικές κατηγορίες, με τον Νίκο Μιχαλάκη στην προεδρία. Μια επταετία γεμάτη από κάθε πλευρά.

Μπορεί η πρώτη άνοδος από τη Γ΄ Εθνική να ήρθε από το «παράθυρο», μετά από αναδιάρθρωση, ή η πρώτη σεζόν στη Football League να ήταν απογοητευτική βάσει των χρημάτων που δαπανήθηκαν. Ήταν συνάμα όμως και διδακτική, αφού τους πειραματισμούς χωρίς προπονητή (Λουτσιάνο Ντε Σόουζα) διαδέχτηκε η επιλογή των Ματζουράκη - Τεννέ και ο προβιβασμός στη Super League για πρώτη φορά στα χρονικά του λεσβιακού ποδοσφαίρου.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Για την ακρίβεια σχεδόν όλα, γιατί στο μεσοδιάστημα των αγωνιστικών επιτυχιών της ΑΕΛΚ αυξανόταν ολοένα και περισσότερο η υπεροψία και η μεγαλομανία, ενώ μεγάλωνε η αντιπάθεια σε μια μερίδα φιλάθλων. Σε αυτό μέτρησε καταλυτικά η απαίτηση περί «εξοστρακισμού» του Αιολικού από τη φυσική του έδρα αλλά και όλα όσα συνέβησαν την κρίσιμη περίοδο του καλοκαιριού του 2013, όταν σε πέντε διαδοχικές Γενικές Συνελεύσεις της ιστορικής ομάδας της Μυτιλήνης, η ΠΑΕ ΑΕΛΚ δια των αντιπροσώπων της Καρτάλη και Καραβασίλη πρότεινε την «απορρόφησή» της με διοικητικό σχήμα επιλογής Μιχαλάκη, ο οποίος προάλειφε τον Γιάννη Μανούσο για πρόεδρο με αγωνιστικό ταβάνι τη Γ΄ Εθνική, ώστε οι δύο σύλλογοι να έχουν απόσταση δύο κατηγοριών, εισπράττοντας πέντε βροντερά «όχι» υπό αυτές τις προϋποθέσεις. Λες και η μοίρα δεν είχε από μόνη της τα ίδια σχέδια για τον Αιολικό, δίχως μάλιστα την «κηδεμονία» Μιχαλάκη. Λες και η ΑΕΛΚ θα έμενε για πάντα στη Super League…

Χαρές και πανηγύρια

Η πρώτη σεζόν (2013-14) της ΑΕΛΚ στη μεγαλύτερη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν ονειρεμένη. Ευχάριστη έκπληξη, ρεκόρ συγκομιδής για νεοφώτιστη ομάδα στο ξεκίνημα, εγκωμιαστικά σχόλια αλλά και… ΟΑΚΑ. Ο «Ταρλάς» δεν πληρούσε τις προδιαγραφές και για την ανακατασκευή του χρειάστηκαν όχι μόνο περίπου 10 μήνες, αλλά και διάφορες παρεμβάσεις πολιτικών προσώπων. Η παραμονή στην κατηγορία ήρθε χωρίς απρόοπτα, αν και προς το τέλος η ΠΑΕ ΑΕΛΚ αναγκάστηκε να γίνει… συστημική.

Η ζώνη ανέβαινε επικίνδυνα, η αποφυγή του υποβιβασμού δεν ήταν σίγουρη και το 7-0 από τον Πλατανιά, στην πιο βαριά και ιστορική ήττα του συλλόγου, έμελλε να «εξοφλήσει» πολλά γραμμάτια. Οι Κρητικοί εξασφάλιζαν καλύτερη διαφορά τερμάτων σε περίπτωση ισοβαθμίας με τον Απόλλωνα και η ΑΕΛΚ εξαργύρωνε τη «ντροπή» της με μια ακόμα σεζόν στα μεγάλα «σαλόνια».

Αρχή του τέλους η απόλυση του «Ρουμάνου»

Η δεύτερη χρονιά (2014-15) ήταν καλύτερη. Η ομάδα επέστρεφε στη Λέσβο, η Ουντινέζε εγκαινίαζε τον νέο «Ταρλά» και οι φίλαθλοι γέμιζαν τις κερκίδες του ανακαινισμένου Σταδίου Μυτιλήνης. Για να δουν την ΑΕΛΚ; Κάποιοι ναι. Οι περισσότεροι, όμως, για να δουν από κοντά τις μεγάλες ομάδες.

Μεσούσης της σεζόν ξεκινούν τα προβλήματα. Στην ΕΠΟ καταφτάνουν συνεχώς φάκελοι με «ύποπτα προς χειραγώγηση» ματς των Καλλονιατών λόγω στοιχηματισμού, οι οποίοι πάντως μπαίνουν στο συρτάρι. Μια ανατροπή, «ημίχρονο-τελικό», του ΠΑΟΚ μέσα στον «Ταρλά», όμως, γίνεται η αφορμή για να εκδιωχθεί ο Γιάννης Ματζουράκης από τον πάγκο. Κάπου εκεί, η ομάδα της Καλλονής άρχισε να παίρνει την κατιούσα. Σώθηκε στο… τσακ με τον βαθμό που της «χάρισε» ο Ατρόμητος την τελευταία αγωνιστική, αλλά έδειχνε -φανερά πια- ότι είχε κάνει τον κύκλο της.

Τα έκανε όλα λάθος

Το ξεκίνημα της επόμενης χρονιάς (2015-16) ήταν εξευτελιστικό. Ο σύλλογος έγινε πρωτοσέλιδο για τους λάθος λόγους, με τη διοίκηση να κλειδώνει εκτός προπονητικού κέντρου τον κόουτς Βαγγέλη Βλάχο, τον οποίο ήθελε να απολύσει. Το «στοίχημα» με τον Θαλή Θεοδωρίδη, που ξαφνικά από βοηθός γίνεται πρώτος προπονητής, αποτυγχάνει παταγωδώς. Στην ΠΑΕ ΑΕΛΚ νομίζουν, πια, ότι έχουν μάθει τα πάντα. «Ψωνίζουν» παίκτες αμφιβόλου ποιότητας, αφήνουν εν τέλει γυμνό το ρόστερ μετά τις αποχωρήσεις Λεοζίνιο, Χουάνμα και η ομάδα κατακτά μόλις 7 βαθμούς μέχρι τα Χριστούγεννα. Η καθυστερημένη αλλαγή στην τεχνική ηγεσία, με την έλευση του Καραγεωργίου, απλώς παρατείνει τυπικά τον υποβιβασμό, ο οποίος έρχεται τελικά λίγους μήνες αργότερα.

Εθελούσιος ή οικονομικός υποβιβασμός;

Πέφτοντας ξανά στη Football League, η ΠΑΕ ΑΕΛΚ έπρεπε να πάρει μια δύσκολη απόφαση. Να συνεχίσει τον αγωνιστικό, διοικητικό και οικονομικό κατήφορο ή να αποδεχθεί την αποτυχία διαχείρισης της κατάστασης και να δηλώσει από μόνη της συμμετοχή στη Γ΄ Εθνική, ποντάροντας σε ένα νέο ξεκίνημα; Ο εγωισμός των διοικούντων την οδήγησε στον πρώτο δρόμο, ο οποίος όμως με μαθηματική ακρίβεια θα την έφερνε στον δεύτερο. Η διοίκηση περίμενε οικονομικές ανάσες που δεν ήρθαν ποτέ (πριμοδότηση από Super League), ενώ δεν είχε προβλέψει το σύνολο των παλιών οφειλών, με αποτέλεσμα, όταν άρχισαν να καταφθάνουν οι προσφυγές η μία πίσω από την άλλη, να σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Η ΠΑΕ ΑΕΛΚ πλήρωσε τα πάθη, αλλά και τα λάθη της, επικοινωνιακά πρωτίστως. Ο Νίκος Μιχαλάκης είχε την ευκαιρία να γίνει λαϊκός ήρωας. Αλλά οι σύμβουλοί του τον έστρεψαν με τον τρόπο τους, συνειδητά, εναντίον όλων. Αρχικά εναντίον της φυσικής έδρας της ομάδας, στο Λεκανοπέδιο Καλλονής. Εν συνεχεία εναντίον του Αιολικού. Στο τέλος εναντίον της ίδιας της τοπικής κοινωνίας, κατηγορώντας την ότι δεν στήριξε την ομάδα. Πώς αλλιώς, όμως, θα κατάφερναν να τον έχουν σαν το «χρυσόψαρο» μέσα στη γυάλα, «ταΐζοντάς» τον με όσα εκείνοι επέλεγαν κάθε φορά να του σερβίρουν;

Σήμερα που η κάνουλα έκλεισε, τα χαμόγελα κόπηκαν απότομα. Οι «αυλικοί» απομακρύνονται σιγά-σιγά. Και σε λίγο καιρό, όλοι και όλα θα έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας με τη διάλυση της καλλονιάτικης ΠΑΕ. Η λάμψη μιας φωτοβολίδας εξάλλου δεν κρατάει για πολύ κι αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ο ίδιος ο καπετάνιος…

  • Κατηγορία Editorial

Ας μη χαθεί κι αυτή η ευκαιρία...

Λίγες ημέρες μετά τα όσα προηγήθηκαν στον Αιολικό, φέρνοντας ανακατατάξεις εντός και εκτός αποδυτηρίων, ο σύλλογος μπαίνει και επίσημα πλέον σε ένα νέο κεφάλαιο με την έλευση του Γιάννη Πολλαετίδη στην τεχνική ηγεσία. Τώρα που καταλάγιασε ο κουρνιαχτός από τις δημόσιες αντεγκλήσεις, είναι ίσως η κατάλληλη στιγμή για δυο-τρεις πιο ψύχραιμες τοποθετήσεις.

Ο νεαρός τεχνικός είχε νωρίς το μεσημέρι την πρώτη του επαφή με τον Τύπο, στη συνέντευξη που διοργάνωσε η διοίκηση του συλλόγου. Συνέντευξη και όχι παρουσίαση, καλά διαβάσατε. Αφού δυστυχώς, δεν μπήκε κανείς στον… κόπο να παρουσιάσει on camera τον νέο προπονητή του Αιολικού, να τον καλωσορίσει στη Λέσβο και να του ευχηθεί καλή επιτυχία, φέρνοντας σε αμηχανία και τον ίδιο τον Γιάννη Πολλαετίδη, ο οποίος πάντως απάντησε ευγενικά σε όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν.

Συχνά, ο Πέτρος Μίχος έκανε λόγο για τον όρο «βελτίωση» σε όλα τα επίπεδα το τελευταίο τρίμηνο. Προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι ο νέος προπονητής θα πρέπει να προσθέσει στο πίσω μέρος του μυαλού του και τον όρο «κατανόηση». Όχι για τη σημερινή «παρουσίαση», αλλά γενικά για το γεγονός πως ο Αιολικός «πλάθεται» ξανά από την αρχή και σε αυτό σίγουρα έχει ελαφρυντικά η νέα διοίκηση. Δεν θα πρέπει όμως οι αδυναμίες της, επικοινωνιακά ή λειτουργικά, να υπεισέλθουν εντός των αποδυτηρίων. Και αυτό οφείλει πρώτος να το κατανοήσει ο Γιάννης Πολλαετίδης, που και όρεξη έχει για δουλειά και φιλοδοξίες για να πετύχει στον Αιολικό. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να βάλει την προσωπική του σφραγίδα παντού. Να προσπαθήσει να εμπνεύσει με την προσωπικότητά του, όχι μόνο τους ποδοσφαιριστές ή τους άμεσους συνεργάτες του στο τεχνικό επιτελείο, αλλά και τους διοικούντες. Ώστε να εξαλειφθούν οι όποιες αδυναμίες και με θέληση, πίστη, αλλά και αποφασιστικότητα να μετατραπούν σε κινητήρια δύναμη για τον ίδιο τον σύλλογο.

Ο Πρόεδρος Γιάννης Μανούσος επιθυμεί -και είναι οφθαλμοφανές από τα όσα επεσήμανε στη δική του παρέμβαση σήμερα- να αφήσει έργο στον Αιολικό που θα έχει ονοματεπώνυμο. Το δικό του. Το αν θα το πετύχει ή όχι θα το κρίνει ο χρόνος. Εάν για κάτι όμως, μέχρι τώρα, μπορεί κανείς να τον ψέξει, είναι μονάχα το γεγονός ότι δεν επέδειξε το καλοκαίρι αυτήν την αποφασιστικότητα στις κρίσιμες και καίριες αποφάσεις, που αφορούν διοικητικά και αγωνιστικά το παρόν και το μέλλον ενός συλλόγου. Παραδέχθηκε ότι ήθελε εξαρχής να φέρει στον Αιολικό τον Γιάννη Πολλαετίδη και χαρακτήρισε προσωπικό λάθος του, το ότι δεν επένδυσε σε έναν φιλόδοξο προπονητή.

Εν ολίγοις, προκύπτει το συμπέρασμα ότι ο ίδιος ο πρόεδρος δεν πίστεψε ποτέ στην αξία ή τις δυνατότητες του Πέτρου Μίχου, αλλά για τους δικούς του λόγους δεν επέμεινε τον Ιούλιο ώστε να πορευτεί ο Αιολικός με άλλον προπονητή. Προφανώς για να μη χαλάσουν οι διοικητικές ή οι χορηγικές ισορροπίες. Εάν όμως το είχε πάρει πάνω του από τότε, όπως τώρα, ενδεχομένως ο Αιολικός να ήταν σε ένα διαφορετικό μονοπάτι αυτή την περίοδο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα είχε γλιτώσει όλη αυτή τη… διαπόμπευση της προηγούμενης εβδομάδας, που μόνο κακό έκανε στο πρεστίζ του συλλόγου, ειδικά με τις αιχμηρές -και αβάσιμες όπως αποδείχθηκαν- δημόσιες τοποθετήσεις της διοίκησης για τον Πέτρο Μίχο, σχετικά με τον προαποφασισμένο επόμενο σταθμό της καριέρας του.

Στο δια ταύτα, υπάρχει μπροστά μια χρυσή ευκαιρία για τον Αιολικό. Σε μια χρονιά, που ο πρωταθλητισμός δεν είναι αυτοσκοπός, με ένα ρόστερ νεαρής κατά βάση ηλικίας συν τις όποιες έμπειρες προσθήκες, εύπλαστο δηλαδή, με έναν προπονητή που αντιμετωπίζει ως πραγματική πρόκληση το σύλλογο και μια διοίκηση που έχει θεωρητικά μικρότερο οικονομικό βραχνά συγκριτικά με την προηγούμενη διετία, να μπορέσει να δημιουργήσει επιτέλους στέρεες βάσεις για το μέλλον.

Τα τελευταία χρόνια πέρασαν από τον Αιολικό πολλοί προπονητές, αλλά η ομάδα δυστυχώς δεν έκανε ούτε βήμα προς τα μπρος και σε κάθε τέλος συνεργασίας, ο καθένας είχε να πει για τα… ξούρια του άλλου. Τη μια ο Γούτης είχε βολευτεί πάνω στο μισθό του, την άλλη ο Παναγόπουλος δεν μπορούσε να συμβαδίσει με την πραγματικότητα της Γ’ Εθνικής, την παράλλη ο Ταουσιάνης δεν είχε την πυγμή να επιβληθεί μέσα στα αποδυτήρια, μέχρι που ο Μίχος αποφάσισε να παραλογιστεί ένα πρωί και να μετεγκατασταθεί στην… εξωτική Αμαλιάδα. Φευ! Κοινή συνισταμένη όλων, πως ο Αιολικός διοικητικά βρισκόταν στο ίδιο ακριβώς σημείο, όπου ήταν και πριν αναλάβουν οι συγκεκριμένοι προπονητές τις τύχες της ομάδας. Ας ελπίσουμε ότι με τον Γιάννη Πολλαετίδη θα προχωρήσουν όλοι μαζί μπροστά. Για το καλό του Αιολικού πρωτίστως.

Για να συμβεί αυτό απαιτείται διοικητική συνέπεια, που είναι και το πιο βασικό, θέληση για βελτίωση από όλους και σε όλους τους τομείς, καθώς επίσης και διάθεση για προσωπική εξέλιξη (όχι απαραίτητα ανέλιξη) είτε πρόκειται για ποδοσφαιριστές και προπονητές, είτε ακόμα και για τους ίδιους τους διοικούντες. Ώστε να μπορέσει η ομάδα να προχωρήσει απερίσπαστη αγωνιστικά και να μη φτάσουμε ξανά, στο σημείο να ζήσουμε καταστάσεις, που είναι κοινά παραδεκτό, πως πλήττουν την εικόνα του Αιολικού προς τα έξω. Ειδικά όταν για χάρη της... showbiz γίνονται άνω-κάτω τα αποδυτήρια ή βγαίνουν ανακοινώσεις με ανούσιες κόντρες εντυπώσεων ή διοργανώνονται… παρουσιάσεις χωρίς παρουσίαση.

ΥΓ1: Καλή δύναμη κόουτς, στο δύσκολο πραγματικά έργο σου.

ΥΓ2: Χάθηκαν δύο τεράστιες ευκαιρίες, πέρυσι και πρόπερσι. Ας φροντίσουμε όλοι να μη χαθεί ακόμα μία...

ΥΓ3: Δε μιλάμε για άνοδο, αλλά για ομάδα. Και αν πρέπει να συμφωνήσω σε κάτι με τον Γιάννη Μανούσο είναι ότι απαιτείται ο Αιολικός να αποτελεί ομάδα τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου. Και διοικητικά, θα συμπλήρωνα όμως...

  • Κατηγορία Editorial

Υπομονή και στήριξη, όχι γκρίνια!

Το ξεκίνημα του Αιολικού στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής δεν ήταν σίγουρα το καλύτερο δυνατό, όμως συγκριτικά με την περυσινή σεζόν, υπάρχουν σίγουρα πολλά ενθαρρυντικά σημεία, στα οποία μπορεί να σταθεί κάποιος.

Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε ότι ο Αιολικός δεν έχει πρωταγωνιστικό στόχο. Το επισημαίνουν σε κάθε ευκαιρία οι «κυανόλευκοι» και είναι πολύ βασικό να το κατανοήσουν όλοι, ώστε να μη ζητάνε παραπάνω από όσα αυτή η ομάδα –έτσι όπως έχει χτιστεί- μπορεί να καταφέρει. Ασφαλώς και είναι καλοδεχούμενη κάθε ενδεχόμενη υπέρβαση, αλλά δεν μπορεί και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι και αναγκαίο ζητούμενο, αυτή την περίοδο.

Ο νέος Αιολικός φτιάχνεται σχεδόν από το μηδέν. Επομένως, χρειάζεται υπομονή από όλους, μέχρι να μπορέσει η ομάδα να δείξει όλα όσα μπορεί μέσα στο γήπεδο. Αναμφίβολα, η πρεμιέρα στη Βάρδα, με μια πρώτη ανάγνωση του αποτελέσματος φέρνει απογοήτευση. Η ήττα δεν αρέσει σε κανέναν. Με μια δεύτερη ανάγνωση όμως, σε σχέση με το αντίστοιχο ματς για παράδειγμα της περσινής περιόδου στη Χαλκίδα και την ήττα επίσης με 1-0, ο Αιολικός ήταν πολύ καλύτερος. Μπορεί να δέχθηκε νωρίς το γκολ από μια στημένη φάση, αλλά είχε τον έλεγχο στη συνέχεια, έπαιξε με διάθεση, δημιούργησε πολλές κλασικές ευκαιρίες, όμως δεν σκόραρε. Με εξαίρεση ένα «νεκρό» διάστημα μεταξύ 55'-70', όταν κινδύνεψε να δεχθεί και δεύτερο γκολ, η ομάδα της Μυτιλήνης ήταν εκείνη που διεκδικούσε συνεχώς κάτι από το ματς και αδίκως δεν απέσπασε έστω το βαθμό της ισοπαλίας.

Ο Πέτρος Μίχος, δεδομένων των απουσιών και των διαθέσιμων επιλογών του στον πάγκο, ανακάτεψε την τράπουλα πολλές φορές, αλλάζοντας πρόσωπα αλλά και διάταξη στο χώρο. Ο Λαλάς βρέθηκε από το δεξί άκρο της επίθεσης στο αντίστοιχο της άμυνας, πριν επιστρέψει ξανά στη γραμμή κρούσης στα τελευταία λεπτά. Ο Μανουσάκης αγωνίστηκε τόσο πίσω από τον σέντερ φορ, όσο και στα άκρα, ο Ραζάκ άλλαξε πλευρές, όπως και ο Καδής, ενώ με την είσοδο του Χρήστου στο ματς, ο Μπουρούς έπαιξε και πίσω και δίπλα από τον φουνταριστό επιθετικό. Το ότι δεν σκόραρε ο Αιολικός ήταν καθαρά θέμα επιπολαιότητας στην τελική προσπάθεια, αλλά και ατυχίας, όπως στην περίπτωση του δοκαριού του Μίχου. Ακόμα κι έτσι όμως, κανείς δεν μπορεί από το πρώτο ματς να καταδικάσει ενδεχομένως τον Μπουρού, επειδή απώλεσε τις κλασικότερες ευκαιρίες. Αντιθέτως, τώρα είναι που χρειάζεται στήριξη ο νεαρός Μυτιληνιός.

Εκείνο που πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι, είναι ότι από τη στιγμή που άπαντες στην ομάδα κρατάνε χαμηλά την μπάλα, δεν δικαιούται κανείς να τη… σηκώνει στον αέρα με το έτσι θέλω. Ο Αιολικός φτιάχνει τις βάσεις. Αυτό εξάλλου ζητούσαμε όλοι μετά το τέλος της περσινής σεζόν. Και για πρώτη φορά, η ομάδα επένδυσε σε νεαρές ηλικίες, διεκδικώντας την επιτυχία, που τόσο πολύ αναζητά ο φίλαθλος κόσμος της, μέσα από ελπιδοφόρους και φιλόδοξους παίκτες και όχι μέσα από ποδοσφαιρικές φίρμες, που όλα τα προηγούμενα χρόνια υπόσχονταν πολλά και έπρατταν ελάχιστα.

Το κριτήριο του κόσμου πάντως είναι αλάνθαστο. Και πιστεύω ότι την Κυριακή, απέναντι στην επίσης ιστορική Παναχαϊκή, οι φίλαθλοι της Αιολικού στη Μυτιλήνη θα το αποδείξουν στην κερκίδα. Υπομονή και στήριξη χρειάζεται η ομάδα. Ακόμα κι αν δεν κερδίζει ο Αιολικός τέτοια ματς όπως το χθεσινό στη Βάρδα, κάτι φαίνεται να αλλάζει. Και στις εποχές που διανύουμε, αυτό το «κάτι» πρέπει ο κόσμος να το αγκαλιάσει!

Στο δια ταύτα. Δεν αξίζει άλλη μιζέρια στον Αιολικό. Ας μην τορπιλίζουμε λοιπόν με γκρίνιες το όλο κλίμα, ακόμα δεν ξεκίνησε καλά-καλά το πρωτάθλημα…

  • Κατηγορία Editorial

Τι να περιμένουμε απόψε…

Σε εποχή… Γενικής Συνέλευσης μπαίνει από σήμερα ο Αιολικός, αφού λίγο μετά τις 20:30 θα ξεκινήσει η γνωστή καλοκαιρινή διαδικασία στο Επιμελητήριο Λέβσου, με στόχο την ομαλή μετάβαση από την απερχόμενη διοίκηση σε μία νέα. Που μπορεί να είναι και η… παλιά! Ποιος ξέρει;

Είθισται, σε τέτοιες καταστατικές διαδικασίες, το σώμα της συνέλευσης –που αποτελείται από τα ταμειακώς τακτοποιημένα μέλη κάθε συλλόγου- να εγκρίνει τον διοικητικό και οικονομικό απολογισμό της απερχόμενης διοίκησης, να την απαλλάσσει από τα καθήκοντά της, ακολούθως να γίνονται τοποθετήσεις και στο τέλος να προκύπτει μια νέα διοίκηση, μέσα από κάποιες αυτοπροτάσεις ουσιαστικά, ανθρώπων που επιθυμούν να σηκώσουν το βάρος στις πλάτες τους. Καλή η θεωρία ως εδώ. Στην πράξη πιθανολογώ πως έχουμε πρόβλημα.

Πρώτο ζήτημα, εάν υπάρχει ενδιαφέρον και από ποιους; Υπό ποία διοίκηση; Εννοώ με ποιους οικονομικούς παράγοντες εντός αυτής, αφού είναι λίγο – πολύ γνωστό πως η οικογένεια Τρύφων μπορεί να αποτέλεσε βασικό χρηματοδότη τα τελευταία χρόνια, αλλά παραμένει χορηγός και δε σκοπεύει να μπει μπροστά στη διοίκηση. Εκτιμώ όμως, πως θα σταθεί αρωγός σε κάθε σοβαρή διοικητική πρόταση, όπως άλλωστε πράττει απλόχερα σε κάθε τι που πρεσβεύει τη Λέσβο έξω από τα στενά τοπικά όρια του νησιού.

Δεύτερο ζήτημα, το πλάνο. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι το βράδυ βρίσκεται το νέο διοικητικό σχήμα. Εκείνο που πρέπει να απασχολεί όσους θα μπουν μπροστά, είναι ο στόχος. Και δε μιλώ απαραίτητα για πρωταθλητισμό. Όσοι διάβασαν τη συνέντευξη του Σταύρου Γριπιώτη την περασμένη εβδομάδα στη «ΡΕΒΑΝΣ των Σπορ», θα διαπίστωσαν πως μέσα σε όσα ενδιαφέροντα ανέφερε ο απερχόμενος -κατά δήλωσή του- πρόεδρος του Αιολικού, φανέρωσε και μια (περσινή) σκέψη του Παναγιώτη Τρύφωνα. Η οποία ίσως και να είναι μονόδρομος, φέτος. Νεαροί ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές, Μυτιληνιοί στην πλειοψηφία τους, μαζί με κάποιους έμπειρους που γνωρίζουν το σύλλογο και την ιδιοσυγκρασία του, με φιλοσοφία τη δημιουργία μιας ομάδας που θα αποδώσει μελλοντικά. Να σπείρει δηλαδή, για πρώτη φορά, ο Αιολικός μετά από χρόνια, ώστε να θερίσει ενδεχομένως στο τέλος μιας διετίας, βασισμένος τότε πια στις δικές του δυνάμεις, διεκδικώντας κάτι παραπάνω. Με έναν προπονητή, που θα έχει τη στήριξη, με παίκτες που θα τους δοθεί η απαραίτητη εμπιστοσύνη. Μια ομάδα, που μπορεί και πρέπει να ξυπνήσει στο Λέσβιο φίλαθλο μνήμες του παρελθόντος, με την ελπίδα ότι θα φέρει κάποια στιγμή και επιτυχίες ανάλογες του παρελθόντος.

Μπορεί να φαντάζει ουτοπικό, μπορεί το συγκεκριμένο πλάνο να αντιμετωπίζει πολλές αντικειμενικές δυσκολίες. Μπορεί ακόμα και να πάει στραβά. Θα συμφωνήσω σε όλα. Ένα είναι όμως το σίγουρο. Εάν αυτό αποτελεί επιθυμία της οικογένειας Τρύφων, τότε ο Αιολικός δεν έχει την πολυτέλεια να μην το επιλέξει. Φαντάζομαι, ότι θα τοποθετηθεί επισήμως επ’ αυτού και ο Παναγιώτης Τρύφων, με κάποιο τρόπο, απόψε το βράδυ.

Το ερώτημα είναι ποιοι θα συμπορευθούν με αυτή την ιδέα, αναλαμβάνοντας να την υλοποιήσουν διοικητικά. Άποψή μου διαχρονικά, είναι πως από τον Αιολικό δεν περισσεύει κανείς. Ίδωμεν…

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη στήλη "Editorial" της αθλητικής εφημερίδας "ΡΕΒΑΝΣ των Σπορ" στις 30-5-2016

  • Κατηγορία Editorial