Δευτέρα, 11 Δεκέμβριος 2017
Electronet_Prodromou_728x90px
Μαρίνος Ορφανός

Μαρίνος Ορφανός

URL Ιστότοπου:

Η τύχη ευνοεί και τους ταπεινούς*

Η αφορμή για να γραφτούν δύο κουβέντες για τον Πραξιτέλη Βούρο, δεν είναι η προφανής. Για το ότι δηλαδή ένα δικό μας παιδί, έφτασε στο σημείο χθες να παίζει στο κορυφαίο διασυλλογικό επίπεδο του χρυσοφόρου Champions League και να μαρκάρει τον κορυφαίο, σύμφωνα με την UEFA, ποδοσφαιριστή του κόσμου, Κριστιάνο Ρονάλντο.

Όχι δεν είναι το ότι ο «Πράξι», επαναχάραξε την λεσβιακή ποδοσφαιρική ιστορία, οριοθετώντας ένα νέο (και πάλι δικό του) «Έβερεστ». Είναι πιθανό ίσως στο μέλλον, ο ίδιος, να ανεβάσει κι άλλο τον πήχη. Εξάλλου εκείνος ήταν που πριν από τρεις σεζόν έγινε ο πρώτος Λέσβιος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο Champions League, με τη φανέλα του Ολυμπιακού και σε ένα ιστορικό παιχνίδι, στο αξέχαστο 2-3 επί της Άρσεναλ στο Emirates. Ο ίδιος ήταν και χθες, που μέτρησε μία ακόμη συμμετοχή στο κορυφαίο τουρνουά και με διαφορετική πια ομάδα, ανεβάζοντας κι άλλο αυτό που μας αρέσει πάντα να ορίζουμε ως «κορυφαία στιγμή» ή «κορυφαίο επίτευγμα». Πατώντας το χορτάρι ενός γηπέδου που φαντάζει έως και δύσκολο κάποιος να ονειρευτεί ότι θα πατήσει ποτέ…

Η αφορμή όμως για τούτες τις λέξεις είναι άλλη. Πολύ πιο προσωπική, πολύ πιο ουσιαστική κι από το «ο Πράξι απέναντι στον Κριστιάνο». Γιατί αυτό που έχει αξία να καταγράψει κανείς σήμερα, δεν είναι ο προορισμός, το «Santiago Bernabeu» και το Champions League. Αλλά (για να πιάσουμε την ουσία) το ταξίδι που προηγήθηκε, για ένα παιδί που βάλθηκε με τη γενικότερη στάση του όλα αυτά τα χρόνια, τη μετριοφροσύνη του, την ταπεινότητά του, την υπομονή και επιμονή του, να ορίσει έναν ολότελα δικό του «τρόπο», για να φτάσει κάποιος στην καταξίωση. Και να λειτουργήσει και ως «οδηγός», με ένα ολοζώντανο και επίκαιρο παράδειγμα, τον ίδιο του τον εαυτό και για όλα αυτά τα παιδιά που ονειρεύονται σήμερα -γιατί όχι- και να ξεπεράσουν τα κατορθώματα του Βούρου.

Για να καλυφτεί λοιπόν και το «προσωπικό» της όλης προσέγγισης, υπογραμμίζεται πως για χάρη του «Πράξι», ένα ολόκληρο νησί κάθισε χθες να δει τον ΑΠΟΕΛ να κοντράρεται με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ρεάλ Μαδρίτης. Και προσέξτε εδώ την εξαίρεση: ειδικά στη Μυτιλήνη, αυτόν που ξεχωρίζει, δεν είναι κανόνας να του το αναγνωρίζεις και να το απολαμβάνεις. Κανόνας είναι να τον λοιδορείς και να τον μειώνεις. Είτε γιατί υπερισχύει η εκ φύσεως τάση μας να ζηλεύουμε την επιτυχία του διπλανού, είτε γιατί εκείνος που ξεχωρίζει, φροντίζει την όποια επιτυχία του, να την τρίβει στα μούτρα του άλλου και να προκαλεί ως συνέπεια την αντίδραση αυτού που έμεινε πιο πίσω.  

Η ιστορία του Πραξιτέλη είναι λίγο έως πολύ γνωστή σε όλους. Θρέμμα της ακαδημίας του Λάκη Σπανού στην Παναγιούδα, υπό την αιγίδα του δικτύου υποδομών του Ολυμπιακού και μέλος μίας από τις καλύτερες «φουρνιές» ποδοσφαιριστών, που εκκολάφτηκαν στα Λιονταράκια. Μαζί με τον Πράξι, έπαιξαν κι άλλα ταλέντα, όπως ο Γιουκαρής, ο Μπουρούς, ο Διακορώνας, ο Κίστα, ο Τρακέλης και ο Λαμπράκης. Ο Βούρος όμως, σε κρίσιμη ηλικία, στα 14 του, πήρε την πρώτη του μεγάλη απόφαση, για να βγει για πρώτη φορά από το «μαντρί».

Και παρά τους κόλακες που πάντα περιβάλλουν ένα ταλέντο που ξεχωρίζει και του ψιθύριζαν τις δοκιμές στην «Παιανία» και στου «Ρέντη», επέλεξε να πάρει το δύσκολο δρόμο. Και να παίξει στα αλώνια του Περιφερειακού, με μία δυσανάλογα -για το διακύβευμα της «αναπτυξιακής» Δ΄ Εθνικής- βαριά φανέλα. Εκείνη του Αιολικού. Παίρνοντας πραγματική εμπειρία αγώνων ως αμυντικός χαφ, σε ένα περιβάλλον που τον στήριξε (Κοκκινέλλης-Φλωρίδης), για να καταφέρει τάχιστα να μπει στις μικρές Εθνικές. Η συνέχεια, είναι ακόμα πιο γνωστή. Ο Ολυμπιακός επενδύει πραγματικά στον μικρό «Πράξι» και μπαίνει στου Ρέντη ως ένας μαθητευόμενος, με πραγματική εμπειρία αγώνων όμως και πέφτει σε μία ακόμη ιδιαίτερη φουρνιά. Φίλοι και συμπαίκτες του Βούρου, ήταν τα τελευταία χρόνια ο Ρέτσος, ο Μανθάτης, ο Νικολάου και ο Ανδρούτσος. Έναντι όλων αυτών, ο Βούρος είχε προβάδισμα και ηλικιακό και «ετοιμότητας» να δοκιμάσει παραπάνω. Ο σπουδαίος Μίτσελ, ήταν από τους πρώτους που πραγματικά άνοιξε την πόρτα των μεγάλων στο μικρό δίνοντάς του τις πρώτες συμμετοχές σε Superleague.

Ε, αυτό ήταν. Μετά από αυτές τις πρώτες συμμετοχές, η ζωή του «Πράξι» και του κάθε πιτσιρικά που αρχίζει και γράφει τα πραγματικά χιλιόμετρα της διαδρομής, αλλάζει. Και εκτός από την «σκληρή δουλειά» που λένε όλοι, αρχίζει και βαραίνει η ποιότητα του χαρακτήρα, ακόμα κι αν μιλάμε για τρυφερές ηλικίες. Ο Βούρος ξαφνικά είναι αναγνωρίσιμος όπου κι αν περπατάει πίσω στην ιδιαίτερη πατρίδα του τα καλοκαίρια. Είναι ένας «από εμάς» που ξεπήδησε από το σωρό και τα σχόλια και οι εκτιμήσεις για το που μπορεί να φτάσει, δίνουν και παίρνουν.

Τι έκανε όμως ο Πραξιτέλης για να αντικρούσει όλον αυτόν τον θόρυβο; Απολύτως τίποτα! Συνέχισε να πηγαίνει για καφέ με τους παιδικούς του φίλους, συνέχισε τις συνήθειες που είχε από παιδί, σα να μην είχε πετύχει τίποτα. Τη στιγμή που κάποιος στην ηλικία του, φορώντας και μόνο τη φόρμα της Καλλονής και του Αιολικού λειτουργούσε ήδη σαν… σταρ, ο «Πράξι» συνέχισε να αράζει έξω από τον φούρνο του θείου του, του Μήτσου στη Χρυσομαλλούσα και έξω από το πρακτορείο του καλού του φίλου, Ιωσήφ. Όταν ο Ολυμπιακός του Μίτσελ ήρθε για πρώτη φορά στη Μυτιλήνη για να παίξει στην Καλλονή, στην κερκίδα των Ολυμπιακών, σαν εξόριστοι -γιατί κανείς από την ΠΑΕ της ομάδας της γενέτειράς του δεν το… σκέφτηκε να προσκαλέσει επίσημα την οικογένειά του- ήταν η μάνα του μαζί με τη γιαγιά του, τον Μήτσο, τον Στράτο και τη Βάσω. Μέσα στον όχλο, με ανώνυμο εισιτήριο σε καρεκλάκι… ορθίων, η τρισευτυχισμένη οικογένειά του, αδιαφορώντας για το «φαίνεσθαι» και εξηγώντας με τον τρόπο τους πολλά από όσα είναι τελικά το παιδί τους.

Κι είναι κι άλλα για τον «Πράξι» που στην Αθήνα συναναστρέφονταν τον «πολύ» Μάρκο Πάντελιτς και προπονούνταν δίπλα στον Έστεμπαν Καμπιάσο και στη Μυτιλήνη κρατούσε την επαφή με όλους όσους είχε από παιδί. Μα με όλους. Μετά το διπλό στην Άρσεναλ και την πρώτη του ευρωπαϊκή συμμετοχή στην εποχή Σίλβα πια, ο Βούρος είχε για να απαντήσει στα συγχαρητήρια του υπογράφοντος στο messenger, ένα τραγούδι του… Γονίδη. Είχε να ρωτήσει πως πάει η δουλειά και πως βγαίνει η εφημερίδα. Ο Βενγκέρ που κέρδισε και ο Σάντσες που αντιμετώπισε, είχαν παρέλθει.

Για να φτάσει και στο δύσκολο περσινό καλοκαίρι. Στην περίοδο που πέρασε στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Οι ιστορίες που εξηγούν την ρήξη των σχέσεών του με τον Ολυμπιακό, είναι πολλές. Αλλά δεν έχει αξία να ψάξει κάποιος πια, το ποιες ισχύουν και ποιες όχι. Ο Βούρος τη στιγμή που ήταν έτοιμος να κάνει την έκρηξή του μετά από δύο χρονιές σκληρής δοκιμασίας στους μεγάλους, έσβησε. Κι όχι μόνο έσβησε, αλλά βίωσε μία χρονιά που κάλλιστα θα μπορούσε να πει κανείς ότι τα όνειρά του, έγιναν εφιάλτες.

Ο σταθερά «πρώτος» στην ιεραρχία των «μικρών», είδε να τον προσπερνούν οι ακόλουθοί του και όχι μόνο να τον προσπερνούν, αλλά και να καθιερώνονται στη μεγάλη ομάδα. Στην πιο τρελή χρονιά του Ολυμπιακού την τελευταία 20ετία, ο «Πράξι» είδε τους ομόσταυλούς του στην ακαδημία Ανδρούτσο, Ρέτσο, Μανθάτη και Νικολάου, να παίρνουν απλόχερα ευκαιρίες και να καθιερώνονται, τη στιγμή που εκείνος έπαιρνε την άγονη γραμμή για Λιβαδειά. Ελάτε λίγο στη θέση του και νιώστε τι μπορεί να ένιωσε εκείνος, ειδικά το φετινό καλοκαίρι. Κάντε και ένα σύντομο flash back ενάμιση μήνα πίσω, στις σκέψεις σας όταν ξαναβλέπατε τον «Πράξι» να κυκλοφορεί στην προκυμαία. «Το παιδί τελείωσε», θα είπατε πολλοί και κάποιοι με ανακούφιση που δεν πέταξε πολύ ψηλότερα από τα μπόγια μας…

Ο «Πράξι» όμως, δεν άλλαξε ποτέ, ακόμα κι αν άλλαξαν οι άλλοι απέναντί του. Στις αρχές του καλοκαιριού, όταν συναντηθήκαμε δεν είχε να πει κουβέντα για τη δική του περιπέτεια στους πρωταθλητές Ελλάδας, ούτε να γκρινιάξει για τίποτα. Ποτέ δεν το έκανε άλλωστε, όπως και ποτέ δεν συνέχισε κουβέντα που πήγαινε να εξελιχθεί σε μία αποθέωση για τα όσα κατάφερε. «Ο Μπεν είναι ο πιο αδικημένος και μακάρι να δείξει την αξία του φέτος», είχε μόνο να πει από τα… ενδότερα των «ερυθρολεύκων»! Μάντης ήταν;

Δεν τον ξαναείδα έκτοτε. Μόνο χθες στην τηλεόραση. Να παίρνει τη δικιά του γλυκιά εκδίκηση, στη δεύτερη ηρωική του έξοδο από το «μαντρί» που τον έβαλε σε έναν δρόμο που μπορεί να τον αλλάξει ξανά επίπεδο.

Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς* είχε πει πρώτα ο Μεγαλέξανδρος και μετά ο Βιργίλιος, για να του αποδοθεί οριστικά πια η φράση ως λατινικό απόφθεγμα ζωής. Η τύχη όμως χαμογελά πάντα στο τέλος και στους ταπεινούς, μπορεί να λέει μετά από χρόνια ο «Πράξι», στην αποτίμηση της πορείας του… Η οποία πορεία του μόλις ξεκίνησε, αλλά είναι περιττό το να το επισημάνει κάποιος σε αυτό το παιδί που έχει ωριμότητα από αυτή που δεν συναντάς εύκολα, σε οποιαδήποτε δουλειά.

 

  • Κατηγορία Editorial

Όταν πληρώνεις τα παιδιά για να… παίζουν!

Αντί να πηγαίνουμε γύρω-γύρω, καλό είναι σήμερα που πιάσαμε πάτο -και ευτυχώς τα αντανακλαστικά της ποδοσφαιρικής κοινότητας αποδείχθηκαν πράγματι ισχυρά- να δούμε λίγο τα πράγματα όπως είναι και κατάματα.

Το λοιπόν, έχει αξία να διηγηθώ κάτι προσωπικό, που φαντάζομαι πως και άλλοι συνάδελφοι θα συνηγορήσουν. Έχω αποθηκευμένες στο κινητό μου πάνω από 30 επαφές πατεράδων, εκ των ποδοσφαιριστών που είτε παίζουν στα πλαστικά πλέον γήπεδα της Λέσβου, είτε παίζουν σε πραγματικά κορυφαίο επίπεδο. Πολλά από τα παιδιά αυτά δεν τα ξέρω προσωπικά και ούτε καν… «ποδοσφαιρικά». Έχω ακούσει από τους μπαμπάδες τους. Μου έχει ζητηθεί από εκείνους, εξάλλου, να «περάσουν» στον Τύπο τα κατορθώματά τους. Είτε ήταν τέτοια (κατορθώματα), είτε δεν ήταν. Μου έχει ζητηθεί να πάρω συνεντεύξεις και είχαν έτοιμες και τις ερωτήσεις. Μου έχει ζητηθεί η βοήθεια για τη μεταγραφή τους. Μου έχει ζητηθεί η βοήθεια για να «δουν» 11άδα. Ακόμα και όταν αρνήθηκα, είδα αλλού συνεντεύξεις ή και αφιερώματα για τα «κατορθώματά» τους. Να σας πω και την άλλη αμαρτία; Μου έχουν προσφερθεί και χρήματα για να τα γράψω.

Η προτροπή μου σε όλους ήταν μία: «Αφήστε τα παιδιά να παίξουν μπάλα και μην ασχολείστε». Προφανώς και δεν έπιασε τόπο αυτή η προτροπή, που δεν είναι φυσικά δική μου, αλλά η κορωνίδα αυτών που δίνουν στο ποδόσφαιρο, παγκοσμίως. Είναι πολλά εξάλλου τα περιστατικά έντασης, όχι κλωτσοπατινάδας σαν και αυτής στην Αγία Παρασκευή, αλλά στην κερκίδα. Μεταξύ των «προπονητών της κερκίδας» βέβαια. Ναι, μπαμπάδων που ωρύονται βλέποντας τα καμάρια τους ακόμα και 25 χρονών να έχουν φτάσει, μαντράχαλοι πια, να «αδικούνται» ή να «δοξάζονται» στο τοπικό. Μπαμπάδων που εκτός από κόουτς, είναι και «ατζέντηδες». «Το παιδί έκλεισε με ενάμιση χιλιάρικο για ένα χρόνο», λένε με καμάρι στα καφενεία και δεν ξέρω ειλικρινά αν αυτό τους αρκεί και για πόσο ακόμη στη ζωή των ίδιων τους των παιδιών.

Γιατί αυτή η εισαγωγή; Γιατί εξηγεί καταρχήν αυτό που έχουμε σαν «ποδοσφαιρική παιδεία», ειδικά στη Λέσβο, όπου έννοιες όπως ο «σεβασμός», το «fair play», ο «συναγωνισμός», η αποδοχή της ήττας και άλλα σχετικά, τελικά αγνοούνται. Και για αυτό φταίμε όλοι. Πρώτα η ΕΠΣ Λέσβου που δεν ασχολήθηκε ποτέ πραγματικά με ζητήματα τέτοια, που είναι κανονικά θεμελιώδη για το ερασιτεχνικό της ποδόσφαιρο. Μετά εμείς. Ο Τύπος, που τα τελευταία χρόνια έχουμε μετατρέψει το ρεπορτάζ των τοπικών κατηγοριών, σε αντίστοιχης σημασίας με εκείνο της Premier League. Ρεπορτάζ μεταγραφών, ρεπορτάζ ίντριγκας, ρεπορτάζ προετοιμασίας με όρους αντίστοιχους εκείνων που διαβάζει κανείς στις ανταποκρίσεις από το Ζέεφελντ. Ο «Χ», ο «Ψ» και ο «Ω» που έσκισαν τα δίχτυα στη Β' και στη Γ' Κατηγορία. Και τέλος –με μεγάλο μερίδιο- οι ίδιοι οι παράγοντες του λεσβιακού ποδοσφαίρου. Οι οποίοι πληρώνουν. Ναι, πληρώνουν. Όχι επενδύοντας στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, που θα έπρεπε να αποτελεί κανονικά την δεξαμενή των νέων ποδοσφαιριστών των εθνικών (επαγγελματικών) κατηγοριών. Αλλά, που πληρώνουν για να αγοράσουν την επιτυχία… σήμερα. Και έχουν μετατρέψει με τον τρόπο τους το απομονωμένο ποδόσφαιρο της Λέσβου από την υπόλοιπη Ελλάδα, σε μία δεξαμενή part-time αμειβομένων ποδοσφαιριστών, με κίνητρο την πρωτιά στο χωριό. Αφού στο μεταξύ έπεσε μέχρι και το αγωνιστικό επίπεδο, από την κουλτούρα της αμοιβής για να παίζεις μπάλα τις Κυριακές σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Το είπε ο Φώτης Αλεξανδρής. «Κάποιοι φάγανε ψωμάκι»! Ψωμάκι βέβαια, που δεν έφερε καμία συμμετοχή τα τελευταία χρόνια, έστω και στην Δ' Εθνική, μέσω των μπαράζ. Τζάμπα τα λεφτά κοινώς…

Η κουλτούρα της αμοιβής αλλοίωσε αυτό που είναι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Στη δεκαετία του '90 και στην πρώτη του 2000, πληρωνόντουσαν παλιές δόξες που αποσύρονταν από το υψηλό επίπεδο για να δώσουν τα φώτα τους στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Από το 2006 και μετά, πληρώνονται όμως και τα παιδιά για να κάνουν τι; Για να παίζουν!

Κάπως έτσι φτάνουμε στο σημείο, ο εγωισμός να χτυπάει κόκκινο. Τι κι αν οι φιλοδοξίες για διάκριση στο ποδόσφαιρο και για μία ενδεχομένως καριέρα δεν υπάρχουν πια, ο ανταγωνισμός στο κατώτερο σκαλοπάτι της πυραμίδας του ποδοσφαίρου, ξεπερνάει εκείνον στο Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Τα παιδιά αυτά τα έχουν ντοπάρει τόσο πολύ, που θεωρούν ότι είναι κάτι μεταξύ Μανούσου και Βούρου, αλλά όχι τόσο τυχεροί όσο αυτοί για να τους δει κάποιος και να τους κάνει πράγματι «σταρ». «Πάρτε το πρωτάθλημα και θα έχει πριμ», «δείξτε ότι είστε καλύτεροι», «βουλώστε τους τα στόματα», είναι όμως οι παραγοντικές προτροπές, που τους κάνουν τελικά «σταρ», έστω και για εσωτερική κατανάλωση.

Το έχω ζήσει και από τα SportLesvos Tournaments. Πίστευα σε έναν βαθμό, πως για τις φοβερές εντάσεις μεταξύ παικτών στα τουρνουά διασκέδασης, στα οποία… πλήρωναν οι συμμετέχοντες, έφταιγαν κάποιες διαιτησίες, έφταιγε «το γήπεδο που δεν κέρναγε ένα μπουκάλι νερό», έφταιγα εγώ και ο Βαγγέλης που δεν είχαμε προβλέψει στην προκήρυξη κάθε πιθανό και απίθανο, που απορρέει από την ιδιαίτερη ποδοσφαιρική μας, εν Λέσβω, κουλτούρα. Δεν είχαμε προβλέψει, ας πούμε, το τι θα γίνει αν δύο ομάδες έστηναν εμφανώς ένα ματς μεταξύ τους σε φάση ομίλων για να προκριθούν και να αφήσουν μία άλλη έξω, με την οποία πλακώθηκαν λίγες ημέρες πριν. Ναι, αλλάζανε πάσες στην άμυνα μισή ώρα για να έρθουν ισόπαλοι και πλήρωσαν μετά τη συμμετοχή τους στο παιχνίδι! Δεν είχαμε προβλέψει ότι μεταξύ κάποιων παικτών, υπήρχε τέτοιος ανταγωνισμός που δεν θα τον συγκρατούσε τίποτε αν ξέφευγε. Όπως και έγινε αρκετές φορές στα πέντε χρόνια διοργανώσεων. Μία φορά μέχρι και με τον Λουτσιάνο Ντε Σόουζα μέσα στο γήπεδο να… χωρίζει παίκτες! Δεν είχαμε προβλέψει πως ακόμα και σε ένα τουρνουά, χορηγοί έδιναν έως και πριμ στην κατάκτηση του τίτλου! Ναι και τούτο έγινε! Συμβάλλαμε στην εμπορευματοποίηση αυτού του ανταγωνισμού. Την κάναμε κανόνα, επενδύσαμε σε αυτό, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει.

Φταίνε όμως τα παιδιά που έχουν μάθει στραβά –εκτός προφανώς από την ίδια τη ζωή- και το καλύτερο δευτερεύον πράγμα αυτής; Ασφαλώς και δεν φταίνε, όσο φταίμε όλοι οι υπόλοιποι. Οι «γύρω» και οι «μέσα» από το ποδόσφαιρο. Γιατί εμείς πρώτοι συντηρούμε με τον τρόπο μας, αυτό το επίπεδο και αυτό το ποδόσφαιρο, ως επικρατούσα «κουλτούρα».

Στο καλύτερο ματς της χρονιάς λοιπόν, ο κόσμος είδε ένα 8x8 και μία κλωτσοπατινάδα. Δεν έχω πάντως την διαύγεια, αυτή τη στιγμή, να προτείνω κάτι ριζοσπαστικό και συγκεκριμένο για την επόμενη ημέρα. Περιμένω όμως με ενδιαφέρον να δω πώς θα χειριστεί το θέμα η πειθαρχική καταρχήν της ΕΠΣΛ και μετά ο ίδιος ο πρόεδρός της.

ΥΓ: Κρατώ τις δύο πραγματικά σπουδαίες παρεμβάσεις στο facebook από πρωταγωνιστές των δύο επίμαχων ομάδων. Του Δημήτρη Βαμβουκλή και του Αλέξη Καδή. Φωτεινών παραδειγμάτων, που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι υπάρχει ελπίδα…  

ΥΓ 2: Στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, υπάρχει σε ντέρμπι έως και το ξύλο. Από ερασιτέχνες, όμως, που παίζουν για το γόητρο του χωριού τους, για την υπερηφάνεια τους, για τη νίκη και θα τους… δικαιολογούσες, ας πούμε, σε ένα ματς Πέτρας-Μολύβου ή Κεραμειών-Ιππείου. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων σήμερα, πολλά από τα χωριά, παραδοσιακές δυνάμεις του λεσβιακού ποδοσφαίρου, δεν έχουν ούτε μισό παίκτη να παίζει σε αυτά. Δεν έχουν καν προπονητές. Και για αυτό υπάρχουν προπονητές, που κοουτσάρουν και δύο και τρεις διαφορετικές ομάδες. Ναι, τόσο καλοί είναι!

ΥΓ 3: Στη "Μασία" έχουν μάθει ότι ο καλύτερος τρόπος να ξεφτιλίσεις τον αντίπαλο, είναι να μην του αφήσεις λεπτό τη μπάλα. Στην Ελλάδα, να τον δείρεις.

  • Κατηγορία Editorial

Τόσο κοντά κι όμως τόσο μακριά…

Και να που φτάσαμε στο σημείο να παρακολουθούμε παιχνίδι του Αιολικού και να κρίνουμε (τέλη Οκτώβρη!) με κριτήρια που αφορούν σε ομάδα… προετοιμασίας. Γιατί αυτό είναι ο Αιολικός σε αυτή τη νέα φάση του καλώς ή κακώς. Μία ομάδα που δεν αναδομείται βεβαίως, αλλά μπαίνει στη διαδικασία επανεκκίνησης με κίνδυνο μεν να χάσει ότι καλό είχε «αποστηθίσει» στο διάστημα των πρώτων πέντε αγωνιστικών, αλλά και με περιθώριο (και ζητούμενο) να βελτιώσει τους τομείς που προφανέστατα έπασχε (και συνεχίζει να πάσχει) ως σήμερα. Εν πάση περιπτώσει αυτή η νέα φάση, αν και αχρείαστη για κάθε ομάδα, όχι μόνο για τον σημερινό Αιολικό, δημιουργεί νέα δεδομένα και θα καταγράψει κέρδη και απώλειες.

Τα κέρδη βέβαια θα φανούν (ελπίζουμε) στο άμεσο μέλλον και όχι σήμερα, ούτε την άλλη Κυριακή, γιατί έχουμε... ντέρμπι στον Ταύρο. Αντίθετα οι απώλειες ήδη γράφουν. Με χαρακτηριστικούς τους νέους δύο βαθμούς που ξέφυγαν από το σακούλι την Κυριακή στον Ταρλά.

Όμως εδώ ισχύει το εξής οξύμωρο: Οι δύο βαθμοί απέναντι στην Θήβα, δεν χάθηκαν από την αλλαγή προπονητή και τις γενικές ανακατατάξεις που προέκυψαν διοικητικά και οργανωτικά στην ομάδα μετά την αποχώρηση Μίχου. Χάθηκαν, όπως χάθηκαν και όλοι οι προηγούμενοι. Λόγω της γνωστής αδυναμίας του Αιολικού να τελειώνει τα δικά του παιχνίδια ειδικά στον Ταρλά. Θυμίζουμε ότι ένα πεντάλεπτο χαλάρωσης κόντρα στον Παναρκαδικό έφερε τούμπα το 1-0 του Αιολικού, αναγκάζοντας την ομάδα που είχε ως τότε εξαιρετική εμφάνιση, να κάνει υπέρβαση για να σώσει έστω και τον βαθμό. Χθες ένα δίλεπτο, αυτή τη φορά απέναντι στη Θήβα, ήταν αρκετό για να μη γίνει το 2-0 στο χαμένο πέναλτι του Μανουσάκη και να έρθει το 1-1 στην αντεπίθεση.

Πριν φτάσουμε όμως στα αναθέματα, θα πρέπει να κρατήσουμε δύο στοιχεία. Πως ο Αιολικός, ξεκίνησε φέτος προκειμένου να εκπαιδευτεί όπως γράφαμε παλαιότερα ως ομάδα που θα μπορέσει να κάνει πρωταθλητισμό και στην πορεία διαδικασίας αυτής, ίσως χρειαστεί να πληρώσει κι άλλους βαθμούς. Και πως η Παναχαϊκή που βρίσκεται στην κορυφή, πρώτη και αήττητη, δεν έχει καταφέρει ούτε εκείνη να κάνει αυτό για το οποίο κατακρίνεται ο νεανικός Αιολικός. Να «τελειώνει» δηλαδή τα παιχνίδια της. Αντίθετα επικρατεί με το αγαπημένο της 1-0 (το έχει κάνει πέντε φορές!), άλλες φορές με την βοήθεια και της διαιτησίας, άλλες φορές και με τη συνδρομή της τύχης, που ο Αιολικός μέχρι στιγμής την βρήκε μόνο σε ματς που δεν τον ενδιέφερε. Στην Βάρδα για το Κύπελλο!

Οι διαφορές λοιπόν του Αιολικού με την Παναχαϊκή, δείχνουν πολύ μικρές και αρκεί να θυμηθούμε και το μεταξύ τους 0-0 στον Ταρλά. Είναι όμως τόσο μικρές στην πραγματικότητα; Είναι τόσο απλό να βγάλεις κι εσύ «κυνισμό» στο παιχνίδι σου; Όχι βέβαια. Γιατί τον «κυνισμό» είτε τον βγάζεις μετά από πολλές δραματικές εμπειρίες και σκληρής δουλειάς, είτε τον διδάσκεσαι λέω εγώ από έναν μετρ του είδους, το παιδί του… Ρεχάγκελ, τον Κατσουράνη, που είναι επικεφαλής στο ποδοσφαιρικό τμήμα των Πατρινών, είτε τέλος, τον «αγοράζεις» με παίκτες που μία στις δύο ευκαιρίες, τις έχουν στείλει στα δίχτυα.

Θα πει κανείς πως το παρόν κείμενο, βγάζει απαισιοδοξία και πως βάζει παραμορφωτικό καθρέφτη στο πραγματικό μέγεθος των αντιπάλων του Αιολικού, που εξακολουθούν να είναι κάτι ομάδες από την Αμαλιάδα, τη Μεγαλόπολη και την Πύλο. Δεν βγάζει απαισιοδοξία όμως. Είναι ρεαλιστική προσέγγιση. Έχουμε ξαναπεί πως ο φετινός ο Αιολικός, έχει καλύτερη ομάδα από τις προηγούμενές του, αλλά δεν είναι ούτε έμπειρη κι ούτε μπορεί να πει κανείς πως έχει σαφή προσανατολισμό για τη χρονιά που κάνει. Πάει για το καλύτερο κάθε Κυριακή, με αρκετά λειτουργικά προβλήματα, εσωτερικές εντάσεις ακόμα και από το πουθενά και χωρίς μπάλες για προπόνηση! Ναι. Χωρίς μπάλες.

Ως εκ τούτου, ακόμα και οι φωνές της κερκίδας και του ιδίου του προέδρου Γιάννη Μανούσου που «δεν μπορούμε να κερδίσουμε ομάδες επιπέδου… τοπικού», τις κατανοώ, αλλά δεν μπορώ να τις δικαιώσω. Γιατί πολύ απλά, δεν έχουμε μάθει να τις κερδίζουμε! Το Λουτράκι αν θυμηθούμε, παραμένει αήττητο από την αφεντιά μας τρία χρόνια τώρα. Ας το κερδίσουμε μία φορά και μετά ας έχουμε απαίτηση να το κερδίζουμε συνεχώς. Και θα το… κερδίσουμε. Ο Αιολικός, αν καταφέρει να κρατήσει τις δυνάμεις του σε διοικητικό επίπεδο, θα παρουσιαστεί μόνο καλύτερος στη συνέχεια. Όχι χειρότερος.

Υγ 1: Θα ήταν ανόητο να μπούμε στην διαδικασία… κριτικής στον προπονητή που κάθισε πρώτη φορά στον πάγκο της ομάδας.

Υγ 2: Θα ήταν εξίσου ανόητο να γκρινιάξουμε για την αντίδραση του νεαρού και άπειρου Ζαχαρή στο γκολ της Θήβας, ειδικά όταν χάσαμε πέναλτι με τον μπαρουτοκαπνισμένο Μανουσάκη. Θέλει ισορροπία…

Υγ 3: Όταν έχεις βάλει τέσσερα γκολ σε έξι αγώνες, είναι λίγο άνω των ποταμών να απαιτείς τριάρες στη Θήβα. Και ενδεικτικό του προβλήματος και ημών, που δεν παίζουμε.

  • Κατηγορία Editorial

Είναι Αιολικός ρε σεις. Ήμαρτον!

Εάν ο Γιάννης Μανούσος -που αποτελεί κορυφαίο κεφάλαιο της ιστορίας του Αιολικού- ίσως έχει ξεχάσει τις ιδιαιτερότητες αυτής της ομάδας που υπηρέτησε με πάθος, ή ενδεχομένως μέσα στην τελευταία πολυτάραχη πενταετία για το λεσβιακό ποδόσφαιρο, την «συγχώνευσε» στο μυαλό του με την Καλλονή, τούτο είναι πρόβλημα.

Εάν ο Γιάννης Μανούσος τώρα, που ανέλαβε έως και λίγο με το… ζόρι την προεδρία του Αιολικού το περασμένο καλοκαίρι, για να «κλειδώσει» και η περιβόητη χορηγία Καραβατάκη, σήμερα αποφάσισε ότι είναι πανίσχυρος για να λειτουργεί σαν «καπεταναίος», δίνοντας λογαριασμό για ότι αφορά στην ομάδα μόνο στον… εαυτό του, αυτό είναι επίσης πρόβλημα.

Το εάν ο Αιολικός τώρα, ακόμα και στην πιο… «εκδημοκρατισμένη» ας πούμε εκδοχή λειτουργίας του Δ.Σ. του των τελευταίων ετών, έχει καταλήξει να είναι όμηρος της αναποφασιστικότητας των μελών του και της υπερπροσπάθειας διατήρησης… ισορροπιών μεταξύ των ιδιοτροπιών των χορηγών του, είναι καταστροφικό. Για την ακρίβεια είναι πολύ χειρότερο από την πρόσφατη εποχή, όπου ο Αιολικός λειτουργούσε (ξανά) «προεδρικά», με τον Σταύρο Γριπιώτη στον θώκο και το «SL» ομοίως στηλίτευε αυτή την όλη λειτουργία. Αν και εδώ υπήρχε μία βασική διαφορά: ο Σταύρος Γριπιώτης υπήρξε πρόεδρος ως βασικός χρηματοδότης της ομάδας και είχε de facto το δικαίωμα να παρεμβαίνει ακόμα και άκομψα.

Τώρα τι έχουμε στον Αιολικό;

Έχουμε μία ομάδα με ένα Δ.Σ. με πολύ πιο εμπεδωμένη τη διάθεση συνεργασίας και συζήτησης για τα θέματα της ομάδας. Φτάνοντας ως το αντίθετο άκρο. Αφού μέχρι… χτες διαχειριζόταν δημοσίως στο facebook (!) εσωτερικά προβλήματα που είχαν να κάνουν με το αν καλώς ή κακώς το πούλμαν δεν περισυνέλλεξε δύο φιλάθλους που ακολούθησαν την αποστολή εκτός έδρας, το αν καλώς ή κακώς όρισε διαφορετικές τιμές εισιτηρίων στις θύρες του Ταρλά, το αν καλώς ή κακώς θα έβαζε προσφυγόπουλα να παρακολουθήσουν αγώνες της ομάδας και κυρίως, το πόσο πολύ ή λίγο ξενυχτούν οι ποδοσφαιριστές της. Καμία προσπάθεια ελέγχου, έστω και των μικροζητημάτων που πάντοτε θα υπάρχουν αλλά θα πρέπει να μένουν στην «οικογένεια». Και καμία συναίσθηση εκ μέρους του Δ.Σ., του πόσο εκτεθειμένη βγαίνει η ομάδα προς τα έξω. Αποκορύφωμα ήταν η δημόσια συζήτηση (στο αγαπημένο facebook) για τους λόγους που Καδής και Σαμπάνης δεν θα συνεχίσουν στην ομάδα, μέχρι και… διαφωνίες (πάντα δημόσια) μεταξύ των ιδίων των παικτών και ανθρώπων της ομάδας!

Και πάμε τώρα στο εξής κουφό!

Η παραίτηση Μίχου αμέσως μετά το τελευταίο σφύριγμα στην Αμαλιάδα, έμεινε γραμμένη… στο χιόνι. Τσιμουδιά από κανέναν για πάνω από ένα 24ωρο! Ο Μίχος τρελάθηκε ξαφνικά (σ.σ. συγνώμη αυτό καταλαβαίνουμε από τις πρώτες επίσημες αντιδράσεις) και μόλις κέρδισε το πρώτο του ματς, είπε να φύγει. Ο «μεσημεριανάδικος» Αιολικός που βγάζει προς τα έξω μέχρι και τι νούμερο παπούτσι φοράει ο Αζίζ και γιατί τον «χτυπάει», δεν βγάζει τώρα ούτε ειδησάριο για τα καφενεία, τα φόρουμς και τους κάθε λογής ρεπόρτερς για τους λόγους παραίτησης του προπονητή του! Και ο Βαγγέλης Παπαντώνης απορεί, με αυτά που ακούει ως «θέσεις διοίκησης» για το αν είναι καλά, ή κάνει ρεπορτάζ σε άλλο πλανήτη.

Το αγαπημένο facebook όμως, λέει (πάλι) πολλά.

Οι συμπαθείς Γιώργος Καπταγιάννης και Χρήστος Μουτζούρης, παρά το ότι ήταν εκτός αποστολής για το ματς της ημιεπαγγελματικής κατηγορίας με την Αμαλιάδα, έκαναν εισιτήρια για να παρευρεθούν στο πάρτυ του χορηγού της ομάδας Καραβατάκη. «Check in», χαμός και φωτό από ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ της ημέρας για τον Αιολικό (;). Την ίδια ώρα μαθαίνουμε από το καράβι της επιστροφής των νικητών του Αστέρα, πως ένας ακόμη παίκτης κατέβηκε με εντολή χορηγού (σ.σ. η διοίκηση εδώ απλά προεδρεύει μάλλον) για να παρευρεθεί και εκείνος στο πάρτυ, ενώ ένας άλλος ποδοσφαιριστής ενέδωσε στο «κράξιμο» των συμπαικτών του και παρέμεινε στην καμπίνα του. Ναι, αυτός ο Αιολικός που έχει στήσει… big brother στα Marush και στα Monkey για να τσακώσει τους παίκτες που πίνουν σφηνάκια και τιμωρεί (βλέπε Καδή) παίκτες που κυκλοφόρησαν μετά τις 12 στην προκυμαία, τώρα θεωρεί (;) νορμάλ να πηγαίνουν παίκτες σε πάρτυ και των Αθηνών. Και αυτός ο Αιολικός που μία εβδομάδα πριν μας έκανε να συνηγορήσουμε πως βγάζει υγεία στα αποδυτήριά του, ξαφνικά είναι χειρότερα από ποτέ.

Γιατί άραγε ρε αδέλφια παραιτήθηκε ο Μίχος τελικά;

Μήπως επειδή οι χορηγοί του παραβίασαν τα αποδυτήρια; Μήπως επειδή την Τρίτη στην προπόνηση, θα δίνει οδηγίες σε παίκτες «των χορηγών», «του προέδρου», «του αντιπροέδρου» του «κόσμου» και δεν ξέρουμε και ποιανού άλλου; Μήπως επειδή ότι καλό φτιάχτηκε για να θεωρούμε για πρώτη φορά τον Αιολικό «κανονική» ομάδα, θυσιάστηκε για το πάρτυ των χορηγών; Ή μήπως επειδή στην πραγματικότητα αδειάστηκε από το Δ.Σ. σε αυτό το λεπτό ζήτημα, το οποίο βεβαίως θα μπορούσε να είχε διευθετηθεί πολύ εύκολα… Γιατί δεν είναι κακό που ήθελε παίκτες του Αιολικού ο χορηγός της ομάδας, για ένα πάρτυ. Κακό είναι που δεν κάλεσε ενδεχομένως όλη την ομάδα και κυρίως (λέω εγώ ας πούμε) που διάλεξε εκείνος το ποιοι θα πάνε, χωρίς κανείς από το Δ.Σ. να του εξηγήσει πιθανά πως μία τέτοια ενέργεια, θα έκανε κακό στο εσωτερικό της ομάδας.

Είναι όμως δυνατόν όλα αυτά να θεωρούνται «ψιλά» γράμματα για τη διοίκηση; Πιστεύουν κάποιοι βάσιμα πως όλο αυτό το «μόρφωμα» θα περπατήσει;

Να πάμε όμως και σε ένα δια ταύτα.

Ο Τύπος κρίνει (και κρίνεται), παρεμβαίνει όποτε θεωρεί ότι μπορεί, με γνώμονα την ολόπλευρη ενημέρωση του κόσμου και στην κατεύθυνση να καταλήγει το κάθε ζήτημα σε ένα συμπέρασμα.

Εκείνοι λοιπόν που διοικούν, έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι. Και θα πρέπει να αιτιολογήσουν στον κόσμο για πρώτη φορά με σοβαρότητα και σαφήνεια τις αποφάσεις τους και να παρουσιάσουν τον προσανατολισμό της δύσμοιρης αυτής ομάδας.

Θα πρέπει να δικαιολογήσουν την αμφισημία τους σε αυτά που λένε και κάνουν και να συνειδητοποιήσουν ότι στην παρούσα φάση με δική τους ευθύνη η ομάδα που έβγαζε μία σοβαρότητα (αγωνιστική) προς τα έξω, έγινε άνω-κάτω. Ο Πέτρος Μίχος είναι ένας προπονητής, που αν δεν τους άρεσε, θα μπορούσαν να τον είχαν απολύσει, έως και να μην τον είχαν προσλάβει καν το καλοκαίρι. Όχι να τον τινάξουν στον αέρα με αφορμή ένα πάρτυ του χορηγού…

Υγ 1: Είναι τουλάχιστον βλακώδες να παρουσιάζεται προς τα έξω ως «ιδιοτροπία Μίχου» η ιστορία με το πάρτυ.

Υγ 2: Οι παίκτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Κάθε άνθρωπος, είτε παίρνει 200 ευρώ, είτε είναι άνεργος, έχει προσωπικότητα και έχει και αντίληψη. Εκείνοι που καταδέχτηκαν να ταξιδέψουν στην Αθήνα, με όλο αυτό το… παρασκήνιο εις γνώση τους, δε νομίζω ότι μπορούν να ξαναπαίξουν μπάλα σε αυτήν τουλάχιστον την ομάδα.

Υγ 3: Αυτός ο Νίκος Ψαρρός, Γενικός Αρχηγός της ομάδας, τι φάση;

Υγ 4: Ρε σεις, Αιολικός είναι… Ήμαρτον!

 

 

   

  • Κατηγορία Editorial