Electronet_Prodromou_728x90px
Βαγγέλης Παπαντώνης

Βαγγέλης Παπαντώνης

URL Ιστότοπου:

Πόσο αξίζει τελικά ένα ολυμπιακό μετάλλιο, υφυπουργέ;

«Μεγάλη συζήτηση ανοίγεις» μου είπε ένας φίλος, όταν στη διάρκεια ενός απογευματινού καφέ αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε γύρω από τα ολυμπιακά μετάλλια, τα πριμ της πολιτείας στους Ολυμπιονίκες μας, αλλά και τις παλαιότερες ανταμοιβές όσων πρωταθλητών μας ανέβηκαν στην κορυφή του κόσμου σε εποχές «παχιών αγελάδων». Η αλήθεια είναι ότι έπαιζε και η ΑΕΚ νωρίς την Τρίτη, οπότε κι οι δυο μας θέλαμε να πάμε σπίτι να απολαύσουμε τον αγώνα με την Μπάγερν Μονάχου και να προβεί ο καθείς στις γνωστές «ιεροτελεστίες» πριν τα σπουδαία ματς, μπας και… εξοντώσουμε τα ατού των αντιπάλων. Φευ!

Σήμερα όμως, είναι μια άλλη μέρα. Και στην ερώτηση «πόσο αξίζει ένα ολυμπιακό μετάλλιο;» μπορώ να σας απαντήσω με βεβαιότητα. Το χάλκινο της Όλγας Φιάσκα για παράδειγμα, στους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων του Μπουένος Άιρες αξίζει €25.000, συν άλλες €12.500 στον προπονητή της. Τόσο είναι το πριμ της πολιτείας εν έτη 2018 για μια τεράστια διάκριση στο στίβο στην κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη για αθλητές και αθλήτριες κάτω των 18 ετών. Αν ήταν χρυσό θα άξιζε €45.000 και αν ήταν ασημένιο, €30.000. Τα πριμ αυτά αντιστοιχούν στο ήμισυ όσων πήραν από το κράτος οι Ολυμπιονίκες μας στους Αγώνες του Ρίο το 2016. Ο Λευτέρης Πετρούνιας δηλαδή και η Άννα Κορακάκη ανταμείφτηκαν με €90.000 έκαστος για το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους και τη σκοποβολή, αντίστοιχα, ο Σπύρος Γιαννιώτης με €60.000 για το ασημένιο στην κολύμβηση σε ανοικτή θάλασσα και οι Μάντης - Καγιαλής με €50.000 για το χάλκινο στην ιστιοπλοΐα. Υπενθυμίζω ότι οι αθλητές αυτοί διακρίθηκαν σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Σπουδαιότερη διοργάνωση δεν έχει…

Την ίδια στιγμή βέβαια που ο υφυπουργός αθλητισμού, Γιώργος Βασιλειάδης, δεσμευόταν στην υποδοχή των νέων ολυμπιονικών μας από το Μπουένος Άιρες για τα πριμ μεταλλίων, η πολιτεία είχε ήδη αποφασίσει να επιχορηγήσει -μέσω της κρατικής ΕΡΤ- τις μέχρι πρότινος επτά «άστεγες» επαγγελματικές ομάδες της ελληνικής Σούπερ Λίγκας με 17εκ. ευρώ κατ’ έτος, για 2+2 χρόνια, με τη συνολική ετήσια δαπάνη να φτάνει ενδεχομένως μαζί με διάφορα μπόνους ακόμη και στα 25εκ. ευρώ! Στις επικριτικές δηλώσεις αρκετών γύρω από τη συμφωνία της ΕΡΤ για την απόκτηση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων των επτά ομάδων της Σούπερ Λίγκας, ο Γιώργος Βασιλειάδης είχε απαντήσει πως πρόκειται ουσιαστικά για «μία προσφορά σε όλους τους Έλληνες, ώστε να μπορούν να δουν δωρεάν το ποδόσφαιρο του τόπου τους».

Αγαπητέ υφυπουργέ Αθλητισμού, θα ήθελα να σου πω τι πιστεύω προσωπικά πως είναι πραγματική προσφορά προς τον τόπο και τους πολίτες αυτής της χώρας. Χωρίς παρεξήγηση για το τι μπορεί να αξιολογείτε εσείς ως σημαντικό μέσα στη χλιδή των γραφείων σας. Σε ότι μας αφορά εδώ στη Λέσβο, για παράδειγμα, προσφορά είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας να διαθέτει κολυμβητήριο. Δεν έχει. Προσφορά είναι να μπορούν οι γονείς να στέλνουν άφοβα τα παιδιά τους στα στάδια Μυτιλήνης και Καλλονής για να προπονηθούν στο στίβο και να μη σκέφτονται ότι θα γυρίσουν ενδεχομένως σπίτι με σπασμένους αστραγάλους, επειδή τα ταρτάν έχουν (ακόμα) τρύπες. Κι όμως, επιμένουν να τα σπρώχνουν προς τον αθλητισμό, κι ας έχουν το φόβο, κάνοντας καθημερινά το σταυρό τους μην τυχόν και στραβοπατήσουν!

Προσφορά είναι όμως και να μπορεί ένα παιδί στη Λήμνο, τη Νίσυρο ή τη Σέριφο να αθληθεί όπως οι συνομήλικοι του στη Ρόδο και την Κρήτη, αν όχι στην Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη. Δεν αθλείται όμως, αξιοπρεπώς τουλάχιστον. Προσφορά είναι να κατασκευάζονται Κλειστά Γυμναστήρια εκεί όπου δεν υπάρχουν. Για όποιο λόγο δεν υπάρχουν. Προσφορά είναι να μην προπονούνται 10χρονοι, χειμώνα - καλοκαίρι, σε ανοικτά γήπεδα μπάσκετ, επειδή δεν υπάρχει στον τόπο τους διαθέσιμη κλειστή σάλα. Προσφορά είναι να εκσυγχρονίζονται κάθε χρόνο στάδια, σε μικρά και μεγάλα νησιά, όπως γινόταν κάποτε για χάρη των Αιγαιοπελαγίτικων Αγώνων.

Προσφορά λέγεται κοινώς, αν όντως έχεις κάτι ουσιαστικό να δώσεις. Στον αδύναμο, στον ανήμπορο, ακόμα και στον αναποτελεσματικό που δεν αξιοποίησε στο παρελθόν τις ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν. Κυρίως όμως, σε εκείνον που επιμένει κόντρα στις δυσκολίες να ζει στα νησιά μας, απομακρυσμένος από τα μεγάλα γραφεία και τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Προσφορά δεν μπορεί να είναι, για τον νησιώτη τουλάχιστον, ότι δείχνει την Κυριακή η ΕΡΤ, Απόλλων Σμύρνης-Λαμία. Ούτε αν παίζει το… τρανζίστορ τα αμερικάνικα! Σοβαροί να είμαστε, υφυπουργέ...

Πόσο αξίζει τελικά ένα ολυμπιακό μετάλλιο, υφυπουργέ;

«Μεγάλη συζήτηση ανοίγεις» μου είπε ένας φίλος, όταν στη διάρκεια ενός απογευματινού καφέ αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε γύρω από τα ολυμπιακά μετάλλια, τα πριμ της πολιτείας στους Ολυμπιονίκες μας, αλλά και τις παλαιότερες ανταμοιβές όσων πρωταθλητών μας ανέβηκαν στην κορυφή του κόσμου σε εποχές «παχιών αγελάδων». Η αλήθεια είναι ότι έπαιζε και η ΑΕΚ νωρίς την Τρίτη, οπότε κι οι δυο μας θέλαμε να πάμε σπίτι να απολαύσουμε τον αγώνα με την Μπάγερν Μονάχου και να προβεί ο καθείς στις γνωστές «ιεροτελεστίες» πριν τα σπουδαία ματς, μπας και… εξοντώσουμε τα ατού των αντιπάλων. Φευ!

Σήμερα όμως, είναι μια άλλη μέρα. Και στην ερώτηση «πόσο αξίζει ένα ολυμπιακό μετάλλιο;» μπορώ να σας απαντήσω με βεβαιότητα. Το χάλκινο της Όλγας Φιάσκα για παράδειγμα, στους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων του Μπουένος Άιρες αξίζει €25.000, συν άλλες €12.500 στον προπονητή της. Τόσο είναι το πριμ της πολιτείας εν έτη 2018 για μια τεράστια διάκριση στο στίβο στην κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη για αθλητές και αθλήτριες κάτω των 18 ετών. Αν ήταν χρυσό θα άξιζε €45.000 και αν ήταν ασημένιο, €30.000. Τα πριμ αυτά αντιστοιχούν στο ήμισυ όσων πήραν από το κράτος οι Ολυμπιονίκες μας στους Αγώνες του Ρίο το 2016. Ο Λευτέρης Πετρούνιας δηλαδή και η Άννα Κορακάκη ανταμείφτηκαν με €90.000 έκαστος για το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους και τη σκοποβολή, αντίστοιχα, ο Σπύρος Γιαννιώτης με €60.000 για το ασημένιο στην κολύμβηση σε ανοικτή θάλασσα και οι Μάντης - Καγιαλής με €50.000 για το χάλκινο στην ιστιοπλοΐα. Υπενθυμίζω ότι οι αθλητές αυτοί διακρίθηκαν σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Σπουδαιότερη διοργάνωση δεν έχει…

Την ίδια στιγμή βέβαια που ο υφυπουργός αθλητισμού, Γιώργος Βασιλειάδης, δεσμευόταν στην υποδοχή των νέων ολυμπιονικών μας από το Μπουένος Άιρες για τα πριμ μεταλλίων, η πολιτεία είχε ήδη αποφασίσει να επιχορηγήσει -μέσω της κρατικής ΕΡΤ- τις μέχρι πρότινος επτά «άστεγες» επαγγελματικές ομάδες της ελληνικής Σούπερ Λίγκας με 17εκ. ευρώ κατ’ έτος, για 2+2 χρόνια, με τη συνολική ετήσια δαπάνη να φτάνει ενδεχομένως μαζί με διάφορα μπόνους ακόμη και στα 25εκ. ευρώ! Στις επικριτικές δηλώσεις αρκετών γύρω από τη συμφωνία της ΕΡΤ για την απόκτηση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων των επτά ομάδων της Σούπερ Λίγκας, ο Γιώργος Βασιλειάδης είχε απαντήσει πως πρόκειται ουσιαστικά για «μία προσφορά σε όλους τους Έλληνες, ώστε να μπορούν να δουν δωρεάν το ποδόσφαιρο του τόπου τους».

Αγαπητέ υφυπουργέ Αθλητισμού, θα ήθελα να σου πω τι πιστεύω προσωπικά πως είναι πραγματική προσφορά προς τον τόπο και τους πολίτες αυτής της χώρας. Χωρίς παρεξήγηση για το τι μπορεί να αξιολογείτε εσείς ως σημαντικό μέσα στη χλιδή των γραφείων σας. Σε ότι μας αφορά εδώ στη Λέσβο, για παράδειγμα, προσφορά είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας να διαθέτει κολυμβητήριο. Δεν έχει. Προσφορά είναι να μπορούν οι γονείς να στέλνουν άφοβα τα παιδιά τους στα στάδια Μυτιλήνης και Καλλονής για να προπονηθούν στο στίβο και να μη σκέφτονται ότι θα γυρίσουν ενδεχομένως σπίτι με σπασμένους αστραγάλους, επειδή τα ταρτάν έχουν (ακόμα) τρύπες. Κι όμως, επιμένουν να τα σπρώχνουν προς τον αθλητισμό, κι ας έχουν το φόβο, κάνοντας καθημερινά το σταυρό τους μην τυχόν και στραβοπατήσουν!

Προσφορά είναι όμως και να μπορεί ένα παιδί στη Λήμνο, τη Νίσυρο ή τη Σέριφο να αθληθεί όπως οι συνομήλικοι του στη Ρόδο και την Κρήτη, αν όχι στην Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη. Δεν αθλείται όμως, αξιοπρεπώς τουλάχιστον. Προσφορά είναι να κατασκευάζονται Κλειστά Γυμναστήρια εκεί όπου δεν υπάρχουν. Για όποιο λόγο δεν υπάρχουν. Προσφορά είναι να μην προπονούνται 10χρονοι, χειμώνα - καλοκαίρι, σε ανοικτά γήπεδα μπάσκετ, επειδή δεν υπάρχει στον τόπο τους διαθέσιμη κλειστή σάλα. Προσφορά είναι να εκσυγχρονίζονται κάθε χρόνο στάδια, σε μικρά και μεγάλα νησιά, όπως γινόταν κάποτε για χάρη των Αιγαιοπελαγίτικων Αγώνων.

Προσφορά λέγεται κοινώς, αν όντως έχεις κάτι ουσιαστικό να δώσεις. Στον αδύναμο, στον ανήμπορο, ακόμα και στον αναποτελεσματικό που δεν αξιοποίησε στο παρελθόν τις ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν. Κυρίως όμως, σε εκείνον που επιμένει κόντρα στις δυσκολίες να ζει στα νησιά μας, απομακρυσμένος από τα μεγάλα γραφεία και τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Προσφορά δεν μπορεί να είναι, για τον νησιώτη τουλάχιστον, ότι δείχνει την Κυριακή η ΕΡΤ, Απόλλων Σμύρνης-Λαμία. Ούτε αν παίζει το… τρανζίστορ τα αμερικάνικα! Σοβαροί να είμαστε, υφυπουργέ...

  • Κατηγορία Editorial

Τρέξτε να φωτογραφηθείτε…

Και έρχεται επιτέλους αυτή η στιγμή, που περιμένεις μήνες ολάκερους. Να αγωνιστείς εκεί που ονειρευόσουν τόσο καιρό, όσο αγκομαχούσες να βγάλεις εις πέρας μια ακόμα σκληρή προπόνηση, να «καταπιείς» ένα ακόμα χιλιόμετρο. Και αγωνίζεσαι. Και νικάς. Και κρεμάς στο στήθος σου το πολυπόθητο μετάλλιο.

Κλαις. Από χαρά. Από φόρτιση. Από τις θύμησες. Έχεις περάσει τόσα πολλά μέχρι να φτάσεις ως εκεί ψηλά. Σκέφτεσαι τι θυσίασες. Πόσα έχασες. Αλλά και πόσα κέρδισες. Βλέπεις τη γαλανόλευκη σημαία να κυματίζει στον ουρανό. Συνειδητοποιείς πού βρίσκεσαι. Και μπορεί να δακρύζεις εκείνη τη στιγμή περισσότερο απ’ όλα, γιατί ξέρεις ότι οι δικοί σου άνθρωποι κλαίνε κι εκείνοι σχεδόν 12.000 χιλιόμετρα μακριά σου. Από χαρά. Από υπερηφάνεια. Από αγνή αγάπη.

Σύντομα λοιπόν θα έρθει και μια άλλη στιγμή. Η επιστροφή στην πατρίδα. Θα μπεις στο αεροπλάνο. Θα απογειωθείς. Θα προσγειωθείς. Και ξαφνικά θα μπεις στην αίθουσα υποδοχής. Θα δεις κόσμο συγκεντρωμένο. Θα χαμογελάσεις ευγενικά. Ίσως και λίγο αμήχανα. Θα πέσεις στην αγκαλιά των δικών σου ανθρώπων. Εκείνους αναγνωρίζεις μόνο μέσα στο πλήθος. Είναι αυτοί που πίστεψαν σε εσένα από την αρχή. Που θυσίασαν πολλά σε μια πορεία χρόνων. Που η μοναδική τους ανταμοιβή είναι αυτή η τεράστια χαρά που τους χάρισες. Και η αγάπη που τους έχεις. Όχι το μετάλλιο. Μονάχα η αγάπη.

Ύστερα θα έρθουν να σε αγκαλιάσουν και άλλοι. Θα σε συγχαρούν. Θα σου χαμογελάνε περήφανοι. Και σίγουρα θα ποζάρουν στους φωτογράφους. Θα κοιτάνε το μετάλλιο πιο πολύ από εσένα. Θα το χαϊδέψουν. Ίσως χαϊδέψουν κι εσένα. Μετά. Δικαίως θα αναρωτηθείς. Ποιοι είναι; Γιατί ήρθαν; Πού ήταν όλοι αυτοί, όταν εσύ δάκρυζες από πόνο μετά από μια σκληρή προπόνηση; Ποιος από εκείνους σε ήξερε πριν το μετάλλιο; Και ποια ήταν η συνεισφορά τους σε αυτή την επιτυχία;

Δεν θα λάβεις απαντήσεις. Για την ακρίβεια δεν περιμένεις καν απαντήσεις. Τις γνωρίζεις. Γιατί πολύ απλά, ποτέ μέχρι σήμερα στην αθλητική σου πορεία δεν προπονήθηκες σε μια σύγχρονη αθλητική εγκατάσταση. Ουσιαστικά, μόνο χειρότερος γινόταν ο χώρος προπόνησής σου στο πέρασμα των χρόνων. Παρότι διατέθηκαν χρήματα πολλά. Βλέπεις ο στίβος δεν είναι ποδόσφαιρο. Και προς Θεού, το ολυμπιακό σου μετάλλιο δεν συγκρίνεται (για εκείνους) με το «όπιο» του λαού. Την μπάλα. Σιγά που αξίζουν περισσότερο οι Ολυμπιακοί Αγώνες από τη Σούπερ Λίγκα. Πλάκα μας κάνεις;

Ήσουν εκεί όταν τα φορτηγά διέλυαν το μισοκατεστραμμένο ταρτάν του «Ταρλά». Το βάφτισαν εκσυγχρονισμό. Εσύ ακόμα εκεί προπονείσαι. Όσες μέρες δηλαδή δεν προτιμάς το δρόμο που οδηγεί από το χωριό προς το λιμάνι. Στα Πάμφιλα. Για σκέψου. Έριξαν και άσφαλτο πρόσφατα. Ποιος τη χάρη σου! Ας είναι. Μπορεί κάποτε όντως να εκσυγχρονιστεί πραγματικά το Στάδιο. Και να μπει νέο ταρτάν...

Κατά βάθος γνωρίζεις ότι αυτή η Πολιτεία σχεδόν πάντα είναι απούσα. Απούσα από τους αγώνες και τις προσπάθειες των «δικών» της παιδιών. Ποτέ όμως δε λείπει από τις βεγγέρες και τα σχετικά επινίκια. Τώρα έχει έρθει η δική σου σειρά...

Ακόμα δίνεις το χέρι ασυναίσθητα, δεχόμενη τα συχαρίκια τους. Ακόμα σε βγάζουν φωτογραφίες. Σε λίγη ώρα θα τις έχουν ανεβάσει όλοι στα κοινωνικά δίκτυα. Και θα καμαρώνουν. Δεν ξέρω αν είδες. Το βράδυ της Δευτέρας όλοι είχαν και μια φωτογραφία σου να βάλουν στα προφίλ τους. Μάντεψε. Ναι, σωστά. Ήταν από τις βραβεύσεις που σου έκαναν. Μετά το πρώτο σου (για αυτούς) μετάλλιο, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, το καλοκαίρι. Βέβαια, ελάχιστοι γνώριζαν ότι λίγο νωρίτερα είχες πάρει κι άλλο μετάλλιο. Ασημένιο στο Βαλκανικό. Στη Σερβία. Το προσπέρασαν αδιάφορα τότε. Άραγε το έμαθαν κιόλας ποτέ;

Στην επιστροφή σου από την Ουγγαρία δεν ήρθαν πολλοί. Λίγοι και καλοί. Τώρα όλα θα είναι αλλιώς. Στην ουσία βέβαια, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Εσύ παραμένεις η Όλγα που προπονείται στα σοκάκια των Παμφίλων. Εκείνοι ακόμα δίνουν υποσχέσεις και κανονίζουν νέες βραβεύσεις. Κάποτε ενδεχομένως και να μπουν νέα ταρτάν…

  • Κατηγορία Στίβος

Τρέξτε να φωτογραφηθείτε…

Και έρχεται επιτέλους αυτή η στιγμή, που περιμένεις μήνες ολάκερους. Να αγωνιστείς εκεί που ονειρευόσουν τόσο καιρό, όσο αγκομαχούσες να βγάλεις εις πέρας μια ακόμα σκληρή προπόνηση, να «καταπιείς» ένα ακόμα χιλιόμετρο. Και αγωνίζεσαι. Και νικάς. Και κρεμάς στο στήθος σου το πολυπόθητο μετάλλιο.

Κλαις. Από χαρά. Από φόρτιση. Από τις θύμησες. Έχεις περάσει τόσα πολλά μέχρι να φτάσεις ως εκεί ψηλά. Σκέφτεσαι τι θυσίασες. Πόσα έχασες. Αλλά και πόσα κέρδισες. Βλέπεις τη γαλανόλευκη σημαία να κυματίζει στον ουρανό. Συνειδητοποιείς πού βρίσκεσαι. Και μπορεί να δακρύζεις εκείνη τη στιγμή περισσότερο απ’ όλα, γιατί ξέρεις ότι οι δικοί σου άνθρωποι κλαίνε κι εκείνοι σχεδόν 12.000 χιλιόμετρα μακριά σου. Από χαρά. Από υπερηφάνεια. Από αγνή αγάπη.

Σύντομα λοιπόν θα έρθει και μια άλλη στιγμή. Η επιστροφή στην πατρίδα. Θα μπεις στο αεροπλάνο. Θα απογειωθείς. Θα προσγειωθείς. Και ξαφνικά θα μπεις στην αίθουσα υποδοχής. Θα δεις κόσμο συγκεντρωμένο. Θα χαμογελάσεις ευγενικά. Ίσως και λίγο αμήχανα. Θα πέσεις στην αγκαλιά των δικών σου ανθρώπων. Εκείνους αναγνωρίζεις μόνο μέσα στο πλήθος. Είναι αυτοί που πίστεψαν σε εσένα από την αρχή. Που θυσίασαν πολλά σε μια πορεία χρόνων. Που η μοναδική τους ανταμοιβή είναι αυτή η τεράστια χαρά που τους χάρισες. Και η αγάπη που τους έχεις. Όχι το μετάλλιο. Μονάχα η αγάπη.

Ύστερα θα έρθουν να σε αγκαλιάσουν και άλλοι. Θα σε συγχαρούν. Θα σου χαμογελάνε περήφανοι. Και σίγουρα θα ποζάρουν στους φωτογράφους. Θα κοιτάνε το μετάλλιο πιο πολύ από εσένα. Θα το χαϊδέψουν. Ίσως χαϊδέψουν κι εσένα. Μετά. Δικαίως θα αναρωτηθείς. Ποιοι είναι; Γιατί ήρθαν; Πού ήταν όλοι αυτοί, όταν εσύ δάκρυζες από πόνο μετά από μια σκληρή προπόνηση; Ποιος από εκείνους σε ήξερε πριν το μετάλλιο; Και ποια ήταν η συνεισφορά τους σε αυτή την επιτυχία;

Δεν θα λάβεις απαντήσεις. Για την ακρίβεια δεν περιμένεις καν απαντήσεις. Τις γνωρίζεις. Γιατί πολύ απλά, ποτέ μέχρι σήμερα στην αθλητική σου πορεία δεν προπονήθηκες σε μια σύγχρονη αθλητική εγκατάσταση. Ουσιαστικά, μόνο χειρότερος γινόταν ο χώρος προπόνησής σου στο πέρασμα των χρόνων. Παρότι διατέθηκαν χρήματα πολλά. Βλέπεις ο στίβος δεν είναι ποδόσφαιρο. Και προς Θεού, το ολυμπιακό σου μετάλλιο δεν συγκρίνεται (για εκείνους) με το «όπιο» του λαού. Την μπάλα. Σιγά που αξίζουν περισσότερο οι Ολυμπιακοί Αγώνες από τη Σούπερ Λίγκα. Πλάκα μας κάνεις;

Ήσουν εκεί όταν τα φορτηγά διέλυαν το μισοκατεστραμμένο ταρτάν του «Ταρλά». Το βάφτισαν εκσυγχρονισμό. Εσύ ακόμα εκεί προπονείσαι. Όσες μέρες δηλαδή δεν προτιμάς το δρόμο που οδηγεί από το χωριό προς το λιμάνι. Στα Πάμφιλα. Για σκέψου. Έριξαν και άσφαλτο πρόσφατα. Ποιος τη χάρη σου! Ας είναι. Μπορεί κάποτε όντως να εκσυγχρονιστεί πραγματικά το Στάδιο. Και να μπει νέο ταρτάν...

Κατά βάθος γνωρίζεις ότι αυτή η Πολιτεία σχεδόν πάντα είναι απούσα. Απούσα από τους αγώνες και τις προσπάθειες των «δικών» της παιδιών. Ποτέ όμως δε λείπει από τις βεγγέρες και τα σχετικά επινίκια. Τώρα έχει έρθει η δική σου σειρά...

Ακόμα δίνεις το χέρι ασυναίσθητα, δεχόμενη τα συχαρίκια τους. Ακόμα σε βγάζουν φωτογραφίες. Σε λίγη ώρα θα τις έχουν ανεβάσει όλοι στα κοινωνικά δίκτυα. Και θα καμαρώνουν. Δεν ξέρω αν είδες. Το βράδυ της Δευτέρας όλοι είχαν και μια φωτογραφία σου να βάλουν στα προφίλ τους. Μάντεψε. Ναι, σωστά. Ήταν από τις βραβεύσεις που σου έκαναν. Μετά το πρώτο σου (για αυτούς) μετάλλιο, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, το καλοκαίρι. Βέβαια, ελάχιστοι γνώριζαν ότι λίγο νωρίτερα είχες πάρει κι άλλο μετάλλιο. Ασημένιο στο Βαλκανικό. Στη Σερβία. Το προσπέρασαν αδιάφορα τότε. Άραγε το έμαθαν κιόλας ποτέ;

Στην επιστροφή σου από την Ουγγαρία δεν ήρθαν πολλοί. Λίγοι και καλοί. Τώρα όλα θα είναι αλλιώς. Στην ουσία βέβαια, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Εσύ παραμένεις η Όλγα που προπονείται στα σοκάκια των Παμφίλων. Εκείνοι ακόμα δίνουν υποσχέσεις και κανονίζουν νέες βραβεύσεις. Κάποτε ενδεχομένως και να μπουν νέα ταρτάν…

  • Κατηγορία Editorial