Βαγγέλης Παπαντώνης

Βαγγέλης Παπαντώνης

URL Ιστότοπου:

Η συνήθεια που έγινε... λατρεία!

Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις. Τέσσερις συναπτές φορές τα τελευταία χρόνια, ο Αιολικός αντικαθιστά προπονητή στο ξεκίνημα της σεζόν, μια συνήθεια που έγινε... λατρεία αφού η ομάδα της Μυτιλήνης προχώρησε και φέτος σε αλλαγή προσώπων στην άκρη του πάγκου της.

Τελευταίο θύμα ο Κώστας Ψυρόπουλος, που πριν καλά-καλά ξεκινήσει η ποδοσφαιρική περίοδος 2018-19 αποτελεί παρελθόν. Ο έμπειρος τεχνικός δεν ξέφυγε από την «παράδοση», η οποία θέλει τους προπονητές που ολοκλήρωσαν την προηγούμενη χρονιά στον πάγκο του Αιολικού, παραμένοντας και την επόμενη, να μην... αντέχουν για πολύ! 

Ο Ψυρόπουλος είχε αναλάβει πέρυσι νωρίς στη σεζόν 2017-18, διαδεχόμενος τον Γιάννη Πολλαετίδη. Που με τη σειρά του είχε αναλάβει νωρίς στη σεζόν 2016-17, διαδεχόμενος τον Πέτρο Μίχο.

Που με τη σειρά του είχε αναλάβει νωρίς στη σεζόν 2015-16, διαδεχόμενος τον Γιάννη Ταουσιάνη. Που με τη σειρά του είχε αναλάβει νωρίς στη σεζόν 2015-16, διαδεχόμενος τον Άγγελο Διγκόζη!

Γυρίζοντας το χρόνο πιο πίσω, θα διαπιστώσει κάποιος πως η συγκεκριμένη... κολόνια κρατάει χρόνια στον Αιολικό. Με εξαίρεση τον Βαγγέλη Γούτη, που αποχώρησε τέλος Γενάρη από την τεχνική ηγεσία, την ίδια τύχη από πολύ νωρίς είχε επίσης ο Θανάσης Δημητριάδης, την περίοδο 2013-14, τον οποίο αντικατέστησε ο Γιώργος Κομνηνός.

Aλλά και ο Παναγιώτης Πιττός ένα χρόνο νωρίτερα (2012-13), με αντικαταστάτη του τον Φώτη Κοκκινέλλη, ο οποίος είχε συνεχίσει την... παράδοση τη σεζόν 2011-12, παραδίδοντας πολύ νωρίς στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος τη θέση του στον Δημήτρη Σπανό.

Και κατά την πρότερη τριετία της επαγγελματικής Γ' Εθνικής όμως, ο Αιολικός προέβη σε αλλαγές προπονητών πριν καν την... παρέλαση. Τον Γιώργο Αμπαδιωτάκη διαδέχθηκε ο Γιώργος Κουτρομπίλας (2008-09), τον Μάρκο Μαυρομμάτη διαδέχθηκε ο Μιχάλης Γρηγορίου (2007-08) και τον αείμνηστο Τόζα Βεσελίνοβιτς διαδέχθηκε ο Θόδωρος Παπαλόπουλος (2006-07).

Μοναδικοί που τη... γλίτωσαν και έβγαλαν ολόκληρο πρωτάθλημα στον πάγκο των «κυανόλευκων» ήταν ο Φώτης Κοκκινέλλης (2010-11), ο Δημήτρης Γαβαλάς (2009-10) και ο Πέτρος Μίχος (2005-06). 

Τι έγινε ρε παιδιά;

Κάθε ήττα πέφτει βαριά. Όταν μάλιστα συνοδεύεται και με αποκλεισμό από έναν ιστορικό θεσμό, όπως το Κύπελλο Ελλάδας, τότε είναι και δυσκολοχώνευτη. Αν προσθέσεις ότι προήλθε και από έναν αντίπαλο που αγωνίζεται στο τοπικό, θα χρειαστείς ένα ολόκληρο κουτί από τα γνωστά φαρμακευτικά σκευάσματα για το πεπτικό σύστημα, ώσπου να ηρεμήσεις.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ο Αιολικός έπαιξε και έχασε στην Κω. Δίκαια απολύτως. Ο Αντίμαχος ήταν ανώτερος, παρά το αριθμητικό του μειονέκτημα για σχεδόν μία ώρα στο ματς, βγάζοντας στην επιφάνεια πολλά προβλήματα στην ομάδα της Μυτιλήνης, που φέρνουν όπως είναι λογικό και τη γνωστή εσωστρέφεια.

Πώς φτάσαμε όμως σε αυτό το σημείο; Ο Αιολικός προηγήθηκε νωρίς. Ο Αντίμαχος έμεινε με 10 παίκτες εξίσου νωρίς. Όλα κυλούσαν… ρολόι και όμως το ματς άρχισε να μοιάζει χαμένο αμέσως μετά την ισοφάριση των γηπεδούχων στο ημίωρο. Σα να άδειασε ο Αιολικός μέσα στο γήπεδο, με τους παίκτες του να μην μπορούν να φανούν απειλητικοί, να χάνουν εύκολα την μπάλα και αυτό να τους δημιουργεί εκνευρισμό. Εκνευρισμός που οδήγησε τον Τσουβαλτσίδη στην πιο ανόητη αποβολή της καριέρας του, όταν διαμαρτυρήθηκε έντονα στον διαιτητή, σε μια φάση χαμένη στο αντίπαλο κόρνερ. Και κάπου εκεί, γύρισε ο διακόπτης, έσβησαν όλα και ο Αιολικός εξαφανίστηκε από τον αγωνιστικό χώρο.

Αν υπήρχαν στιγμές που ο Αντίμαχος κυριαρχούσε στο 11 εναντίον 10, αντιλαμβάνεστε πως όταν επήλθε αριθμητική ισορροπία, τα πόδια των παικτών της ομάδας της Κω πήραν φωτιά και η ψυχολογία τους ανέβηκε στα ύψη. Αντιθέτως, ήταν ανεπίτρεπτο για μια ομάδα σαν τον Αιολικό, που επιθυμεί να πρωταγωνιστήσει στη Γ’ Εθνική, να καταρρέει απέναντι σε έναν αντίπαλο επιπέδου τοπικού, ο οποίος παρότι διαθέτει κάποιες έμπειρες μονάδες στο ρόστερ του, δεν θα έπρεπε να φαντάζει στα μάτια των ποδοσφαιριστών του Ψυρόπουλου ως ανίκητος. Κι όμως, το ματς φαινόταν ότι γέρνει υπέρ του Αντίμαχου. Και έγειρε. 2-1. 3-1. Αντίο ζωή.

Υπάρχει τίποτα θετικό σε έναν αποκλεισμό; Στην προκειμένη περίπτωση μπορώ να σκεφτώ μόνο ένα. Ότι για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, το αντίστοιχο σοκ μιας ήττας το βιώνει ο Αιολικός σε ένα ματς Κυπέλλου και όχι πρωταθλήματος. Τόσα χρόνια, άπαντες στη Μυτιλήνη πέφταμε από τα σύννεφα στην πρώτη γκέλα και άρχιζε η γνωστή κουβέντα για την έλλειψη φιλικών. Πλέον, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει τίποτα. Και δεν υπάρχει και δικαιολογία για τίποτα.

Αντιλαμβάνομαι ότι ο προγραμματισμός δεν ήταν ο ορθότερος. Η ομάδα έπαιξε φιλικό την Παρασκευή, πέντε ημέρες μετά από επίσημο ματς. Ακολούθησε νέο φιλικό την Κυριακή και καπάκι δεύτερο επίσημο παιχνίδι σήμερα, στο οποίο μάλιστα η αποστολή ταξίδεψε αναγκαστικά αυθημερόν, από τις 5 το χάραμα στο πόδι! Ναι, το ρόστερ δεν διαθέτει 35 παίκτες, αλλά δεν μπορεί να φταίει μόνο αυτό… Το «μπλακ άουτ» που υπέστη ο Αιολικός στην Κω, δεν έχει προηγούμενο. Και το πρόσωπο που έδειξε ανασταλτικά σήμερα, μόνο να δημιουργήσει προβληματισμό μπορεί. Τουλάχιστον, υπάρχει χρόνος ενόψει της πρεμιέρας της Γ’ Εθνικής και αυτό αναμφίβολα είναι το μόνο ευχάριστο αυτή την ώρα μετά τον απροσδόκητο αποκλεισμό.

Χρειάζεται να επικρατήσει ψυχραιμία όμως. Ας μην επιτρέψει κανείς στην εσωστρέφεια που «τρώει» τις σάρκες του Αιολικού εδώ και χρόνια, να γκρεμίσει με μία ήττα όλα όσα γίνονται εδώ και 40 μέρες στην προετοιμασία. Η διοίκηση έχει δείξει τη διάθεσή της, ενώ η ομάδα έχει μοχθήσει στο γήπεδο και συνεχίζει να προσπαθεί ώστε να παρουσιαστεί όσο το δυνατόν πιο ανταγωνιστική. Το ότι έχει κενά και αδυναμίες είναι ευχής έργο ότι γίνεται αντιληπτό έγκαιρα.

Χρειάζεται λοιπόν και σύνεση. Το «καμπανάκι» ήχησε πολύ νωρίς φέτος. Τώρα είναι που πρέπει να επικρατήσει η ποδοσφαιρική λογική. Και ο Σταύρος Γριπιώτης από τέτοια έχει αρκετή…

Η δουλειά είχε «βρωμίσει» μέρες τώρα…

Καταρτίστηκαν λοιπόν και οι όμιλοι της Γ’ Εθνικής για τη φετινή περίοδο. Και ω, τι θαύμα, ο Αιολικός –ως ο μοναδικός εκπρόσωπος της ΕΠΣ Λέσβου στην κατηγορία- έπεσε με τα θηρία. Η αλήθεια είναι όμως ότι η δουλειά είχε «βρωμίσει» μέρες τώρα… Όταν όχι μία, αλλά δύο φορές, υπήρξε αναβολή τις προηγούμενες εβδομάδες για τη συγκρότηση των ομίλων, ήταν ευρέως πια αντιληπτό ότι οι «ζυμώσεις» δεν έβγαζαν αποτέλεσμα και χρειαζόταν περισσότερο «μαγείρεμα» για να… μαλακώσουν οι αντιρρήσεις. Ή τέλος πάντων να καμφθούν οι όποιες ενστάσεις Ενώσεων, που στο άκουσμα του προσχεδίου προσπαθούσαν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να βγάλουν τις δικές τους ομάδες έξω από ομίλους – φωτιά. Κάποιοι το κατάφεραν, κάποιοι όχι.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Διοργανώσεων της ΕΠΟ, ο ισχυρός άνδρας της ΕΠΣ Λέσβου, Σταύρος Ψαρρόπουλος παρουσίασε προ ημερών την πρότασή του. Αφού δεν έγινε αμέσως αποδεκτή, ήταν εμφανές ότι θα οδηγούμασταν σε μάχη. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, κερδισμένες δεν βγαίνουν ποτέ οι αδύναμες παρασκηνιακά Ενώσεις, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και εκείνη της Λέσβου, παρότι ο Ψαρρόπουλος εμφανιζόταν προεκλογικά να έχει ιδιαίτερο «δέσιμο» με τον νυν πρόεδρο της ΕΠΟ, Βαγγέλη Γραμμένο.

Ο Αιολικός τοποθετήθηκε μαζί με τις 5 ομάδες της ΕΠΣ Αθηνών (Καλλιθέα, Αιγάλεω, Ηλυσιακός, Άγιος Ιερόθεος, Άγιοι Ανάργυροι, Χαραυγιακός), τις δύο ομάδες της ΕΠΣ Εύβοιας (ΑΟ Χαλκίς, Απόλλων Ερέτριας), τις δύο ομάδες της ΕΠΣ Κυκλάδων (Πανθηραϊκός, Θύελλα Καμαρίου) και τον εκπρόσωπο της ΕΠΣ Κορίνθου (ΠΑΣ Κόρινθος). Ένας 12άρης όμιλος, σαν τον περσινό σε αριθμό ομάδων, αλλά ιδιαιτέρως πιο δύσκολος ειδικά για την άνοδο, τη στιγμή που υπάρχει εντός αυτού το ισχυρό Αιγάλεω και ακόμα τέσσερις αθηναϊκές έδρες με ότι αυτό συνεπάγεται.

Τη στιγμή που αναμένεται η επίσημη αντίδραση του Αιολικού, τα δεδομένα πλέον είναι απτά. Αφού ο στόχος είναι η άνοδος, όπως τόνισε ο Σταύρος Γριπιώτης, η επιπρόσθετη ενίσχυση του ρόστερ αποτελεί μονόδρομο. Πρωτίστως για να προστατευτεί η επένδυση που έχει γίνει ως σήμερα και επιπροσθέτως γιατί σε έναν τόσο μικρό όμιλο, καμία απώλεια βαθμών δεν συγχωρείται.

Αγωνιστικά, ο Αιολικός έχει δημιουργήσει ένα πολύ ισχυρό ρόστερ μεσοεπιθετικά, με πληθώρα λύσεων και ποιοτικών επιλογών. Ποδοσφαιριστές που πάνε στο γκολ, αλλά και που μπορούν να παίξουν σε περισσότερες από μία θέσεις, προσφέροντας εναλλακτικές στον Κώστα Ψυρόπουλο στη διάρκεια ενός αγώνα. Όμως, δεν ισχύει το ίδιο ανασταλτικά. Οι επιλογές στην αμυντική γραμμή είναι λιγότερες, ενώ υπάρχει και δεδομένο ρίσκο κάτω από τα γκολπόστ, αφού πλην του Ζαχαρή δεν υπάρχει άλλος τερματοφύλακας με εμπειρία από τη Γ’ Εθνική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Κουμπάς ή ο Αραμπατζής δεν έχουν την ικανότητα να σταθούν αγωνιστικά. Το ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσουν ψυχολογικά αν βρεθούν να υπερασπίζονται την εστία σε ένα κρίσιμο ντέρμπι. Έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, είναι ο Αιολικός εκείνος που δεν έχει την ευχέρεια να ρισκάρει, ελπίζοντας ότι δεν θα προκύψει για παράδειγμα μια ατυχής αποβολή.

Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, ότι ο Αιολικός θα πρέπει να βάλει ξανά, άμεσα, το χέρι στην τσέπη. Όμως μοιάζει επιβεβλημένο στα δικά μου μάτια. Όπως και το να γίνουν τουλάχιστον δύο ακόμα δυνατά φιλικά ματς, πλην εκείνου με τον Εθνικό, όπου αναγκαστικά η βασική 11άδα θα παίξει ένα ημίχρονο λόγω του αγώνα Κυπέλλου Ελλάδας 48 ώρες μετά. Και όταν λέμε δυνατά, εννοούμε ανταγωνιστικά με ομάδες αν όχι ανώτερου, τουλάχιστον ίδιου επιπέδου με τον Αιολικό. Μόνο έτσι άλλωστε θα εντοπιστούν αδυναμίες και ελλείψεις. Στο μοναδικό επίσημο ματς ως τώρα, στην έδρα του Διαγόρα Βραχνέϊκων, υπήρξε άλλωστε προβληματισμός ανασταλτικά και αυτό δεν είναι κάτι που κρύβεται, ούτε που πρέπει να μπει κάτω από το χαλί.

Εκτιμώ, ότι θα είναι τεράστιο λάθος να ασχοληθεί ο Αιολικός με το γιατί τοποθετήθηκε στον 6ο και όχι στον 7ο Όμιλο της Γ’ Εθνικής ή γιατί ο καταρτισμός τον έριξε στα… θηρία και όχι στα… μαλακά. Ότι γράφει, δεν ξεγράφει πια. Η απάντηση της διοίκησης, όσο κι αν μοιάζει τεράστια υπέρβαση στην υπέρβαση αυτή τη στιγμή, πρέπει να κινηθεί στην κατεύθυνση της επιπλέον θωράκισης του ρόστερ.

Κακά τα ψέματα. Δεν προσδοκούσε ποτέ ο Αιολικός να οργιάσει στο παρασκήνιο για να κερδίσει μια άνοδο. Ούτε πριν τη συγκρότηση των ομίλων, ούτε στη διάρκεια του πρωταθλήματος. Το αντίθετο συμβαίνει διαχρονικά. Επομένως, μόνο αν εκείνος είναι αγωνιστικά ο καλύτερος, όσοι πιθανώς επιθυμούν να τον «κρατήσουν» πίσω, αναγκαστικά, θα πρέπει να εκτεθούν για να το καταφέρουν.

  • Κατηγορία Editorial

Μυτιλήνη, έχεις ταλέντο!

Πώς θα σας φαινόταν μια ολόκληρη κοινότητα ενός αθλήματος να ασχολείται σήμερα με έναν Μυτιληνιό, ταλαντούχο αθλητή, που κερδίζει καθημερινά με τις επιδόσεις του υποστηρικτές; Και επιπρόσθετα, πώς θα σας ακουγόταν να θεωρείται ο συγκεκριμένος αθλητής ως ένας από τους ελάχιστους Έλληνες τριαθλητές που θα μπορούσαν να λάβουν μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες;

Κι όμως συμβαίνει! Ο λόγος για τον Παναγιώτη Μπιτάδο, τον ελπιδοφόρο πρωταθλητή του τριάθλου για τον οποίο έχετε διαβάσει αρκετές φορές στο «SL», με τις διακρίσεις του να είναι συνεχείς έξω από τα στενά νησιωτικά όρια. Φαντάζει οξύμωρο, σε ένα νησί που δεν διαθέτει κολυμβητήριο εδώ και πολλά χρόνια, να ξεχωρίζει ένας αθλητής για τις επιδόσεις του και στο κολύμπι. Το τρίαθλο εξάλλου συνδυάζει πέρα από την κολύμβηση, το τρέξιμο με την ποδηλασία και η Λέσβος έχει παράδοση σε αυτό. Ο Μπιτάδος προπονείται στην ανοικτή θάλασσα, χειμώνα – καλοκαίρι, «καταπίνοντας» πολλά χιλιόμετρα στις προπονήσεις του για να βρίσκεται σήμερα αρκετά ψηλά στην ιεραρχία του αθλήματος, παρά το νεαρό της ηλικίας του, χάρη στις επιδόσεις, το εξαιρετικό του ταλέντο και τις απίστευτες εμφανίσεις του στους αγώνας που λαμβάνει μέρος.    

Η Μυτιληνιά Ειρήνη Μούχου κυριάρχησε από το 2006 στο τρίαθλο, με δύο χρυσά μετάλλια σε Ευρωπαϊκό Κύπελλο και Βαλκανικό Πρωτάθλημα στην ηλικιακή κατηγορία των κορασίδων

Το τρίαθλο μπήκε στη ζωή μας λίγο μετά το 2000. Είχε προηγηθεί η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϋ, όπου συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα των αγώνων. Ο Άτλας Μυτιλήνης ξεκίνησε τότε να δραστηριοποιείται στο σύνθετο αυτό άθλημα και μάλιστα από πολύ νωρίς με μεγάλη επιτυχία. Το μεγάλο «χαρτί» αποτελούσε η Ντενίζ Δημάκη, με καταγωγή από τη Μυτιλήνη, έχοντας μακρά καριέρα ως εκείνη τη στιγμή σε κολύμβηση και στίβο, ωστόσο το νησί μας ανέδειξε τρεις ακόμα σημαντικούς αθλητές με ξεχωριστές επιτυχίες στις εγχώριες διοργανώσεις, τα αδέρφια Γιάννη Μούχο και Ειρήνη Μούχου, αλλά και τον Γιώργο Σαραϊδάρη. Αμφότεροι πρωταγωνίστησαν επί σειρά ετών στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα.

Οι Ολυμπιακές συμμετοχές

Το τρίαθλο εδραίωνε ολοένα και περισσότερο τη θέση του στο χώρο του αθλητισμού και η Λέσβος έφτασε στην ύψιστη τιμή, να εκπροσωπηθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο το 2008 με την Ντενίζ Δημάκη, η οποία μάλιστα ήταν η πρώτη Ελληνίδα τριαθλήτρια που συμμετείχε στην κορυφαία διοργάνωση της υφηλίου.

Η Ντενίζ Δημάκη στην κορυφαία αθλητική της στιγμή, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο, το 2008

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Το τρίαθλο μάλιστα κατόρθωσε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, να γκρεμίσει όλα όσα έχτιζε στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 2000, λόγω διαφωνιών εντός της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τριάθλου και συγκρούσεων με τους κορυφαίους αθλητές της χώρας. Πριν τη συμμετοχή της Ντενίζ Δημάκη στο Πεκίνο, η Ελλάδα είχε εκπροσωπηθεί και στην Ολυμπιάδα της Αθήνας το 2004 με τον Βασίλη Κρομμύδα, που σε ηλικία 34 ετών λάμβανε μέρος για δεύτερη φορά σε αυτή τη διοργάνωση. Σχεδόν 14 χρόνια μετά, ο σπουδαίος Έλληνας τριαθλητής, ετοιμάζει το διάδοχο του. Τον Μυτιληνιό Παναγιώτη Μπιτάδο.

Βασίλης Κρομμύδας, ο πρώτος Έλληνας τριαθλητής σε Ολυμπιάδα και προπονητής σήμερα του Π. Μπιτάδου

Τη χρονιά που ο Κρομμύδας αγωνιζόταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, ο Παναγιώτης Μπιτάδος ήταν μόλις 1 έτους. Σήμερα, σε ηλικία 15 ετών, ο Μπιτάδος -υπό την καθοδήγηση του προπονητή πλέον Βασίλη Κρομμύδα- έχει καταφέρει να αφήσει την κοινότητα του τριάθλου με το στόμα ανοιχτό! Ανίκητος σε όποια διοργάνωση κι αν λάβει μέρος, κέρδισε πρόσφατα και την κατηγορία όπεν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, βλέποντας τον εαυτό του να πρωταγωνιστεί στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης που ασχολούνται με τα λεγόμενα «μικρά» αθλήματα.

Η αναγνώριση των κορυφαίων

Αιτία αποτέλεσε όμως και η αποθέωση που γνώρισε από έναν εκ των μεγαλύτερων αθλητών της Έλλαδας, τον σπουδαίο Χρήστο Γαρέφη που έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε τέσσερα διαφορετικά ολυμπιακά αθλήματα (κολύμβηση, πόλο, ιστιοπλοΐα, τρίαθλο), με συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 (12η θέση στην ιστιοπλοΐα) και 13 χρυσά μετάλλια σε Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα τριάθλου.

Συγκεκριμένα, o Χρήστος Γαρέφης έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον Παναγιώτη Μπιτάδο: «Είναι ένα αστέρι, που προβλέπω ότι θα μας χαρίσει απίστευτες διακρίσεις. Πολύ λίγοι στον κόσμο σε αυτήν την ηλικία μπορούν να τον αντιμετωπίσουν. Χρειάστηκε 60 λεπτά για να τερματίσει το σπριντ τρίαθλο (750μ κολύμβηση, 20χλμ ποδηλασία και 5χλμ τρέξιμο) στην ιστορική Σαλαμίνα. Επαναλαμβάνω: 60 λεπτά σε ηλικία 14 ετών. Η πολιτεία πρέπει να τον προσέξει και να στηρίξει τόσο τον ίδιο, όσο και τον προπονητή του, Βασίλη Κρομμύδα. Εύχομαι ολόψυχα σε αυτό το παιδί, που το είδα στην εκκίνηση να αντιμετωπίζει τον αγώνα σαν απλή διαδικασία, ότι καλύτερο».

Στη Σαλαμίνα, ο Μυτιληνιός Παναγιώτης Μπιτάδος κολύμπησε σε 8:45 τα 750μ, έκανε 40:30 στα 20χλμ της ποδηλασίας και έτρεξε τα 5χλμ σε 19:55! Ολοκλήρωσε δηλαδή τον αγώνα του σε 1:00:25, αφήνοντας τρία λεπτά πίσω του τον Κωνσταντίνο Κωστίμπα στη 2η θέση (1:03:52).

Ο μεγάλος στόχος

Όλα δείχνουν ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024, στο Παρίσι της Γαλλίας, ο Παναγιώτης Μπιτάδος θα γίνει ο δεύτερος Έλληνας τριαθλητής σε επίπεδο ανδρών που θα κερδίζει πρόκριση στην κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον προπονητή του Βασίλη Κρομμύδα. Παράλληλα, εφόσον το καταφέρει, θα αποτελεί τον δεύτερο αθλητή από τη Λέσβο που θα πετυχαίνει μια τόσο σημαντική διάκριση, μετά την Ντενίζ Δημάκη και την εκπροσώπηση της Ελλάδας στους Αγώνες της Κίνας το 2008.

Το καλοκαίρι του 2024 ο Μπιτάδος θα είναι 21 ετών. Ευχή όλων μας είναι να έχει την υγεία του, ώστε να χαρίσει στο νησί και κατ' επέκταση στη χώρα μας σπουδαίες διακρίσεις στο κορυφαίο επίπεδο, γράφοντας αθλητική ιστορία εντός και εκτός συνόρων. Το μέλλον εξάλλου είναι όλο μπροστά του και προδιαγράφεται λαμπρό...