Sxoli_Odigon_Kanlis_Lampros728x90px
Βαγγέλης Παπαντώνης

Βαγγέλης Παπαντώνης

URL Ιστότοπου:

Κύριοι, δεν αισθάνεστε ντροπή;

Έχουμε γράψει κατά καιρούς για τις επιτυχίες των αθλητών και των αθλητριών της Λέσβου στον κλασικό αθλητισμό, αλλά και για τις διοργανώσεις που πραγματοποιούνται εντός νησιωτικών συνόρων σε «Ταρλά» και Στάδιο «Κ. Κεντέρης» Καλλονής. Και κάθε φορά, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις αδυναμίες που παρουσιάζουν οι αθλητικές εγκαταστάσεις της Λέσβου, τόσο στη Μυτιλήνη όσο και στην Καλλονή.

Καλές οι βραβεύσεις, ακόμα καλύτερα τα ευχολόγια, αλλά η εικόνα των σκισμένων και επιεικώς απαράδεκτων στρωμάτων στο άλμα εις ύψος, προχθές, στη διάρκεια των Διασυλλογικών Αγώνων Στίβου για τα σωματεία Λέσβου και Λήμνου, προκαλεί όχι απλώς εκνευρισμό αλλά και απέχθεια. Απέναντι στις τοπικές αρχές, πρωτίστως, που έχουν αφήσει στο… έλεος τους τις αθλητικές υποδομές, επιτρέποντας χωρίς αιδώ τη χρησιμοποίηση ενός τέτοιου άθλιου υλικοτεχνικού εξοπλισμού από παιδιά ηλικίας 14 και 15 ετών.

Κύριε Δήμαρχε, Κύριοι Αντιδήμαρχοι, 

Κυρία Περιφερειάρχη, Κύριοι Αντιπεριφερειάρχες,

ας δείξουμε τη δέουσα σοβαρότητα. Δεν συζητάμε εδώ για ανακατασκευή ταρτάν, που κοστίζουν 200-300 χιλιάδες ευρώ. Αλλά για ένα στρώμα άλματος εις ύψος, που δεν ξεπερνά σε κόστος τις 3-4.000€! Αφορά τη νεολαία του τόπου μας. Επιτέλους, δεν αισθάνεστε ντροπή στο θέαμα και μόνο αυτής της αθλιότητας; 

Ενδεικτικές τιμές, για του λόγου το αληθές...
  • Κατηγορία Editorial

Έχε το νου σου στο παιδί...

Ολοκληρώθηκε για τις Μικτές της ΕΠΣ Λέσβου το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα προεπιλογής εθνικών ομάδων στο γειτονικό νησί της Χίου. Ένα ακόμα ποδοσφαιρικό ταξίδι έφτασε στο τέλος του για αυτά τα παιδιά, που φόρεσαν με καμάρι τις φανέλες τους και επί μία εβδομάδα έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό μέσα στα γήπεδα, πολλές φορές και κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες.

Οι περισσότεροι θα σταθούν στο αποτέλεσμα. Το ποδόσφαιρο εξάλλου έχει συνδεθεί με τη νίκη, την ισοπαλία και την ήττα. Την πρόκριση και τον αποκλεισμό. Στην περίπτωση μας φέτος, οι Μικτές της ΕΠΣ Λέσβου σε παίδες και νέους δεν κατόρθωσαν να περάσουν στην επόμενη φάση. Και πριν καλά - καλά επιστρέψουν στο νησί μετά από τόσες μέρες μακριά από γονείς, συγγενείς και φίλους, κάποιοι δυσκολεύονται να πουν έστω και ένα μπράβο, συνοδεύοντας το με ένα παρηγορητικό χτύπημα στην πλάτη. Έγινε της μόδας, βλέπετε, τελευταία να ασκείται κριτική στη διοίκηση της ΕΠΣ Λέσβου επί παντός επιστητού. Είναι και πολλοί όσοι βρέθηκαν μετά τις εκλογές της ΕΠΟ στο αντιπολιτευόμενο μπλοκ, που εναντιώνεται στον Σταύρο Ψαρόπουλο...

Εκείνο που δεν καταλαβαίνουν όμως είναι ότι το να «χτυπάς» τη διοίκηση της ΕΠΣΛ για την «αποτυχία» των Μικτών ομάδων να προκριθούν στη Β' Φάση ενός Πανελληνίου Πρωταθλήματος, αποτελεί ανηθικότητα εις βάρος αυτών των παιδιών. Παιδιών, που τίμησαν τη Λέσβο και τη Λήμνο με την αγωνιστικότητα τους, που πάλεψαν έντιμα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και που όταν όλα είχαν πλέον τελειώσει, έκλαψαν από απογοήτευση λόγω του αποκλεισμού τους και χρειάστηκε να τους σηκώσουν με κόπο από το χορτάρι οι προπονητές και οι συνοδοί τους.

Ποιος νομίζει λοιπόν ότι έχει το δικαίωμα να καπηλεύεται τα δάκρυα 14χρονων και 16χρονων παιδιών, για να κουνάει σήμερα επιδεικτικά το δάχτυλο σε όσους κρατούν τις τύχες του λεσβιακού ποδοσφαίρου στα χέρια τους; Έγιναν λάθη; Ναι. Φταίνε τα παιδιά; Όχι. Ξεκάθαρα πράγματα. Μόνο συγχαρητήρια, όμως, αξίζουν αγωνιστικά και στις δύο ομάδες μας.

Κάποιοι μπερδεύονται. Η συγκεκριμένη διοργάνωση αφορά στην παραγωγική διαδικασία, όχι στο ξερό αποτέλεσμα. Μέσα από το συγκεκριμένο πρωτάθλημα αναδεικνύονται οι νεαροί ποδοσφαιριστές που θα στελεχώσουν τις Εθνικές μας ομάδες. Δε σημαίνει ότι αν η ΕΠΣ Λέσβου κατακτούσε τον τίτλο θα είχε μια 11αδα παικτών της στην Εθνική παίδων ή νέων. Δε σημαίνει όμως ότι και τώρα που αποκλείστηκε, δεν υπάρχουν παιδιά που ξεχώρισαν με την αγωνιστική παρουσία τους και μπορεί να αξιοποιηθούν. Ας ασχοληθούμε επιτέλους με την ουσία. Την οργάνωση δηλαδή και τη μεθοδολογία που πρέπει να ακολουθείται, για να παράγουμε ως νησί περισσότερους ταλαντούχους ποδοσφαιριστές. Συχνότερα. Υπάρχουν εξάλλου διαχρονικά πολλές επιτυχίες, ατομικές και συλλογικές. Ας γίνουν οδηγός. Πρώτα όμως, ας αποβάλουμε τις μίζερες λογικές, τις χαιρεκακίες, τα μικροσυμφέροντα και τις προσωπικές αντιδικίες.

Αν καθυστέρησαν φέτος να στελεχωθούν προπονητικά οι Μικτές, ας μη συμβεί και του χρόνου. Αν ξεκίνησαν αργά οι προπονήσεις, ας μαζευτούμε νωρίτερα. Αν ένα παιδί αξίζει, ας επιλεγεί. Αν μια ομάδα αποτύχει, ας χειροκροτηθεί. Αν κάποιος γκρινιάζει μόνο, ας το ξανασκεφτεί. Και αν κάποιος χαίρεται με όλο αυτό σήμερα, ας κοιταχτεί…

  • Κατηγορία Editorial

Χάλασε ο ηλεκτρονικός πίνακας. Ξανά...

Έχει γίνει, ίσως, κουραστικό να αναφερόμαστε συνεχώς σε προβλήματα αναφορικά με το Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης. Πού να μην είχαμε, δηλαδή ένα και μοναδικό όλο κι όλο στη Λέσβο.

Αυτή τη φορά, πρόκειται για τον ηλεκτρονικό πίνακα. Τον δεύτερο, μην μπερδευτείτε. Γιατί έχουμε και δύο, τρομάρα μας. Βέβαια, ούτε ο πρώτος δουλεύει, οπότε ίσως σε λίγο καιρό αποκτήσει και τρίτο η πολύπαθη αυτή αθλητική εγκατάσταση. Το Γραφείο Προμηθειών του Δήμου Λέσβου να είναι καλά κι από δημόσιες σχέσεις, άλλο τίποτα, διαχρονικά.

Όσοι άντεξαν να μετρούν το σκορ, έμειναν ως το τέλος, πολλοί όμως έφυγαν στο ημίχρονο | © SportLesvos.gr

Δεν είναι πρωτόγνωρο για το Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης να μη δουλεύει ο ηλεκτρονικός πίνακας. Και πέρυσι υπολειτουργούσε. Και πρόπερσι θυμάμαι να γράφουμε για "Πρεμιέρα στα... τυφλά". Γενικώς, και τα προηγούμενα χρόνια, όλο κάτι χαλούσε και όλο "μπαλώματα" γίνονταν. Χθες, όμως, στη διάρκεια των ημιτελικών του Κυπέλλου Λέσβου "Γ. Καρέκος", έσβησε οριστικά. Γιοκ! Αποτέλεσμα ήταν, οι διαιτητές και η γραμματεία να κάνουν φιλότιμη προσπάθεια να συνεννοηθούν με παίκτες και προπονητές, χρησιμοποιώντας χρονόμετρα χειρός. Οι δύο πάγκοι απέκτησαν ξαφνικά και... στατιστική. Κρατούσαν τα φάουλ, μετρούσαν από μέσα τους τα δευτερόλεπτα, πού και πού φώναζαν και το σκορ προς την κερκίδα. Να ξέρουν και εκείνοι οι δύσμοιροι, τι ακριβώς παρακολουθούν! Μεσάνυχτα έφυγαν από εκεί. Και χαρά στο κουράγιο τους, να τα λέμε όλα.

Μυτιλήνη, 2017. Οσονούπω 2018. Και να ήταν μόνο ο ηλεκτρονικός πίνακας το πρόβλημα. Οι ομάδες παρακαλούν από την αρχή της σεζόν να τοποθετηθεί ένας υπάλληλος, που να κάνει τα στοιχειώδη, πέρα από το να ξεκλειδώνει το μεσημέρι και να κλειδώνει το βράδυ. Ξέρετε, κύριοι της δημοτικής αρχής, χρειάζεται φροντίδα μια κλειστή αθλητική εγκατάσταση. Όταν λέμε κλειστή, εννοούμε στεγασμένη. Το έχουμε; Γιατί πρέπει να αναφερθεί πως, σε παγκόσμια πρωτοτυπία, το Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης κλείνει εντελώς τους καλοκαιρινούς μήνες. Κανονικά, με λουκέτο. Και θα περίμενε κανείς, παρότι κλείνει, να γίνονται έστω τα στοιχειώδη. Αλλά φαίνεται, πως ούτε στα αυτονόητα δεν μπορεί να βασίζεται κανείς σε αυτόν τον τόπο...

Είναι και σχετικά καινούριος. Ο παλιός κράτησε περισσότερο...

Κατά τα άλλα, την ίδια ώρα, κάπου και κάπως σε ένα χωριό "ξεφυτρώνει" ένα ακόμα ποδοσφαιρικό γήπεδο με συνθετικό τάπητα. Το χρέος προς τον αθλητισμό του νησιού γίνεται, δηλαδή, και με το παραπάνω... Ζήτω το ποδόσφαιρο. Ζήτω η μικροπολιτική λογική της ψηφοθηρίας. Ζήτω οι εκλογές.

ΥΓ1: Αγαπητέ κύριε Αλεξίου, πρόεδρε του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Τουρισμού του Δήμου Λέσβου, στην αρμοδιότητα του οποίου βρίσκονται οι αθλητικοί χώροι, μια καλοπροαίρετη συμβουλή. Να επισκέπτεστε συχνά τις αθλητικές εγκαταστάσεις. Δίχως προσκλήσεις. Δεν είναι και πολλές, άλλωστε. Εντάξει, το γραφείο σας είναι ανοικτό για όλους. Και τα γήπεδα, όμως, το ίδιο. Αν κάτι μπορεί να προσφέρει η δημοτική αρχή στον αθλητισμό, αφού για τα μεγάλα αθλητικά έργα ακούμε όλο μέλι-μέλι, αλλά από τηγανίτα τίποτα, είναι να δώσει λύσεις με μικρές παρεμβάσεις στα καθημερινά ζητήματα που αντιμετωπίζουν. Αναφέρομαι σε εσάς, με αφορμή τα όσα διάβασα σε μια δημόσια συζήτηση σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, γύρω από το θέμα, το οποίο ανακίνησε ο προπονητής Στρατής Αλμπάνης. Προς τιμήν σας, συμμετείχατε στην κουβέντα, στην οποία παρέθεσαν με σαφήνεια τα λειτουργικά ζητήματα αθλητές και προπονητές. Άλλοι, στη θέση σας, θα περίμεναν να καταλαγιάσει το θέμα ή στην καλύτερη περίπτωση θα επικοινωνούσαν με προσωπικό μήνυμα, ώστε να αποφύγουν τη δημόσια αντιπαράθεση επιχειρημάτων...

Έγιναν εργασίες στεγανοποίησης της οροφής ή θα έχουμε στα πρωτοβρόχια τα περσινά; | © SportLesvos.gr

ΥΓ2: Κύριε Ταμβακέλλη, αντιδήμαρχε αθλητισμού και πρώην πρόεδρε του νομικού προσώπου, στο οποίο σας διαδέχθηκε ο κ. Αλεξίου, ο θυμόσοφος λαός μας λέει πως "με τις πορδές δεν βάφονται αυγά". Ωραίο το Κλειστό Γυμναστήριο με το φρεσκοβαμμένο παρκέ, αλλά δεν αποδεικνύεται αρκετό. Με οροφή που τρέμει το φυλλοκάρδι μας, μην πιάσει καμιά μπόρα γιατί στάζει, με μπάνια που κάνεις προσευχή να τρέξει λίγο ζεστό νερό, με ηλεκτρονικό πίνακα που δεν δουλεύει, με πολλές λάμπες οροφής που δεν ανάβουν, με πάχνη σκόνης ακόμα και στα πιο κεντρικά σημεία πρόσβασης ή με ιστούς αράχνης σε κάθε γωνιά κυριολεκτικά, αυτό δεν είναι Κλειστό Γυμναστήριο. Περισσότερο με παρατημένο σπίτι στην εξοχή μοιάζει. Μόνο που ακόμα κι έτσι αποτελεί περιουσία της κοινωνίας της Λέσβου. Μεριμνήστε λοιπόν τα δέοντα, γιατί η συζήτηση αφορά και εσάς.

ΥΓ3: Ας κάνουμε και λίγα μαθηματικά. Για κάθε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο χωριού, που καλώς γίνεται (μην παρεξηγηθούμε), περίπου 30-40 παιδιά αξιοποιούν τον ελεύθερο χρόνο τους, παίζοντας καθημερινά σε αυτό. Και άλλοι 20 περίπου ενήλικες, αγωνίζονται συχνά-πυκνά με την ομάδα του χωριού στα επίσημα πρωταθλήματα. Υπόθεση δηλαδή, 50-60 ανθρώπων. Το Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης φιλοξενεί τα τρία αθλήματα σάλας, μπάσκετ, βόλεϊ και χάντμπολ, στα οποία με πρόχειρους υπολογισμούς συμμετέχουν:

Μπάσκετ
10 ομάδες ανδρών (x12-15 αθλητές)
5 ομάδες γυναικών (x10-12 αθλήτριες)
4 ομάδες νεανίδων (x8-10 αθλήτριες)
4 ομάδες εφήβων (x8-10 αθλητές)
6 ομάδες κορασίδων (x12-15 αθλήτριες)
6 ομάδες παίδων (x12-15 αθλητές)
Περισσότερα από 150 παιδιά μικρότερων ηλικιών σε διάφορες ακαδημίες

Βόλεϊ
8 ομάδες γυναικών (x12-15 αθλήτριες)
6 ομάδες κορασίδων (x12-15 αθλήτριες)
9 ομάδες παγκορασίδων Α' (x12-15 αθλήτριες)
9 ομάδες παγκορασίδων Β' (x12-15 αθλήτριες)
Περισσότερα από 80 παιδιά μικρότερων ηλικιών σε διάφορες ακαδημίες
Bonus | Μέχρι πέρυσι εκπροσώπηση στην Α2 ανδρών με τον ΑΟ Μυτιλήνης

Χάντμπολ
4 ομάδες ανδρών (x15-18 αθλητές)

ΣΥΝΟΛΟ: 1200 άτομα (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται προπονητές και κυρίως γονείς, που επιμένουν να στρέφουν τα παιδιά τους στον αθλητισμό.

Αυτά τα λίγα, γιατί μερικοί ακόμα και τώρα που διαβάζουν αυτές τις γραμμές, είμαι βέβαιος ότι οραματίζονται ένα ακόμα γήπεδο με πλαστικό χορτάρι, προς άγρα ψήφων. Ονειρεύονται το εύκολο, γιατί ίσως δεν μπορούν να τα καταφέρουν στα δύσκολα, αν κρίνουμε από τη διαχρονική ανικανότητα Δήμου, Περιφέρειας και βουλευτών να βρουν χειροπιαστή λύση για το Κολυμβητήριο ή για ένα νέο σύγχρονο Κλειστό Γυμναστήριο... 

ΥΓ4: Από την τοποθέτησή του, προβληματικός ο συγκεκριμένος πίνακας. Ξεκάθαρα λανθασμένη αγορά. Πόσο κοστίζει επιτέλους ένας καινούριος; 

ΥΓ5: Εκείνοι που πρέπει να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της αθλητικής τους κοινότητας, αλλά και της δύναμής τους, είναι όσοι ασχολούνται με τα αθλήματα σάλας. Δεν αρκούν οι διαπιστώσεις. Είναι ώρα για δυναμικές αντιδράσεις.

  • Κατηγορία Editorial

Επτά χρόνια… φαγούρα!

Πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια από την έναρξη της ανοδικής πορείας της ΠΑΕ ΑΕΛΚ στις εθνικές κατηγορίες, με τον Νίκο Μιχαλάκη στην προεδρία. Μια επταετία γεμάτη από κάθε πλευρά.

Μπορεί η πρώτη άνοδος από τη Γ΄ Εθνική να ήρθε από το «παράθυρο», μετά από αναδιάρθρωση, ή η πρώτη σεζόν στη Football League να ήταν απογοητευτική βάσει των χρημάτων που δαπανήθηκαν. Ήταν συνάμα όμως και διδακτική, αφού τους πειραματισμούς χωρίς προπονητή (Λουτσιάνο Ντε Σόουζα) διαδέχτηκε η επιλογή των Ματζουράκη - Τεννέ και ο προβιβασμός στη Super League για πρώτη φορά στα χρονικά του λεσβιακού ποδοσφαίρου.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Για την ακρίβεια σχεδόν όλα, γιατί στο μεσοδιάστημα των αγωνιστικών επιτυχιών της ΑΕΛΚ αυξανόταν ολοένα και περισσότερο η υπεροψία και η μεγαλομανία, ενώ μεγάλωνε η αντιπάθεια σε μια μερίδα φιλάθλων. Σε αυτό μέτρησε καταλυτικά η απαίτηση περί «εξοστρακισμού» του Αιολικού από τη φυσική του έδρα αλλά και όλα όσα συνέβησαν την κρίσιμη περίοδο του καλοκαιριού του 2013, όταν σε πέντε διαδοχικές Γενικές Συνελεύσεις της ιστορικής ομάδας της Μυτιλήνης, η ΠΑΕ ΑΕΛΚ δια των αντιπροσώπων της Καρτάλη και Καραβασίλη πρότεινε την «απορρόφησή» της με διοικητικό σχήμα επιλογής Μιχαλάκη, ο οποίος προάλειφε τον Γιάννη Μανούσο για πρόεδρο με αγωνιστικό ταβάνι τη Γ΄ Εθνική, ώστε οι δύο σύλλογοι να έχουν απόσταση δύο κατηγοριών, εισπράττοντας πέντε βροντερά «όχι» υπό αυτές τις προϋποθέσεις. Λες και η μοίρα δεν είχε από μόνη της τα ίδια σχέδια για τον Αιολικό, δίχως μάλιστα την «κηδεμονία» Μιχαλάκη. Λες και η ΑΕΛΚ θα έμενε για πάντα στη Super League…

Χαρές και πανηγύρια

Η πρώτη σεζόν (2013-14) της ΑΕΛΚ στη μεγαλύτερη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν ονειρεμένη. Ευχάριστη έκπληξη, ρεκόρ συγκομιδής για νεοφώτιστη ομάδα στο ξεκίνημα, εγκωμιαστικά σχόλια αλλά και… ΟΑΚΑ. Ο «Ταρλάς» δεν πληρούσε τις προδιαγραφές και για την ανακατασκευή του χρειάστηκαν όχι μόνο περίπου 10 μήνες, αλλά και διάφορες παρεμβάσεις πολιτικών προσώπων. Η παραμονή στην κατηγορία ήρθε χωρίς απρόοπτα, αν και προς το τέλος η ΠΑΕ ΑΕΛΚ αναγκάστηκε να γίνει… συστημική.

Η ζώνη ανέβαινε επικίνδυνα, η αποφυγή του υποβιβασμού δεν ήταν σίγουρη και το 7-0 από τον Πλατανιά, στην πιο βαριά και ιστορική ήττα του συλλόγου, έμελλε να «εξοφλήσει» πολλά γραμμάτια. Οι Κρητικοί εξασφάλιζαν καλύτερη διαφορά τερμάτων σε περίπτωση ισοβαθμίας με τον Απόλλωνα και η ΑΕΛΚ εξαργύρωνε τη «ντροπή» της με μια ακόμα σεζόν στα μεγάλα «σαλόνια».

Αρχή του τέλους η απόλυση του «Ρουμάνου»

Η δεύτερη χρονιά (2014-15) ήταν καλύτερη. Η ομάδα επέστρεφε στη Λέσβο, η Ουντινέζε εγκαινίαζε τον νέο «Ταρλά» και οι φίλαθλοι γέμιζαν τις κερκίδες του ανακαινισμένου Σταδίου Μυτιλήνης. Για να δουν την ΑΕΛΚ; Κάποιοι ναι. Οι περισσότεροι, όμως, για να δουν από κοντά τις μεγάλες ομάδες.

Μεσούσης της σεζόν ξεκινούν τα προβλήματα. Στην ΕΠΟ καταφτάνουν συνεχώς φάκελοι με «ύποπτα προς χειραγώγηση» ματς των Καλλονιατών λόγω στοιχηματισμού, οι οποίοι πάντως μπαίνουν στο συρτάρι. Μια ανατροπή, «ημίχρονο-τελικό», του ΠΑΟΚ μέσα στον «Ταρλά», όμως, γίνεται η αφορμή για να εκδιωχθεί ο Γιάννης Ματζουράκης από τον πάγκο. Κάπου εκεί, η ομάδα της Καλλονής άρχισε να παίρνει την κατιούσα. Σώθηκε στο… τσακ με τον βαθμό που της «χάρισε» ο Ατρόμητος την τελευταία αγωνιστική, αλλά έδειχνε -φανερά πια- ότι είχε κάνει τον κύκλο της.

Τα έκανε όλα λάθος

Το ξεκίνημα της επόμενης χρονιάς (2015-16) ήταν εξευτελιστικό. Ο σύλλογος έγινε πρωτοσέλιδο για τους λάθος λόγους, με τη διοίκηση να κλειδώνει εκτός προπονητικού κέντρου τον κόουτς Βαγγέλη Βλάχο, τον οποίο ήθελε να απολύσει. Το «στοίχημα» με τον Θαλή Θεοδωρίδη, που ξαφνικά από βοηθός γίνεται πρώτος προπονητής, αποτυγχάνει παταγωδώς. Στην ΠΑΕ ΑΕΛΚ νομίζουν, πια, ότι έχουν μάθει τα πάντα. «Ψωνίζουν» παίκτες αμφιβόλου ποιότητας, αφήνουν εν τέλει γυμνό το ρόστερ μετά τις αποχωρήσεις Λεοζίνιο, Χουάνμα και η ομάδα κατακτά μόλις 7 βαθμούς μέχρι τα Χριστούγεννα. Η καθυστερημένη αλλαγή στην τεχνική ηγεσία, με την έλευση του Καραγεωργίου, απλώς παρατείνει τυπικά τον υποβιβασμό, ο οποίος έρχεται τελικά λίγους μήνες αργότερα.

Εθελούσιος ή οικονομικός υποβιβασμός;

Πέφτοντας ξανά στη Football League, η ΠΑΕ ΑΕΛΚ έπρεπε να πάρει μια δύσκολη απόφαση. Να συνεχίσει τον αγωνιστικό, διοικητικό και οικονομικό κατήφορο ή να αποδεχθεί την αποτυχία διαχείρισης της κατάστασης και να δηλώσει από μόνη της συμμετοχή στη Γ΄ Εθνική, ποντάροντας σε ένα νέο ξεκίνημα; Ο εγωισμός των διοικούντων την οδήγησε στον πρώτο δρόμο, ο οποίος όμως με μαθηματική ακρίβεια θα την έφερνε στον δεύτερο. Η διοίκηση περίμενε οικονομικές ανάσες που δεν ήρθαν ποτέ (πριμοδότηση από Super League), ενώ δεν είχε προβλέψει το σύνολο των παλιών οφειλών, με αποτέλεσμα, όταν άρχισαν να καταφθάνουν οι προσφυγές η μία πίσω από την άλλη, να σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Η ΠΑΕ ΑΕΛΚ πλήρωσε τα πάθη, αλλά και τα λάθη της, επικοινωνιακά πρωτίστως. Ο Νίκος Μιχαλάκης είχε την ευκαιρία να γίνει λαϊκός ήρωας. Αλλά οι σύμβουλοί του τον έστρεψαν με τον τρόπο τους, συνειδητά, εναντίον όλων. Αρχικά εναντίον της φυσικής έδρας της ομάδας, στο Λεκανοπέδιο Καλλονής. Εν συνεχεία εναντίον του Αιολικού. Στο τέλος εναντίον της ίδιας της τοπικής κοινωνίας, κατηγορώντας την ότι δεν στήριξε την ομάδα. Πώς αλλιώς, όμως, θα κατάφερναν να τον έχουν σαν το «χρυσόψαρο» μέσα στη γυάλα, «ταΐζοντάς» τον με όσα εκείνοι επέλεγαν κάθε φορά να του σερβίρουν;

Σήμερα που η κάνουλα έκλεισε, τα χαμόγελα κόπηκαν απότομα. Οι «αυλικοί» απομακρύνονται σιγά-σιγά. Και σε λίγο καιρό, όλοι και όλα θα έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας με τη διάλυση της καλλονιάτικης ΠΑΕ. Η λάμψη μιας φωτοβολίδας εξάλλου δεν κρατάει για πολύ κι αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ο ίδιος ο καπετάνιος…

  • Κατηγορία Editorial