Karekos728x90
Βαγγέλης Παπαντώνης

Βαγγέλης Παπαντώνης

URL Ιστότοπου:

Μαζί και όπου βγει...

Τόσο κοντά και τόσο μακριά ταυτόχρονα. Το ήθελες πολύ. Το πάλεψες όλη τη χρονιά. Το πίστεψες, όταν οι περισσότεροι θα τα παρατούσαν. Το πήγες μέχρι το τέλος. Και παρότι δεν κέρδισες, μπορείς να έχεις το κεφάλι ψηλά. Αιολικός είσαι...

Υπάρχει στενοχώρια. Υπάρχει απογοήτευση. Αλλά υπάρχει και ελπίδα.

Όταν βλέπεις τον Τζόρνταν να βάζει τα κλάματα στη λήξη...

Όταν βλέπεις στην κερκίδα δακρυσμένα πρόσωπα σχεδόν μια ώρα μετά...

Όταν άνθρωποι "ξένοι" κλαίνε πριν καν τη σέντρα, γιατί δέθηκαν με τον "ΑΙΟ" όλη τη χρονιά...

Όταν οι αντίπαλοι αναγνωρίζουν την αξία σου...

Υπάρχει ελπίδα. Θα το γράψει κάποτε κι η δική μας η μοίρα.

Δεν έχουμε μάθει στα πολλά. Γι' αυτό ξέρουμε να αναγνωρίζουμε τα λίγα. 

Σημασία εξάλλου δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Εμείς λοιπόν εδώ και χρόνια, συνειδητά, αυτό το ταξίδι το κάνουμε μαζί... Και όπου βγει...

Γιατί ειν' ωρΑΙΟ...

Δεν τελειώνει η ζωή σε μια άρνηση. Κι αν έχεις άντερα, την άρνηση ακολούθα...

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι από το Γήπεδο της Αγιάσου. Τελευταία αγωνιστική κόντρα στους Τράχωνες, όταν σφραγίστηκε ο υποβιβασμός στο τοπικό το 2013...

  • Κατηγορία Editorial

Τα σέβη μου κόουτς!

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος, ο οποίος έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο φετινό τοπικό πρωτάθλημα της Α' ΕΠΣ Λέσβου, δεν είναι άλλος από τον Θοδωρή Παπαλόπουλο.

Μακράν ο πιο καρυδάτος προπονητής, όχι μόνο στη Λέσβο, αλλά σε ολόκληρο το Βόρειο Αιγαίο. Έχει πάρει από το χέρι τα τελευταία χρόνια τον Όλυμπο Αγιάσου και με μοναδικό του όπλο τη σκληρή δουλειά μέσα στο γήπεδο, έχει καταφέρει να βγάλει το κάτι παραπάνω από αυτό που ενδεχομένως μπορούν θεωρητικά να παίξουν οι ποδοσφαιριστές του, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να βρεθεί ο Όλυμπος Αγιάσου για πρώτη φορά στην ιστορία του στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής.

Την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία των αντιπάλων του παλεύει να κερδίσει τις εντυπώσεις με δαπανηρές μεταγραφές και φαντεζί προσθήκες μεσούσης της σεζόν, ο Όλυμπος του Θοδωρή Παπαλόπουλου καταφέρνει να βάζει σε όλους τα γυαλιά, αποδεικνύοντας αυτό που συχνά-πυκνά λέγεται στο ποδόσφαιρο, ότι τις ομάδες δεν τις κάνουν τα χρήματα.

Αν κάποιοι πρέπει να παραδειγματιστούν από τα κατορθώματα αυτής της ομάδας, που προσπαθεί τα λίγα να τα κάνει πολλά μέσα από το τρίπτυχο "δουλειά, στοχοπροσήλωση και αστείρευτο αγωνιστικό πάθος", είναι όλοι όσοι προσδοκούν να βρεθούν στη θέση της.

Μόνο μπράβο έχω για τον φετινό Όλυμπο Αγιάσου. Και τον περσινό. Και τον προπέρσινο. Η πίστη στο πλάνο φέρνει αποτελέσματα. Ο Θοδωρής Παπαλόπουλος δικαιώνεται ξανά και ξανά. Κι ας είχαν μερικοί τις αμφιβολίες τους, για το αν μπορεί να τα καταφέρει. Όχι απλώς μπόρεσε, αλλά παρέδωσε μαθήματα προπονητικής σε Λέσβο και Λήμνο, δείχνοντας σε όσους τον αμφισβήτησαν ότι έκαναν τεράστιο λάθος.

ΟΜΑΔΑ με κεφαλαία γράμματα ο Όλυμπος Αγιάσου. ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ με τα όλα του ο Θοδωρής Παπαλόπουλος. Αυτή είναι η παρακαταθήκη του.

Τα σέβη μου κόουτς.

  • Κατηγορία Editorial

Ας μιλήσουμε και για τον κόσμο...

Τώρα που η "σκόνη" του 2-2 ανάμεσα σε Αιολικό και Ιωνικό κατακάθησε, με τους παλμούς να έχουν έρθει ξανά σε φυσιολογικά επίπεδα, είναι η πιο κατάλληλη ώρα να γίνει η αποτίμηση όσων συνέβησαν το μεσημέρι της Κυριακής στον "Ταρλά" μετά το τελευταίο φετινό εντός έδρας ματς.

"Πόσο ήρθε;" με ρώτησε κάποιος έξω από το στάδιο, σχεδόν μια ώρα μετά τη λήξη του αγώνα; "Όσο κι αν ήρθε ο Αιολικός, εσύ γιατί δεν ήρθες;", του απάντησα.

Ήταν η άβολη στιγμή, που στο μυαλό μου δεν ερχόταν μόνο η -κόντρα στη ροή του αγώνα- ισοφάριση του Ιωνικού, αλλά τα πολλά άδεια καθίσματα στις εξέδρες, σε ένα τόσο κομβικό ματς που χαρακτηριζόταν δικαίως ως ο τελικός της χρονιάς, της δεκαετίας, της σύγχρονης ιστορίας.

Τελικά πολλοί δεν ήρθαν στο γήπεδο. Μπορεί οι πιο αισιόδοξοι να υπολόγιζαν μεσοβδόμαδα ακόμα και περισσότερους από 2.000 φιλάθλους στις κερκίδες, όμως η πικρή αλήθεια είναι ότι πιθανώς στην πιο γαλαντόμα εκτίμηση να πλησίασαν τους 1.500. Και ίσως να λέμε πολλούς. Τι ίσως δηλαδή; Οι φωτογραφίες από ψηλά ειναι αδιάψευστος μάρτυρας.

Ο Αιολικός έχει χάσει κάποιες γενιές φιλάθλων. Να το δεχθώ. Αλλά να μην μπορεί πια να τραβήξει το ενδιαφέρον της κοινωνίας ούτε ένας αγώνας με χαρακτήρα "δίχως αύριο"; Λιγόστεψαν τόσο οι "τρελοί"; Μα, θα πει κάποιος, είχε κόσμο που ήρθε από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Είχε ανθρώπους που ήρθαν οικογενειακώς ακόμα κι από το εξωτερικό! Πώς γίνεται να μη γέμισαν το γήπεδο οι Μυτιληνιοί; Κι όμως, γίνεται...

Αρκετή ώρα μετά το τέλος του αγώνα, ο Σταύρος Γριπιώτης καθόταν ακόμα στη θέση του, αμίλητος. Και πιστέψτε με δεν ήταν το 2-2 που σκεφτόταν. Δεν τον τρόμαξε ο Ιωνικός. Συνειδητοποιούσε τη χαμένη ευκαιρία, αλλά ήταν και κάτι ακόμα. Περίμενε, όπως κι όλοι μας, ότι αυτό το ματς θα ήταν η απαρχή για να γίνει ο Αιολικός ξανά προτεραιότητα στην τοπική κοινωνία. Δεν είναι σήμερα. Και δυστυχώς δεν ήταν ούτε χθες, ούτε προχθές. Αυτό αποδείχθηκε με τη μισοάδεια ή μισογεμάτη κερκίδα (όπως θέλετε πείτε την) στη διάρκεια του πιο κρίσιμου φετινού αγώνα. Αυτό πονάει περισσότερο...

Τόσος είναι ο κόσμος του Αιολικού τελικά; Αδυνατώ να το πιστέψω, δεδομένου ότι έχουμε δει και πολύ περισσότερο. Αλλά αν στον "τελικό" έρχονται μόνο τόσοι, μάλλον έτσι θα είναι.

Οι εποχές, φαίνεται, έχουν αλλάξει. Κάποιοι τα προηγούμενα χρόνια σύνδεσαν τον "Ταρλά" με τη... μόδα και με χαρά έκαναν... πασαρέλα στο γήπεδο, καρτερώντας τη στιγμή που θα βρίσκονταν ξανά εκεί από Κυριακή σε Κυριακή.

Δεν τους κατηγορώ. Όπου είναι τα πολλά, εκεί πάνε και τα λίγα. Ήταν ελκυστικότερη η κατηγορία. Αλλά για να ανέβεις ψηλότερα, χρειάζεται πρώτα να κερδηθούν μάχες σαν τη χθεσινή. Και εμείς, οι 1.300-1.500, ήμασταν καλοί, αλλά όχι αρκετοί.

Έχει δρόμο ακόμα ο Αιολικός μέχρι να καταφέρει να γεμίσει ξανά ασφυκτικά τον "Ταρλά". Χρόνο δεν ξέρω αν έχει... Και όταν θα το διαπιστώσουν οι πιο πολλοί, φοβάμαι ότι θα είναι μάλλον αργά.

  • Κατηγορία Editorial

Αν όχι και τώρα, πότε;

Αυτή η Κυριακή, μακάρι και η επόμενη βέβαια, είναι διαφορετική από κάθε άλλη. Αλλιώτικη από όσες Κυριακές προηγήθηκαν τρεις και κάτι δεκαετίες τώρα.

Είναι η μέρα, που κόσμος κάθε ηλικίας περίμενε καρτερικά 30 και βάλε χρόνια. Για την ακρίβεια, η μέρα που κάποιοι προσδοκούσαν να ζήσουν ως παιδιά και θα έχουν πια μαζί στην κερκίδα τα παιδιά τους. Άλλοι, που τότε είχαν παιδιά και θα πάνε τώρα στο γήπεδο με τα εγγόνια τους. Και κάποιοι που τότε μπορεί να ήταν παππούδες, αυτήν την Κυριακή θα αγωνιούν και θα πανηγυρίζουν σε μια κερκίδα, έστω κι από εκεί ψηλά, μαζί με άλλους Αιολικούς που ίσως "έφυγαν", πρόωρα, άδικα ή σε βαθιά γηρατειά, αλλά όλοι μας τους έχουμε πάντα στην "κυανόλευκη" καρδιά μας.

Ένα τελευταίο εμπόδιο πριν από την πολυπόθητη άνοδο. Δύο αγώνες. Δύο τελικοί. Πρώτα για 90 λεπτά στον "Ταρλά". Την άλλη βδομάδα για 90 λεπτά στη Νεάπολη της Νίκαιας. Αντίπαλος ο Ιωνικός.

Αν η μοίρα έχει ήδη γράψει για τον καθένα μας, άγνωστο. Ψάχνοντας κανείς να βρει κάποια από τα σημάδια της, γυρίζει αναπόφευκτα το χρόνο πίσω. Σε άλλα σπουδαία και ιστορικά ματς. Τέτοια εποχή, Μάη μήνα, που κρίνεται παραδοσιακά ένας τίτλος, μια άνοδος.

2 Μαΐου ήταν. Το 1982. 37 χρόνια πίσω, όταν ο Μανούσος κέρδιζε το πέναλτι και ο Μέγας έστελνε από την άσπρη βούλα στη Β' Εθνική τον Αιολικό, στο αλησμόνητο παιχνίδι με τον Αθηναϊκό, μπροστά σε 8.000 κόσμο σε έναν "Ταρλά" πιο γεμάτο από ποτέ. Πέρασε ή δεν πέρασε η μπάλα τη γραμμή; Τι σημασία έχει; Ο διαιτητής Νικάκης το μέτρησε. 1-0 στο 83'. Κάπου εκεί έληξε κιόλας.

Και για σκέψου... Έβρεχε το πρωί, πριν τον αγώνα. Μπόρα, πρωτομαγιάτικη, προβλέπουν και αυτήν την Κυριακή στη Μυτιλήνη. Δες κάτι σημάδια της μοίρας... Μωρέ λες; Να είναι αυτή τελικά η δική μας Κυριακή; Αν όχι και τώρα, πότε;

  • Κατηγορία Editorial