Βαγγέλης Παπαντώνης

Βαγγέλης Παπαντώνης

URL Ιστότοπου:

Το μετάλλιο της Όλγας ας φέρει δύο… ταρτάν!

Η σημερινή μέρα είναι ιστορική. Και η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, η Όλγα Φιάσκα, θα το διαπιστώσει σε μερικά χρόνια, όταν ο Τύπος της τότε εποχής θα μνημονεύει την επιτυχία της σε αφιερώματα για το στίβο, όπως εμείς σήμερα «σκαλίζουμε» το παρελθόν για να θυμηθούμε με περηφάνια τα μετάλλια του Κώστα Κεντέρη, της Αγγελικής Τσιολακούδη, του Δημήτρη Ρέγα, της Γρηγορίας Κεραμιδά ή τις διακρίσεις του Ανέστη Πουλιόγλου, του Γιάννη Αποστόλου, του Στέλιου Κοπάνου, του Γιώργου Αγιασώτη, του Γιώργου Πάνου, της Βαρβάρας Ζώχου, της Μαριάννας Γκάγκα, της Πηνελόπης Πετρέλλη, της Κατερίνας Καρατζά, πιο πρόσφατα του Πέτρου Χατζίου, της Ιωάννας Λιτσολάρη, του Φάνη Θεριουδάκη, της Μαρίτας Αργυρού ή παλαιότερα των Γεωργατσέλλου και της Κατσικαδέλλη. Είμαι σίγουρος ότι ενδεχομένως να ξεχνάω κάποιους, αλλά προσεχώς υπόσχομαι να ετοιμάσουμε ένα αφιέρωμα με όλες αυτές τις επιτυχίες για να αποδώσουμε τις τιμές που αρμόζουν στον κλασικό αθλητισμό του νησιού μας.

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΠΑΝΤΩΝΗ

Εκεί που πρέπει να σταθούμε, ωστόσο, είναι στη δουλειά που γίνεται από τους προπονητές και τους συλλόγους, στις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν καθημερινά και φυσικά στις ελλιπέστατες αθλητικές εγκαταστάσεις της Λέσβου. Τα επιτεύγματα των πρωταθλητών μας, σε διεθνές επίπεδο, είναι βέβαιο ότι δεν συγκρίνονται με κανένα αντίστοιχο στις αναπτυξιακές ηλικίες, πουθενά στον κόσμο. Αν δει κάποιος το Κλειστό Προπονητήριο του Γκόμελ, όπου προπονείται η Χάνα Ζούμπκοβα στη Λευκορωσία, η αθλήτρια δηλαδή που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 5.000μ βάδην στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18, αφήνοντας στη 2η θέση την Όλγα Φιάσκα, τουλάχιστον θα μελαγχολήσει.

Όμως την ίδια στιγμή, το γεγονός ότι σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης υπάρχουν υπερσύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις, που βοηθούν τα παιδιά να εξελίσσονται διαρκώς, φέρνοντας πίσω στις χώρες τους μετάλλια σε τέτοιες διοργανώσεις, είναι εκείνο που δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία στην επιτυχία της Όλγας.

Πραγματικά, δεν μπορεί να υπάρχει άλλος αθλητής ή αθλήτρια που ανέβηκε ή θα ανέβει στο βάθρο αυτής της διοργάνωσης στο Γκιορ της Ουγγαρίας και προπονείται σε ταρτάν φουσκωμένα από τη βροχή και τον ήλιο, «σκασμένα» στα περισσότερα σημεία τους, φθαρμένα από βαρέα οχήματα που μπήκαν για να… ανακαινίσουν τον ποδοσφαιρικό «Ταρλά», λες και δεν υπήρχε στίβος, πατώντας μέχρι και πάνω στους βατήρες εκκίνησης, σπάζοντας εμπόδια και μην έχοντας καν την ευθιξία να καλύψουν τις ζημιές που δημιούργησαν με το πέρας των εργασιών.

Φτάσαμε στο 2018 και αισθάνομαι πως θα πρέπει να πανηγυρίζουμε κιόλας για την εξαγγελία ανακαίνισης των ταρτάν στα Στάδια Μυτιλήνης και Καλλονής. Όταν πρόσφατα ξοδεύτηκε 1,55 εκ. ευρώ για να κάνει στην ουσία… κουμάντο η ΑΕΛΚ στον «Ταρλά», τους ήταν πολύ… βαρύ να επενδύσουν περί τις 350.000 ευρώ ακόμα, σε ένα νέο ελαστικό τάπητα. Λες και αν ανακαίνιζαν το σπίτι τους όλοι αυτοί, θα άφηναν την παλιά πόρτα ή το φθαρμένο πάτωμα στην είσοδο...

Αν ούτε αυτή η τεράστια επιτυχία της Όλγας Φιάσκα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που έρχεται να προστεθεί στα δεκάδες μετάλλια των αθλητών και των αθλητριών μας στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στίβου, δεν γίνει αφορμή να ξεκινήσει -αύριο κιόλας- η ανάθεση στον εργολάβο των νέων ταρτάν σε «Ταρλά» και «Κ. Κεντέρης», ειλικρινά αδυνατώ να σκεφτώ τι άλλο πρέπει να συμβεί επιτέλους για να καταλάβουν οι αρμόδιοι αυτοδιοικητικοί φορείς ότι ο κλασικός αθλητισμός όχι απλώς αξίζει, αλλά απαιτεί πλέον να αντιμετωπίζεται με σεβασμό, σοβαρότητα και αξιοκρατία.

Ο κλασικός αθλητισμός δείχνει το δρόμο. Και όσοι κλείνουν τα μάτια μπροστά σε τέτοιες τεράστιες διακρίσεις, μόνο αδαείς θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Είναι υποχρέωση της Περιφέρειας και του Δήμου να αντιμετωπίσουν κατάματα τις ελλείψεις στο στίβο. Και όχι, δεν είναι ίδια η ανάγκη για ένα συνθετικό τάπητα στα Χύδηρα ή το Λισβόρι, με δύο νέα ταρτάν σε Μυτιλήνη και Καλλονή. Ούτε είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη. Και ας πάψει επιτέλους αυτή η λογική της ψηφοθηρίας στα χωριά του νησιού. Δεν τιμά κανέναν.

Πιθανότατα, όταν θα επιστρέψει με το καλό η Όλγα από την Ουγγαρία, στο αεροδρόμιο θα την περιμένουν οι τοπικοί μας άρχοντες για να τη συγχαρούν. Το μοναδικό που πρέπει να συμβεί τη στιγμή εκείνη, είναι να τους πάρει η ίδια η δευτεραθλήτρια Ευρώπης από το χέρι και να τους ζητήσει να περπατήσουν το ταρτάν, στο οποίο έκανε προπόνηση. Αν δεν ντραπούν με την κατάστασή του, την οποία εκατοντάδες παιδιά βιώνουν αγόγγυστα ως εδραιωμένη καθημερινότητα πια, δεν αξίζει ούτε να της σφίξουν το χέρι για την τεράστια επιτυχία της να ανέβει στο δεύτερο σκαλί της Ευρώπης.

Ως εδώ.-

  • Κατηγορία Editorial

Όταν η αγάπη για το στίβο ξεπερνά όλες τις αντιξοότητες

Έχουμε ακούσει για περιπτώσεις αθλητών που διέπρεψαν στην πορεία τους μέσα στα χρόνια, αν και στο πρώτο διάστημα της ενασχόλησής τους με τον αθλητισμό αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες. Σε ότι αφορά τον στίβο, ποιος δεν γνωρίζει τη συγκινητική ιστορία του Αιθίοπα Χαϊλέ Γκεμπρεσιλασιέ, που χρειαζόταν να διανύσει 10 χιλιόμετρα κάθε πρωί για να πάει στο σχολείο και έφτασε να γίνει παγκόσμιος θρύλος στις μεγάλες αποστάσεις ή τον ταλαντούχο Τζούλιους Γιέγκο από την Κένυα, που προπονούνταν μόνος του στα χωράφια του χωριού του με αυτοσχέδια ακόντια, δίχως προπονητή, «ξεσηκώνοντας» τεχνικές μεγάλων αθλητών από το Youtube, στα διαλείμματα στο σχολείο, φτάνοντας να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής και ασημένιος Ολυμπιονίκης.

Θα αναρωτηθεί εύλογα κανείς, τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά, με μια εφημερίδα της Λέσβου. Κι όμως, εν έτη 2018, δεν είναι καθόλου μακρινά ή «ξένα». Ίσως κάπως διαφορετικά, ως συνθήκες, αλλά εξίσου συγκλονιστικά ως ιστορίες με αντίστοιχες παιδιών στο νησί μας και μάλιστα, επίσης, με… happy end.

Η Κατερίνα Τζινιέρη στην κούρσα των 100μ στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ18 της Κατερίνης

Η Κατερίνα Τζινιέρη είναι μια νεαρή αθλήτρια, ηλικίας 16 ετών, από την πανέμορφη Ερεσό. Το ταλέντο της στο τρέξιμο την έφερε κάποια στιγμή στο στίβο και συγκεκριμένα στο Στάδιο «Κώστας Κεντέρης» της Καλλονής. Και το Σάββατο, αναδείχθηκε ασημένια πρωταθλήτρια Ελλάδας στα 100μ κορασίδων, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ18, που διεξήχθη στην Κατερίνη. Ως εδώ όλα καλά…

Η πρωταθλήτρια του Αρισβαίου, όμως, δεν είναι μια απλή περίπτωση για τον κλασικό αθλητισμό της Λέσβου. Θέλοντας να εξασκήσει το ταλέντο της στα σπριντ, οι γονείς της την πηγαινοφέρνουν τρεις φορές την εβδομάδα στην Καλλονή, για να προπονηθεί στο Στάδιο «Κ. Κεντέρης». Συνολικά, 270 χιλιόμετρα τη βδομάδα, δύο ώρες στο δρόμο και ενδιάμεσα τουλάχιστον 1,5 ώρα προπόνησης υπό τις οδηγίες του Παναγιώτη Ψούχλου, ο οποίος –σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευτεί και το πρωινό του Σαββάτου- την φιλοξενεί στο πατρικό του σπίτι, με τη μητέρα του, το βράδυ της Παρασκευής.

Παρέα με την Παναγιώτα και τη Φωτεινή από την Άγρα

Μαζί με την Κατερίνα, προπονούνται τόσο η συνομήλική της Παναγιώτα Τσαλαβούτη, όσο και η κατά ένα χρόνο μεγαλύτερη, Φωτεινή Ρουμελιώτη, οι οποίες κατάγονται από τη γειτονική Άγρα.

Η ιστορία της Παναγιώτας είναι επίσης αξιοπρόσεκτη. Μια νεαρή κοπέλα, που δεν είχε την παραμικρή σχέση με το στίβο μέχρι πριν λίγους μήνες. Μέλος επίσης του Αρισβαίου, πια, αποφάσισε να ταξιδέψει με έξοδα της οικογένειάς της στους Αιγαιοπελαγίτικους Αγώνες, τον περασμένο Οκτώβρη, στη Μύκονο. Περισσότερο για την παρέα, λιγότερο για τη συμμετοχή. Έτρεξε ωστόσο στην κούρσα των 80μ και δεν την πείραξε καθόλου η τελευταία θέση. Είχε «κολλήσει» το μικρόβιο του στίβου. Ο Παναγιώτης Ψούχλος κάτι είδε σε εκείνη. Και κατά την επιστροφή από τις Κυκλάδες, της ζήτησε να συνεχίσει να προπονείται μαζί με τη φίλη της, Κατερίνα. Σχεδόν 8 μήνες μετά, η Παναγιώτα Τσαλαβούτη κατακτούσε την 11η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κορασίδων στα 400μ και τη 12η στα 400μ με εμπόδια. Διάνα δηλαδή, αν αναλογιστεί κανείς πως έχει όλο το μέλλον μπροστά της…

Η Φωτεινή Ρουμελιώτη κάνει τα ίδια αγωνίσματα με την Παναγιώτα, 400μ και 400 με εμπόδια. Στο πρόγραμμά της έχει κι εκείνη εκγύμναση τρεις φορές την εβδομάδα στην Καλλονή. Αν και στη διάρκεια της προετοιμασίας της έχασε αρκετές προπονήσεις, πάραυτα πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, κατακτώντας στην κατηγορία των νεανίδων μια 7η θέση στα 400μ με εμπόδια.

Φωτεινή Ρουμελιώτη και Παναγιώτα Τσαλαβούτη

Σχολείο και… ταπεράκι

Κατερίνα, Παναγιώτα και Φωτεινή, για να προλάβουν όλες τις υποχρεώσεις τους τις ημέρες των προπονήσεων, αναγκάζονται να ξεκινήσουν αμέσως μετά το σχολείο τους στην Άντισσα, για το Στάδιο «Κ. Κεντέρης». Χρόνος για μεσημεριανό φαγητό στο οικογενειακό τραπέζι δεν υπάρχει, αλλά οι γονείς των παιδιών φροντίζουν για τα απαραίτητα. Ταπεράκι με σπιτικό φαγητό, δηλαδή και λίγη ξεκούραση στη διαδρομή με το αυτοκίνητο. Τρεις φορές τη βδομάδα, η ίδια ιστορία. Ακούραστοι όλοι τους. Τόσο οι αθλήτριες, όσο και οι γονείς τους. Στις 3 το μεσημέρι εκείνων των ημερών, ο Παναγιώτης Ψούχλος ξεκινά την προπόνηση και λίγο αργότερα παίρνουν το δρόμο προς την Ερεσό, επιστρέφοντας για το απαραίτητο διάβασμα.

Σα να λέμε… Αθήνα - Γιοχάνεσμπουργκ

Για να αντιληφθεί κάποιος το μέγεθος των χιλιομέτρων που διανύουν τα δύο κορίτσια με τους γονείς τους σε ετήσια βάση, αρκεί να κάνει 3-4 απλές μαθηματικές πράξεις. Ερεσός – Καλλονή: 45χλμ. Επί 2 με την επιστροφή, 90χλμ. Επί 3 φορές τη βδομάδα, 270χλμ. Επί 4 φορές το μήνα, 1.080χλμ. Επί σχεδόν 12 μήνες, κάτι λιγότερα από 13.000χλμ. Όσα δηλαδή, χωρίζουν χοντρικά την Αθήνα από την πρωτεύουσα της Νότιας Αφρικής, το Γιοχάνεσμπουργκ (12.964χλμ). 

Η Κατερίνα Τζινιέρη σε στιγμές αποθεραπείας με τον προπονητή και φυσικοθεραπευτή της, Παναγιώτη Ψούχλο

Και μέσα σ’ όλα, ένας τραυματισμός

Στην περίπτωση της Κατερίνας, πέρα από τις αντιξοότητες υπήρχαν και ατυχίες. Αντιμετώπισε φέτος έναν δύσκολο τραυματισμό. Μια θλάση 2ου προς 3ου βαθμού, που την ανάγκαζε για όσο διάστημα έπρεπε να μείνει εκτός προπονήσεων, να επισκέπτεται καθημερινά τον προπονητή και φυσικοθεραπευτή της, για αποθεραπεία. Λόγω του συγκεκριμένου προβλήματος, η Τζινιέρη δεν πραγματοποίησε κανέναν αγώνα προετοιμασίας πριν τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα, σε μια προσπάθεια να μη ρισκάρει πιθανή υποτροπή. Κατάφερε να βγει 5η στα 100μ στην κατηγορία νεανίδων, ενώ κατέκτησε το ασημένιο στα 100μ και μια 4η θέση στα 200μ στις κορασίδες. Μάλιστα, σε ότι αφορά το 200άρι, η Κατερίνα δεν είχε δουλέψει καθόλου το συγκεκριμένο αγώνισμα, ούτε σε μία μέρα προπόνησης, αφήνοντας με το στόμα ανοικτό όσους άκουγαν την ιστορία της και διαπίστωναν το μέγεθος του κατορθώματός της.

Αναγκαιότητα το νέο ταρτάν

Πριν λίγες μέρες, ανακοινώθηκε και επίσημα η έγκριση δαπάνης ύψους 700.000€ για την ανακαίνιση των ταρτάν στίβου στα Στάδια Μυτιλήνης και «Κ. Κεντέρης» Καλλονής. Πιστώσεις, που εντάσσονται στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων της Περιφέρειας Β. Αιγαίου και θα υλοποιηθούν σε συνεργασία με τον Δήμο Λέσβου. Είναι αναγκαιότητα πλέον, διαβάζοντας και τις μικρές ιστορίες πίσω από τις τεράστιες επιτυχίες, το διαχρονικό αυτό αίτημα των ανθρώπων του στίβου στο νησί μας να γίνει επιτέλους πράξη. Χωρίς καμία χρονοτριβή. Δεν υπάρχει άλλωστε καμία απολύτως δικαιολογία πια.

Η Κατερίνα Τζινιέρη, που –συγκριτικά με τις αντιπάλους της- έχει στα «πόδια» της τις μισές προπονήσεις τους στη διάρκεια της χρονιάς, θα εκπροσωπήσει σύντομα τη χώρα μας στη συνάντηση «Ελλάδας-Κύπρου». Το νέο ταρτάν λοιπόν, θα αποτελεί την ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στους κόπους και τις θυσίες της, όπως και των υπολοίπων παιδιών, προπονητών, αλλά και γονέων, που κρατούν ψηλά τη σημαία της Λέσβου στις πιο σημαντικές εγχώριες και διεθνείς διοργανώσεις.

Ανατριχιάζουμε, στη σκέψη και μόνο του, τι θα μπορούσαν να είχαν πετύχει όλα αυτά τα παιδιά, αν προπονούνταν σε αξιοπρεπείς αθλητικές εγκαταστάσεις σε Μυτιλήνη και Καλλονή. Εσείς;

Τα νέα ταρτάν θα είναι η ελάχιστη επιβράβευση!

Έχω την αίσθηση ότι επιβάλλεται να τοποθετήσουμε τα πράγματα στη σωστή τους θέση, ιεραρχώντας επιτέλους και ως Τύπος τη σπουδαιότητα των αθλητικών επιτευγμάτων των πρωταθλητών και πρωταθλητριών μας στο στίβο.

Αρκεί λοιπόν να αναφέρουμε ότι η συγκομιδή μεταλλίων και βαθμών στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ18 της Κατερίνης ήταν η μεγαλύτερη μετά το 2004, με πέντε αθλήτριες στο βάθρο (Μαντώ Ανθούσα x2, Όλγα Φιάσκα, Κατερίνα Τζινιέρη, Γεωργία Σελλούντου, Κασσάνδρα Ντερβίση), τουλάχιστον 14 ατομικά ρεκόρ (Τζινιέρη 100μ/200μ, Ανθούσα - 800μ, Φιάσκα - 5.000μ βάδην, Σελλούντου - 100μ εμπ, Ντερβίση - 2000μ στιπλ/3.000μ, Μαρία Κάσου - 1.500μ, Στρατής Τζιμής - 400μ/400μ εμπ, Παρασκευή Παπάζογλου - ύψος, Κωνσταντίνος Θεριουδάκης - 3.000μ, Μιχάλης Κουσουνιάς 100μ/200μ), μεταξύ των οποίων δύο παλλεσβιακά ρεκόρ (Ανθούσα - Φιάσκα) και φυσικά αποκορύφωμα την καλύτερη επίδοση φέτος στον κόσμο και στα 5.000μ βάδην από την Όλγα Φιάσκα, η οποία είναι αυτή τη στιγμή κορυφαία στον κόσμο και στα 10.000μ βάδην Κ18!

Σε άλλα νέα, είναι Δευτέρα μεσημέρι και οι περισσότεροι ασχολούνται κατά κύριο λόγο με τις μεταγραφές των συμπαθέστατων ποδοσφαιρικών συλλόγων στα τοπικά πρωταθλήματα, με κάτι φιλαράκια 35άρηδες που εξασκούν ακόμα το αγαπημένο μας μπασκετάκι εκτός νησιού και με την τεράστια επιτυχία τοποθέτησης συνθετικού τάπητα σε άλλα 2-3 γήπεδα χωριών του νησιού μας.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε. Να ολοκληρωθεί άμεσα η ανακαίνιση των ταρτάν στίβου (μπλε κατά προτίμηση) σε «Ταρλά» και «Κ. Κεντέρης», μιας και εγκρίθηκαν οι πιστώσεις τους στο ΠΔΕ της Περιφέρειας Β. Αιγαίου με προϋπολογισμό ύψους 700.000€, διαχρονικό αίτημα και μέσα από το «SL». Θα είναι η ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στους κόπους και τις θυσίες όλων αυτών των παιδιών, των προπονητών, αλλά και των γονιών τους.

Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει η Περιφέρεια και ο Δήμος για την κορυφαία στον κόσμο Όλγα, την νταμπλούχα και φέτος Μαντώ, τη Γεωργία, την Κασσάνδρα και τη Μαρία που κλήθηκαν για πρώτη φορά στην Εθνική Ελλάδας, τον Στρατή που ξεπέρασε όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και τον προπονητή του και περισσότερο για την Κατερίνα, η οποία ξεκινά από την Ερεσό για να προπονηθεί στην Καλλονή, φέρνοντας μάλιστα ένα μετάλλιο που θα ήταν σίγουρα χρυσό, αν είχε τη δυνατότητα να προπονείται καθημερινά και όχι τρεις φορές τη βδομάδα...

Αυτά τα λίγα.

Και ευχαριστώ.

Αν όχι τώρα, πότε;

Είναι ίσως η πρώτη φορά, κατά την οποία η συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από τον εκσυγχρονισμό των υποδομών του στίβου, φαίνεται να έχει και ουσία αλλά και δια ταύτα. Η δημοτική αρχή, στην οποία πολλοί καταμαρτυρούν διάφορα, δείχνει να ποντάρει στον αθλητισμό.

Και δικαιολογημένα το πράττει, αφού είναι κοινά παραδεκτό πως τα προηγούμενα χρόνια ελάχιστοι ασχολήθηκαν σοβαρά με τις ανάγκες των αθλητικών υποδομών του νησιού. Παρότι μάλιστα πέρασαν τόσο από τον πρώτο όσο και από το δεύτερο βαθμό αυτοδιοίκησης τοπικοί άρχοντες που προέρχονταν μέσα από το χώρο του αθλητισμού. Ας μην ξεχνάμε, ότι παρότι ο Παύλος Βογιατζής ήταν Νομάρχης επί δύο θητείες, με Αντινομάρχη και μετ’ έπειτα Δήμαρχο τον συναθλητή του στην υδατοσφαίριση Σπύρο Γαληνό, είναι απορίας άξιο γιατί η Λέσβος εν έτη 2018, δεν διαθέτει εδώ και μια πενταετία κολυμβητήριο…

Παράλληλα, το τρίτο μεγαλύτερο νησί του Αιγαίου προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες των αθλημάτων σάλας (μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ) στο μοναδικό του Κλειστό Γυμναστήριο, τη στιγμή που η Χίος διαθέτει τρία, η Σάμος τέσσερα, η Λήμνος ένα μεν υπερσύγχρονο δε, φιλοξενώντας μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, όπως αντίστοιχα και πολλά άλλα μικρότερα νησιά από εμάς, συγκριτικά με τον πληθυσμό ή τη γεωγραφική τους έκταση, αλλά κυρίως με βάση τις ανάγκες τους (βλ. Σαντορίνη). Την ίδια ώρα τα περισσότερα ποδοσφαιρικά γήπεδα στα χωριά είναι ακόμα χωμάτινα, ενώ ο στίβος έχει αφεθεί στην τύχη του, παρότι φέρνει διαχρονικά τις μεγαλύτερες επιτυχίες εντός και εκτός συνόρων.

Η αθλητική κοινότητα δεν είναι αμελητέα ποσότητα, όπως νομίζουν κάποιοι. Κι αυτό, εφόσον δείχνουν να το έχουν κατανοήσει επιτέλους Δήμος και Περιφέρεια, μόνο θετικά μπορεί να εξελιχθεί για τον ίδιο τον τόπο και τη νεολαία του. Ευχή όλων μας είναι να μη μείνουμε στα λόγια, για ακόμα μία φορά…

  • Κατηγορία Editorial