Karekos728x90
Βαγγέλης Παπαντώνης

Βαγγέλης Παπαντώνης

URL Ιστότοπου:

Ας μιλήσουμε και για τον κόσμο...

Τώρα που η "σκόνη" του 2-2 ανάμεσα σε Αιολικό και Ιωνικό κατακάθησε, με τους παλμούς να έχουν έρθει ξανά σε φυσιολογικά επίπεδα, είναι η πιο κατάλληλη ώρα να γίνει η αποτίμηση όσων συνέβησαν το μεσημέρι της Κυριακής στον "Ταρλά" μετά το τελευταίο φετινό εντός έδρας ματς.

"Πόσο ήρθε;" με ρώτησε κάποιος έξω από το στάδιο, σχεδόν μια ώρα μετά τη λήξη του αγώνα; "Όσο κι αν ήρθε ο Αιολικός, εσύ γιατί δεν ήρθες;", του απάντησα.

Ήταν η άβολη στιγμή, που στο μυαλό μου δεν ερχόταν μόνο η -κόντρα στη ροή του αγώνα- ισοφάριση του Ιωνικού, αλλά τα πολλά άδεια καθίσματα στις εξέδρες, σε ένα τόσο κομβικό ματς που χαρακτηριζόταν δικαίως ως ο τελικός της χρονιάς, της δεκαετίας, της σύγχρονης ιστορίας.

Τελικά πολλοί δεν ήρθαν στο γήπεδο. Μπορεί οι πιο αισιόδοξοι να υπολόγιζαν μεσοβδόμαδα ακόμα και περισσότερους από 2.000 φιλάθλους στις κερκίδες, όμως η πικρή αλήθεια είναι ότι πιθανώς στην πιο γαλαντόμα εκτίμηση να πλησίασαν τους 1.500. Και ίσως να λέμε πολλούς. Τι ίσως δηλαδή; Οι φωτογραφίες από ψηλά ειναι αδιάψευστος μάρτυρας.

Ο Αιολικός έχει χάσει κάποιες γενιές φιλάθλων. Να το δεχθώ. Αλλά να μην μπορεί πια να τραβήξει το ενδιαφέρον της κοινωνίας ούτε ένας αγώνας με χαρακτήρα "δίχως αύριο"; Λιγόστεψαν τόσο οι "τρελοί"; Μα, θα πει κάποιος, είχε κόσμο που ήρθε από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Είχε ανθρώπους που ήρθαν οικογενειακώς ακόμα κι από το εξωτερικό! Πώς γίνεται να μη γέμισαν το γήπεδο οι Μυτιληνιοί; Κι όμως, γίνεται...

Αρκετή ώρα μετά το τέλος του αγώνα, ο Σταύρος Γριπιώτης καθόταν ακόμα στη θέση του, αμίλητος. Και πιστέψτε με δεν ήταν το 2-2 που σκεφτόταν. Δεν τον τρόμαξε ο Ιωνικός. Συνειδητοποιούσε τη χαμένη ευκαιρία, αλλά ήταν και κάτι ακόμα. Περίμενε, όπως κι όλοι μας, ότι αυτό το ματς θα ήταν η απαρχή για να γίνει ο Αιολικός ξανά προτεραιότητα στην τοπική κοινωνία. Δεν είναι σήμερα. Και δυστυχώς δεν ήταν ούτε χθες, ούτε προχθές. Αυτό αποδείχθηκε με τη μισοάδεια ή μισογεμάτη κερκίδα (όπως θέλετε πείτε την) στη διάρκεια του πιο κρίσιμου φετινού αγώνα. Αυτό πονάει περισσότερο...

Τόσος είναι ο κόσμος του Αιολικού τελικά; Αδυνατώ να το πιστέψω, δεδομένου ότι έχουμε δει και πολύ περισσότερο. Αλλά αν στον "τελικό" έρχονται μόνο τόσοι, μάλλον έτσι θα είναι.

Οι εποχές, φαίνεται, έχουν αλλάξει. Κάποιοι τα προηγούμενα χρόνια σύνδεσαν τον "Ταρλά" με τη... μόδα και με χαρά έκαναν... πασαρέλα στο γήπεδο, καρτερώντας τη στιγμή που θα βρίσκονταν ξανά εκεί από Κυριακή σε Κυριακή.

Δεν τους κατηγορώ. Όπου είναι τα πολλά, εκεί πάνε και τα λίγα. Ήταν ελκυστικότερη η κατηγορία. Αλλά για να ανέβεις ψηλότερα, χρειάζεται πρώτα να κερδηθούν μάχες σαν τη χθεσινή. Και εμείς, οι 1.300-1.500, ήμασταν καλοί, αλλά όχι αρκετοί.

Έχει δρόμο ακόμα ο Αιολικός μέχρι να καταφέρει να γεμίσει ξανά ασφυκτικά τον "Ταρλά". Χρόνο δεν ξέρω αν έχει... Και όταν θα το διαπιστώσουν οι πιο πολλοί, φοβάμαι ότι θα είναι μάλλον αργά.

  • Κατηγορία Editorial

Αν όχι και τώρα, πότε;

Αυτή η Κυριακή, μακάρι και η επόμενη βέβαια, είναι διαφορετική από κάθε άλλη. Αλλιώτικη από όσες Κυριακές προηγήθηκαν τρεις και κάτι δεκαετίες τώρα.

Είναι η μέρα, που κόσμος κάθε ηλικίας περίμενε καρτερικά 30 και βάλε χρόνια. Για την ακρίβεια, η μέρα που κάποιοι προσδοκούσαν να ζήσουν ως παιδιά και θα έχουν πια μαζί στην κερκίδα τα παιδιά τους. Άλλοι, που τότε είχαν παιδιά και θα πάνε τώρα στο γήπεδο με τα εγγόνια τους. Και κάποιοι που τότε μπορεί να ήταν παππούδες, αυτήν την Κυριακή θα αγωνιούν και θα πανηγυρίζουν σε μια κερκίδα, έστω κι από εκεί ψηλά, μαζί με άλλους Αιολικούς που ίσως "έφυγαν", πρόωρα, άδικα ή σε βαθιά γηρατειά, αλλά όλοι μας τους έχουμε πάντα στην "κυανόλευκη" καρδιά μας.

Ένα τελευταίο εμπόδιο πριν από την πολυπόθητη άνοδο. Δύο αγώνες. Δύο τελικοί. Πρώτα για 90 λεπτά στον "Ταρλά". Την άλλη βδομάδα για 90 λεπτά στη Νεάπολη της Νίκαιας. Αντίπαλος ο Ιωνικός.

Αν η μοίρα έχει ήδη γράψει για τον καθένα μας, άγνωστο. Ψάχνοντας κανείς να βρει κάποια από τα σημάδια της, γυρίζει αναπόφευκτα το χρόνο πίσω. Σε άλλα σπουδαία και ιστορικά ματς. Τέτοια εποχή, Μάη μήνα, που κρίνεται παραδοσιακά ένας τίτλος, μια άνοδος.

2 Μαΐου ήταν. Το 1982. 37 χρόνια πίσω, όταν ο Μανούσος κέρδιζε το πέναλτι και ο Μέγας έστελνε από την άσπρη βούλα στη Β' Εθνική τον Αιολικό, στο αλησμόνητο παιχνίδι με τον Αθηναϊκό, μπροστά σε 8.000 κόσμο σε έναν "Ταρλά" πιο γεμάτο από ποτέ. Πέρασε ή δεν πέρασε η μπάλα τη γραμμή; Τι σημασία έχει; Ο διαιτητής Νικάκης το μέτρησε. 1-0 στο 83'. Κάπου εκεί έληξε κιόλας.

Και για σκέψου... Έβρεχε το πρωί, πριν τον αγώνα. Μπόρα, πρωτομαγιάτικη, προβλέπουν και αυτήν την Κυριακή στη Μυτιλήνη. Δες κάτι σημάδια της μοίρας... Μωρέ λες; Να είναι αυτή τελικά η δική μας Κυριακή; Αν όχι και τώρα, πότε;

  • Κατηγορία Editorial

«Δε γίνεται να θες την κορυφή, χωρίς να παλέψεις»

Ακούγοντας σήμερα στη Λέσβο το επώνυμο «Φιάσκα», οι συνειρμοί γίνοναι αυτόματα και το μυαλό των περισσοτέρων λειτουργεί αντανακλαστικά. Στίβος, μετάλλια, βάθρα, επιτυχίες. Είναι όμως μόνο αυτά που χαρακτηρίζουν την αθλητική πορεία κάποιου; Φυσικά όχι. Γιατί ο δρόμος προς τη διάκριση είναι συνήθως δύσβατος, υπάρχουν φορές που τα χαμόγελα κόβονται απότομα και τα δάκρυα δεν είναι πάντοτε χαράς. Τι μένει στα δύσκολα; Η οικογένεια, οι πολύ κοντινοί φίλοι και συνεργάτες, πολλές κουβέντες εσωτερικής κυρίως αναζήτησης και αμέτρητες ώρες προπονητικής δουλειάς. Όλα αυτά οδηγούν σταδιακά στο «χτίσιμο» ενός χαρακτήρα, που μαθαίνει να εκτιμά τις χαρές, αλλά ακόμα περισσότερο τις λύπες. Και τότε, όλα φαίνονται λίγο πιο εύκολα κι ας μην είναι...

Η Μιχαέλα Φιάσκα αποτελεί τρανό παράδειγμα αθλήτριας, η οποία ξέρει να ξεπερνά τα εμπόδια που παρουσιάζονται στο δρόμο της. Έχει «σκληραγωγήσει» το χαρακτήρα της, έχει αποδεχθεί ότι σε μια πορεία προς την κορυφή και την καταξίωση είναι πολύ πιθανό κάποια στιγμή να πέσεις, αλλά επιβάλλεται να ξανασηκωθείς. Ανέκαθεν έθετε στόχους, μαθαίνοντας μεθοδικά να τους υλοποιεί και το μόνο σίγουρο με εκείνη είναι, πως διαθέτει το αγωνιστικό πείσμα για να καταφέρει τα πάντα, όσο μεγάλο κι αν είναι το όνειρο... 

Πριν λίγες μέρες, η πρωταθλήτρια της Αθλοκίνησης Μυτιλήνης από τα Πάμφιλα, ανέβηκε στο πρώτο σκαλί του βάθρου στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα σε ανώμαλο έδαφος στην κατηγορία των νέων γυναικών, κάτω των 23 ετών. Déjà vu! Μια εικόνα από το παρελθόν, αφού η Μιχαέλα είχε κατακτήσει ξανά το χρυσό μετάλλιο, ως κορασίδα το 2014, στην ίδια διοργάνωση. Απόδειξη, ότι η «σπίθα» που υπήρχε μέσα της από παιδί, μετατράπηκε σε «φλόγα», η οποία ολοένα και φουντώνει με ακόμα υψηλότερους στόχους στο μέλλον. Για τους οποίους μιλά ανοικτά στο «SL», στην πρώτη της συνέντευξη μέσα στο 2019, κατά τους πρώτους μήνες του οποίου έχει καταφέρει να πρωταγωνιστεί σε Πανελλήνιο επίπεδο, βελτιώνοντας τις ατομικές της επιδόσεις σε οποιαδήποτε απόσταση κι αν έλαβε μέρος. 

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Παπαντώνη

  • Μιχαέλα, η χρονιά έχει ξεκινήσει εντυπωσιακά, με δύο μετάλλια ήδη σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα και διαδοχικά ατομικά ρεκόρ. Πιστεύεις ότι διανύεις την καλύτερη περίοδο της καριέρας σου;

«Αδιαμφισβήτητα, διανύω την καλύτερη περίοδο της καριέρας μου. Παρόλα αυτά τίποτα δεν επιτυγχάνεται γρήγορα και με ταχύτητα.»

  • Πόσο έχει βοηθήσει η συνεργασία σου με τον προπονητή Άκη Αναγνώστου και η ενσωμάτωσή σου σε ένα γκρουπ, που απαρτίζεται από αρκετούς πρωταθλητές υψηλών επιδόσεων;

«Ο Άκης Αναγνώστου είναι δίχως αμφιβολία σπουδαίος προπονητής-αθλητής με πολλές γνώσεις, τεράστια εμπειρία και μεγάλη επιθυμία και μεράκι για την επίτευξη επιδόσεων υψηλού επιπέδου από τους αθλητές του. Για μένα το να βρίσκομαι σε ένα "αντοχιτζίδικο" γκρουπ είναι πρωτόγνωρη εμπειρία. Με βοήθησε αμέσως να πετύχω πιο εύκολα τους προπονητικούς μου στόχους, αλλά και γενικότερα. Είμαι ιδιαίτερα τυχερή που προπονούμαι πλάι σε μια από τις καλύτερες μαραθωνοδρόμους της Ελλάδας, τη Στεφανία Λεοντιάδου.»

  • Πόσο δύσκολο ήταν να διαχειριστείς ψυχολογικά τον τραυματισμό σου στη μέση, που σε κράτησε μακριά από την αγωνιστική δράση σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο;

«Σίγουρα στην αρχή οι περισσότεροι αθλητές χάνουμε την αισιοδοξία μας. Παρόλα αυτά είναι σημαντικό να κρατήσεις την ψυχραιμία σου, να παραμείνεις αισιόδοξος ως άνθρωπος και να κάνεις το καλύτερο που μπορείς, κάθε μέρα, για να ξεπεράσεις γρήγορα και σωστά τον τραυματισμό. Η θετική σκέψη είναι κλειδί για τη γρήγορη αποκατάσταση, όπως και το να βρεθείς στα κατάλληλα χέρια. Προσωπικά ήμουν τυχερή, που βρισκόμουν κάτω από την επίβλεψη του Θοδωρή και του Δημήτρη Τάκα, των φυσικοθεραπευτών μου, που τους ευχαριστώ πολύ.»

  • Αισθάνεσαι δικαιωμένη για το γεγονός πως δεν το έβαλες ποτέ κάτω;

«Όταν βρίσκεσαι σε ένα δρόμο και προχωράς να βρεις τον προορισμό σου, μέχρι να φτάσεις θα συναντήσεις λακκούβες, δύσβατα μονοπάτια, ανηφόρες και κατηφόρες. Δεν πρέπει να σταματάς να κινείσαι... Δε γίνεται να θες την κορυφή, χωρίς να παλέψεις, χωρίς να κουραστείς ή να πέσεις κάτω. Αυτό που νιώθω είναι οτι κάθε φορά που νομίζω πως είμαι στο χείλος του γκρεμού, ένα χέρι με τραβάει και με βοηθάει. Η πίστη.»

  • Πώς λειτούργησε στην ψυχολογία σου η εκρηκτικά ανοδική πορεία της αδερφής σου, Όλγας, μέσα στο 2018;

«Εκρηκτικά ανοδική δεν θα έλεγα πως είναι. Είναι προσπάθεια χρόνων, η οποία την κατάλληλη στιγμή αποδίδει καρπούς. Η μία τραβάει την άλλη και σίγουρα η αυτοπεποίθησή μου μεγαλώνει και το ανάστημά μου υψώνεται ψηλότερα. Αφού μπορεί η αδελφή μου, μπορώ και εγώ και πάει λέγοντας.»

  • Τι να περιμένουμε από σένα το επόμενο διάστημα στον ανοικτό στίβο; Πού θα επικεντρωθείς αγωνιστικά; Νιώθεις πως έχει έρθει η στιγμή να επιστρέψεις στις διεθνείς διοργανώσεις, εκπροσωπώντας το εθνόσημο εκτός συνόρων;

«Ο μεγάλος στόχος για φέτος είναι η επίτευξη του ορίου για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 της Σουηδίας. Επικεντρώνομαι στα 10.000μ, όμως ουσιαστικά μου δίνεται μόνο μία ευκαιρία να το πετύχω, στο αντίστοιχο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στα Μέγαρα, τέλος Απριλίου. Όπως διαπιστώνετε κι εσείς, υπάρχει έλλειψη αγώνων...»

  • Με δεδομένο ότι έχεις αναφερθεί πρόσφατα στην επιθυμία σου να μεταπηδήσεις σταδιακά στο μαραθώνιο, πόσο πιθανό είναι να διεκδικήσεις το 2020, που είναι και ολυμπιακή χρονιά, το όριο πρόκρισης για το Τόκιο;

«Προς το παρόν δεν είναι στα κοντινά μου σχέδια ο μαραθώνιος. Υπάρχουν υψηλές προσδοκίες και υψηλοί στόχοι για το μέλλον, σκαλί-σκαλί όμως... Αποτελεί σίγουρα όνειρο και πρόκληση μια Ολυμπιάδα. Θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε συστηματικά και μακάρι να κοντέψουμε και να πιάσουμε το όνειρο αυτό.»

Τα… ψέματα τελείωσαν!

Η αλήθεια είναι πως ο τίτλος του κειμένου μοιάζει κάπως παραπλανητικός. Βλέποντας κανείς τη φωτογραφία που το συνοδεύει, αντιλαμβάνεται πως αφορά τον Αιολικό και αμέσως ψάχνει να δει πού κρύβεται η ίντριγκα και ποιος θα τα… ακούσει. Δεν αναφέρομαι σε κάποιο φυσικό πρόσωπο. Κι αυτό γιατί ο μόνος που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ψεύτης και μάλιστα με ευκολία στο φετινό πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής είναι ο βαθμολογικός πίνακας του 7ου Ομίλου. Τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό, μπορούμε να ασχοληθούμε με τα πιο σημαντικά, αναλύοντας τα δεδομένα που έχει μπροστά της η ομάδα της Μυτιλήνης.

Είναι ψεύτικη η θέση των ομάδων στη βαθμολογία; Κάποιοι θα διαφωνήσουν, αλλά θεωρώ πως είναι. Με εξαίρεση το Αιγάλεω, που ακόμα κι αυτό ξεμάκρυνε στην κορυφή χωρίς καν να το πιστεύουν ούτε οι άνθρωποι του, με βάση την εικόνα του στο γήπεδο, όλα παραμένουν ανοικτά στη μάχη της 2ης θέσης. Στον αντίποδα, αν βγάλει κανείς από την εξίσωση τον Απόλλωνα Ερέτριας, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στη μάχη της παραμονής. Ποιος τολμά λοιπόν να πει για παράδειγμα ότι ο Πανθηραϊκός, που μετά τις δύο κολλητές ισοπαλίες με Αιολικό και Καλλιθέα «φλέρταρε» με τη ζώνη του υποβιβασμού, δεν είναι ένας βασικός διεκδικητής των μπαράζ ανόδου; Ή ποιος μπορεί να «βαφτίσει» υποβιβασμένο τον Χαραυγιακό, που βρίσκεται εντός διακεκαυμένης ζώνης, όταν «μάτωσαν» να τον κερδίσουν Αιγάλεω και Αιολικός στην έδρα τους και δεν τα κατάφερε ο Ηλυσιακός εκτός, ενώ έκτοτε έχει πάρει σχεδόν όλους τους βαθμούς που διεκδίκησε απέναντι σε ομάδες με τον ίδιο στόχο;

Γι’ αυτό σας λέω. Ο βαθμολογικός πίνακας μπορεί να λέει και ψέματα, όπως τον βλέπουμε τώρα. Αλλά τα ψέματα τελείωσαν, που έλεγε και μια ψυχή κάποτε σε ένα θεατρικό! Το παραμύθι βαίνει προς τον επίλογο και τώρα είναι η στιγμή, που θα ξεχωρίσει το ψέμα από την αλήθεια. Έστω και αλληγορικά.

Ο Αιολικός έχει μπροστά του μια μεγάλη ευκαιρία. Αλλά για να την αξιοποιήσει και να βρεθεί στη 2η θέση, που οδηγεί στα μπαράζ ανόδου προς τη Football League, θα πρέπει να κάνει μια μεγάλη υπέρβαση. Δεν είναι κακός, ως αγωνιστικό σύνολο. Όμως από τη στιγμή που αποδυναμώθηκε στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, αντί να ενισχυθεί, ο Απόστολος Στύλος θα πρέπει να τραβήξει άσους από το μανίκι του για να είναι η δική του ομάδα εκείνη, που θα «καβατζάρει» τους υπόλοιπους στο τέλος. Και αν δεν προκύψει κάποια αξιοπρόσεκτη περίπτωση ποδοσφαιριστή, που να μπορεί να έρθει και να προσφέρει άμεσα στην 11άδα, ο φιλόδοξος τεχνικός είναι αναγκασμένος να το πράξει με κάποιον από τους υπάρχοντες παίκτες του ρόστερ.

Στην περίπτωση του Τιάγκο Λαρανζέιρα, ο Βραζιλιάνος αντικαταστάθηκε από τον Τζόρνταν Ουεντραόγκο κι αυτό ήταν αναμφίβολα μια έξυπνη κίνηση, αφού για τον Αιολικό έμοιαζε πολυτέλεια να διαθέτει ένα ντελικάτο 10άρι, όταν μπορεί να φορέσει τα παπούτσια της θέσης αυτής τόσο ο Λαμπράκης, όσο και ο Βουτσιώτης εναλλακτικά. Στην περίπτωση του Αδαμόπουλου, η αλλαγή με τον Μπουζούρα προσφέρει τη σιγουριά ενός παίκτη που έρχεται με 13 γεμάτα 90λεπτα στη Μυτιλήνη, αφού δεν είχε χάσει δευτερόλεπτο ως τώρα στη Χαλκίδα, γνωρίζοντας και τον όμιλο. Όμως ούτε Βεζιρτζόγλου αποκτήθηκε και το χειρότερο, ως σήμερα δεν έγινε καμία κίνηση ενίσχυσης στον άξονα, με έναν ανασταλτικό μέσο, όπως τόσο έντονα είχαν εκφράσει την επιθυμία και ο προπονητής, αλλά και η διοίκηση.

Επομένως, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Αιολικός αναζητούσε πριν τη μεταγραφική περίοδο πρωτίστως ένα 6άρι, το οποίο δεν δείχνει να βρίσκει, αφού ναυάγησε και η περίπτωση του Ραφαήλ Γιουκαρή από τα Τρίκαλα, στο συν-πλην η ομάδα βγαίνει αποδυναμωμένη. Τουλάχιστον με βάση αυτό που είχε από πριν στο μυαλό της να πράξει, ως προς την ανάγκη της για μεταγραφική ενίσχυση στη μάχη για την άνοδο.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Αιολικός, αν έπρεπε σήμερα να κάνει μία μεταγραφή, αυτή δεν θα ήταν ούτε αμυντικό χαφ, ούτε τερματοφύλακας. Αυτούς τους βρίσκεις εξάλλου το καλοκαίρι, όταν υπάρχουν και πολλές διαθέσιμες επιλογές. Τώρα, κανείς καλός δεν φεύγει από εκεί που βρίσκεται, για να έρθει στη Μυτιλήνη και να παίξει ποδόσφαιρο 2,5 μήνες με την προοπτική ενός ακόμα 30ήμερου ποδοσφαιρικής δράσης, αν πάει η ομάδα στα μπαράζ. Το ρόστερ έχει περισσότερο ανάγκη από έναν ακραίο μεσοεπιθετικό, που θα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στις αντίπαλες άμυνες στο ένας με έναν. Έναν διεισδυτικό παίκτη, ταχυδυναμικό, που θα προκαλέσει ρήγματα. Μακάρι να αποδειχθεί τέτοιος ο Τζόρνταν. Στην κορυφή, θα κάνουμε το σταυρό μας να είναι ο Ποτουρίδης καλά, ως το βασικό όπλο του ρόστερ εκτελεστικά, ενώ στο κέντρο πολύ καλύτερα απ’ ότι πολλοί θα περίμεναν στέκεται ο Τσομπανέλλης, που μοιάζει απόλυτα συγκεντρωμένος και αγωνιστικά ώριμος. Επομένως, αυτοί είμαστε. Γνωριζόμαστε. Τους ξέρουμε. Τους εμπιστευόμαστε. Δεν υπάρχει εξάλλου καιρός για δάκρυα...

Ο Αιολικός έχει μπροστά του μια τετράδα αγώνων, που θα κρίνουν όλη τη χρονιά. Η αρχή, στο εκτός έδρας ματς με τον Άγιο Ιερόθεο, είναι το ήμισυ του παντός. Η ανάγκη για ένα μεγάλο «2» είναι δεδομένη από την αρχή της σεζόν. Τώρα όμως, η συγκυρία το επιτάσσει πιο πολύ από ποτέ, ώστε να αρχίσει να «μπολιάζεται» η ψυχολογία των παικτών με την άγνοια της απώλειας βαθμών, βαδίζοντας προς την τελική ευθεία. Στο επόμενο παιχνίδι με τον Ηλυσιακό στη Μυτιλήνη, η νίκη ήταν, είναι και παραμένει μονόδρομος, που σε έναν γεμάτο «Ταρλά» πρέπει να κατακτηθεί. Αν επιτευχθεί αυτό το «2 στα 2», ας προσπαθήσουν μετά να κερδίσουν αυτόν τον Αιολικό, τόσο το Αιγάλεω στο «Σίτι», όσο και η Θύελλα Καμαρίου στη Σαντορίνη.

Ασφαλώς στη μάχη για την κατάκτηση της 2ης θέσης ο Αιολικός δεν παίζει μόνος του. Όμως, η ευκαιρία μοιάζει ιδανική. Κερδίζεις όλα τα ματς και δεν σε νοιάζει τι κάνουν οι υπόλοιποι. Δύσκολο να συμβεί, το ξέρω, όμως το θέμα είναι να αντιληφθούν όλοι πως ο Αιολικός κρατά την τύχη του στα πόδια του. Εξάλλου, το απόλυτο δεν θα το κάνουν πιθανότατα ούτε οι άλλες ομάδες. Ο Ηλυσιακός έχει αυτή τη στιγμή ένα προβάδισμα 2 πόντων, όμως πολλά θα εξαρτηθούν από το Αιγάλεω, που μπορεί να παίξει ρυθμιστικό ρόλο. Αρχής γενομένης από την ερχόμενη Κυριακή, που ταξιδεύει στις Κυκλάδες για το ματς με τον Πανθηραϊκό. Ας μην ξεχνά κανείς, ότι οι πρωτοπόροι του 7ου Ομίλου φιλοξενούν στην έδρα τους και τον Αιολικό (17η) και τον Ηλυσιακό (21η).

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν ο Αιολικός δεν προβεί σε καμία επιπρόσθετη μεταγραφική κίνηση προσεχώς, είναι αναγκασμένος να λειτουργήσει ως το τέλος σα να έχει το πληρέστερο ρόστερ. Δεν περισσεύει κανείς. Και προφανώς, για να βρίσκεται στο έμψυχο δυναμικό αυτής της ομάδας, κανείς δεν είναι «λίγος» ποδοσφαιρικά. Είναι η ώρα λοιπόν, που πρέπει οι έμπειροι να βγουν μπροστά. Είναι η στιγμή που πρέπει οι νεότεροι να αρπάξουν την ευκαιρία και να δείξουν ότι μεγάλωσαν. Είναι η χρονιά, που μπορεί και πρέπει να γραφτεί ξανά ιστορία.

  • Κατηγορία Editorial